10 augustus 2016 Nog een dagje Efemia

Deze dag verloopt volgens het standaard regime. Ontbijten, koffie, beetje lopen, boodschapje, frappe en freddo cappuccino, beetje shoppen (ik koop een paar heerlijk zittende Crocs met stoffen bovenzijde), biertje en maaltijd in het uitstekende restaurant waar Marc en Corine altijd eten. Na het eten nemen we afscheid en spreken af elkaar in het najaar weer op te zoeken in België of Nederland.

Op die bult rechts hebben Jaap Boers en ik vorig jaar nog een tochtje met gehuurde scooters gemaakt.

9 augustus 2016 Beschutte ligplaats in overvol Efemia

Als we vertrekken uit Ormos Oxias denken we weer een dagje te kunnen zeilen. De zeilen worden in gereedheid gebracht, maar het wordt niks. Er is wind voorspeld, maar kennelijk houdt de wind nog even z’n adem in. Motoren dus richting Ithaka en Kefalonia. Als je denkt dat er bent moet je nog drie uur varen omdat een groot deel van de eilanden verscholen ligt achter de horizon. Onderlangs Ithaka nemen we een duik in het strakblauwe water. Dit is de plek waar de route heen die van de route terug van het Rondje Peleponesos elkaar kruisen. Het zwemmen helpt om te koelen. Dan trekt de wind alsnog aan.

In het kanaal tussen Ihaka en Kefalonia zie ik plotseling witte koppen op het water en binnen 5 minuten worden we getrakteerd op 25 knopen wind. De buiskap moet er weer op omdat de golven snel hoger worden en de wind het zoute water over de boot kletsen. Een puntje fok erbij levert meteen zeven knopen snelheid door het water op. Bij de haven horen we op Kanaal 74 een hoop misbaar over boten in de haven waarvan de ankers onklaar zijn en in elkaar gedraaid. De nachtmerrie van elke schipper. We laten het anker in de kom vallen en wachten tot we worden opgeroepen. Terwijl de dwars op de boot staande wind met 22 knopen door het want giert vaar ik de boot met flinke snelheid achteruit naar de kade. Mary heeft het anker op de juiste plek tussen de andere ankers laten vallen en viert de ketting uit. Het gaat weer perfect en we krijgen een compliment van havenmeester Miky.

Ook de “Cosi” heeft een plekje gekregen op de kop van de pier. Marc wil niet graag zijn anker tussen al die knoeiers hebben. Dat er knoeiers tussen zitten ervaren we later zelf als eerst de vertrekkers ons anker pakken en later de nieuwe buren hun anker over het onze gooien. Dat betekent een krabbend anker, dat ik een meter of tien moet inhalen om het opnieuw te laten ingraven. Eer dat ik zeker ben van de zaak zijn we al weer een uurtje verder.

’s Avonds eten we met Marc en Corine in een puik restaurant dat een meer dan gemiddelde kwaliteit eten heeft.

8 augustus 2016 Een Biesbosch bij de bergen

We gaan verder en nemen afscheid van Frans en Diana, die bemanning oppikken in Mesolonghi. Zeggen ook gedag aan de crew van de Buano Vista met een beterschapswens voor Gerard. Nog bedankt voor de goede steigerdouche, die we mochten gebruiken, een kort stukje slang met perfecte sproeikop.

We laten Patras en daarmee de Peleponesos achter ons. Ons rondje zit er bijna op. Samen met de “Cosi” motoren we naar de volgende bestemming een soort delta bij de bergen inclusief meanderende rivier. Van zeilen komt weer niks. We ankeren in een lagune bij één van de oude uitmondingen van het riviertje lekker onder de beschutting van een soort mini Rottemeroog, inclusief honderden zeemeeuwen.

