21 juli 2016 Porto Heli, the place to be

Het een na het andere grote motorjacht loopt hier binnen.

Eerst maar een rondje zwemmen. Dan ontbijten in de kuip, waarbij we direct het groene doek tussen ons en de zon hangen. Om 09.00 uur is het al weer een graad of 30. Het is grappig, maar waar. Lance zei het al: “We gaan naar Griekenland om van de zon en het zeilen te genieten. Wat doen we? We zijn de hele dag bezig uit de zon te blijven en harde wind te vermijden”. Dus zitten we in de schaduw van de Bimini of een terras en volgen steeds de weerberichten. Dat betekent dat we vandaag toch maar een extra dagje in Porto Heli blijven.

We liggen goed achter ons anker en ik hoef niet bang te zijn dat we tegen andere boten of rotsige oevers botsen. De Adriatische Noord heeft het even verloren van de Aegeische Noord. Dat wil zeggen; er gaat dikke wind over al die leuke Groekse eilanden en de uitlopers daarvan raken dit gebied. We nemen nog een rustdag. Dat wil zeggen de hele dag een stevige landwind uit noord en na drie uur een even stevige zeewind uit zuid. Het anker zit als een huis onder onze drijvende woning.

20 juli 2016 Zwaaien naar WA en Maxima?

Met de bijboot haal ik een vers brood en twee sixpacks (9ltr) drinkwater. De watertanks gebruiken we alleen voor wassen, douchen en koken. Nog even Herman en Juliëtte gedag gezegd. Zij gaan verder met het bijwerken van de kitnaden in het teakdek. Een vervelende klus, maar een voorwaarde voor het behoud van een stalen boot. We kunnen zeilen! Niet alleen op de fok, maar zelfs het grootzeil gaat weer eens uit de huik. De wind is wispelturig en varieert tussen 8 en 18 Kn. Kaapwinden dus. We laten het eerste rif uit voorzorg in het grootzeil staan. Voor we het weten varen we richting de zomerresidentie van de Oranjes. Dan trekt de wind ineens flink door naar 24 Kn en sturen we af, verder langs de kust naar ons doel Porto Heli (of -Helion of -Cheli of –Kheli, elke Griek geeft het een andere naam). We zwaaien nog richting Willem Alexander en Maxima, maar daar zullen ze, als ze al op hun terras zitten, niet van gezien hebben. Ondanks de bewegelijke boot en het inzoomen kan ik toch nog een redelijk fotootje trekken als bewijs van onze aanwezigheid hier. De familie heeft vrienden met jachten, of buren met vrienden met jachten.

Een uurtje later draaien we de ingang van de baai van Porto Heli binnen. Als we geankerd zijn in de grote baai kunnen we stellen dat we ook vrienden met jachten hebben. Er liggen hier wel 200 jachten voor anker en ook nog ritsen voor de wal. Veel boten liggen hier vast aan een vaste mooringlines. Bezoekers zoals wij ankeren. De ene boot is nog groter dan de ander en ’s avonds rijkelijk verlicht. Onder water vooral. Dat is het summum, want dan zien niet alleen die glurende vissenkoppen op de wal jou goed, maar jij ziet ook die visjes leuk rond je boot zwemmen. Wij zwemmen de warmte van ons af en gaan daarna wat passagieren en smullen van