Mary en ik gaan met Marc in zijn snelle dinghy op zoek naar de goede ingang van het riviertje. Na een beetje zoekwerk komen we op de rivier. Die slingert zich een weg naar zee en wij varen behoedzaam naar binnen. Hier staan wel wat vissershuisjes of vakantiehuisjes, maar verder is het uitgestorven. Op de landerijen, die grotendeels achter dik Biesboschriet verscholen gaan horen we trekkers. Kennelijk vruchtbare grond in dit mini stukje Holland. Zo mini dat de zee en de heuvels, hoger dan de Vaalse Berg, op één foto passen.

Onze boten in de oude riviermonding met bergen op de achtergrond.

7 augustus 2016 Koortsige buurman in Patras

Als ik ‘s morgens Jacqueline begroet kijkt ze minder vrolijk. Gerard had hoge koorts vannacht door een slepende ontsteking in knie. We bespreken de opties en als even later de taxi zich meldt staan er al meerdere vrijwilligers om Gerard uit de boot in de taxi te tillen. Tot ieders opluchting lukt hem dat helemaal zelf. Ze gaan naar het ziekenhuis. Mary en ik fietsen naar oude stad. Even een selfie tegen het glas van één van de ferryterminals.

Het is warm, maar de rijwind verkoelt en we proberen daar te fietsen waar ook schaduw op de weg valt. Gelukkig is het zondag, want de wegen zijn niet druk. Er is nauwelijks verkeer. We zijn op zoek naar een oude koepelkerk, die we gisteren in de verte zagen. Ik denk dat die op een heuvel in de oude stad staat, maar we belanden na een stevige klimpartij op een plein met terrassen in het groen. Al snel zetten we de fietsen op de stoep en laten ons vallen op twee stoelen bij een tafeltje en een grote ventilator. We vragen de serveerster naar de kerk en onze buurvrouw weet raad. Ze spreekt aardig Engels en al snel hebben we een gesprek, waarbij zij optreedt als tolk voor haar man. Hij blijkt, net als de fietsenmaker, ook zo’n vooringenomen standpunt over “die Noordeuropeanen”. Wij zijn in zijn ogen een uitzondering, maar hij is erg blij om ook gewone mensen uit die rijke koude landen te kunnen spreken. Bij het afscheid geeft hij ons een compliment over de open discussie die we kunnen voeren en geeft spontaan een aansteker cadeau. We fietsen verder naar de St. Andreaskerk, die keurig gerestaureerd wordt en kijken ook even binnen in de indrukwekkende koepel vol mooie schilderingen.

Op de terug weg naar de boot valt op hoe versleten deze stad is. Het is een soort Den Helder. Er komen heel veel mensen aan uit overzeese landen, maar die gaan onmiddellijk door naar meer toeristische oorden. Veel panden staan te verpieteren en ik zie weinig investeringen. Bij de boot blijkt Gerard terug en inmiddels geholpen aan het verwijderen van een kiste in z’n knie. De Nederlandse doktoren konden hem niet helpen, maar de Grieken hebben even doorgepakt tot ze de oorzaak van het probleem vonden. Dat geeft hoop.

6 augustus 2016 Patras net zo heet als Madras

Om 08.30 gaat het groene doek er al weer op. Frans brengt brood van de bakker voor een heerlijk ontbijtje in de kuip. Ik ga later met Frans met de vouwfietsen op verkenning. Er moeten nog leuke restaurantjes zijn bij een strand verderop. We belanden bij een soort strandtent Mare Mare. Aristea, ik noem haar Aristoteles, tapt biertjes. We denken dat dit wel een leuk tentje is om te eten en peddelen weer bootwaarts. Jacqueline en Gerard van de Rassy zijn naar de zeer bezienswaardige tandradbaan geweest en laten plaatjes zien. Gaan we bij minder warm weer nog eens bezoeken…. Nu drinken we samen een biertje.’s Avonds eten bij Mare Mare maar dat blijkt maar Zo Zo. Aristea is er niet, maar de locatie is gelukkig wel leuk.

De zon gaat mooi onder en Marc maakt een foto van ons. Na het eten bel ik jeugdvriend (we kennen elkaar meer dan 50 jaar) Peter Campfens en feliciteer hem met het bereiken van de leeftijd van jonge oudere. Madras ligt overigens in tropisch India. Lang geleden, toen vliegtuigen nog moesten bijtanken, even geweest onderweg naar Australië.

5 augustus 2016 Fietsenmaken in Patras

Foto vanaf de Blauwvoet van de Cosi en de Utopia aan een wrakke steiger in Patras. Deze dag staat in het teken van het laten repareren van mijn fiets bij een fietsenmaker die geen woord Engels spreekt. Er zijn drie spaken gebroken en er zit een slag in het wiel. Zijn het mijn 88 kilo’s of de extra kilo’s gewicht van de boodschappen, waarmee ik de arme fiets als een pakezel belast? Het maakt niet uit want de fiets is weer helemaal perfect gemaakt door deze aardige Griekse ondernemer. We converseren met handen en voeten over het probleem van de fiets, die van de crisis, waardoor hij weinig fietsen verkoopt, en over Europa. Hij noemt de namen van Dijsselbloem en Merkel. Die vindt hij slecht voor Griekenland net als alle andere politici. Onbetrouwbaar volk. Ik realiseer me hoe gemakkelijk iemand door de pers en publieke opinie tot een in mijn ogen ongenuanceerd standpunt komt. Hij vraagt na een half uur werk inclusief het nauwkeurig richten van het achterwiel €8. Ik geef hem graag het dubbele en we zijn allebei blij. Er zijn ook aardige mensen uit Hollandia zegt hij. Toch een bijkomend voordeel van toerisme: praat eens met een buitenlander om te ontdekken dat we allemaal gewone mensen zijn en veel meer overeenkomsten dan verschillen hebben. In de haven meert de Hallberg Rassy 42 “Buena Vista” naast ons af. De voertaal op de steiger wordt stilletjes aan Nederlands. We eten vanavond heerlijke karbonades met bonen en aardappelen in de kuip.

4 augustus 2016 Machtig zeilen op Golf van Patras en passage Rion brug

Om 06.00 uur vertrekken de eerste boten. Het water in de haven is nog spiegelglad, maar de boten buiten op de golfbreker liggen al te dansen in de deining. De “Utopia” vaart om 07.15 uur af. Motorboten zijn niet blij met golven, die in de loop van de ochtend zullen komen. Samen met de “Cosi” vertrekken wij om 08.30 uur. De wind is al goed wakker en buiten in de Golf van Patras staat er snel een viertje, later bij de kapen gevolgd door een vijfje (20 tot 25 knopen). Het is schitterend zeilen na al die motortochten. De wind is weer meer en uit een andere hoek dan voorspeld, maar prima voor ons. Marc volgt ons op de voet en pas na twee uur komt hij langzaam voorbij als de wind dik boven de 20 knopen doortrekt. Dan kan de 54 voeter met een dinghy in de davits, met watermaker, stroomgenerator en airco eindelijk z’n waterlijnlengte goed benutten. We maken mooie foto's en filmpjes van elkaar.

Daarna bakboord uit naar Patras. Frans heeft al plekjes geregeld en als een heuse shorecrew ontvangen Diana en Frans on aan de steiger. Ook hier heet de behulpzame havenmeester George. Direct staan ook de serviceman, die z’n kaartje afgeeft, de havenpolitie, die de stempels controleert en de laundryman, die de was komt ophalen, aan de plecht. Als ook de “Cosi” is afgemeerd nemen we eerst een reparatiebiertje en gaan dan zwemmen, want het is ondanks de enthousiaste wind snikheet. Na de lunch een korte siësta met aansluitend zwemmen. Palaver op de “Blauwvoet” en tegen achten met twee taxi’s (€4) naar het centrum voor een eenvoudige maaltijd. Ook daar is het heet. Aan de haven zijn alleen café-bars, die als we terugkomen bomvol zitten met druk pratende Grieken. Na middernacht lijkt de wind wat af te koelen, maar omdat we stroom hebben en de wind stopt blijft de ventilator de hele nacht aan.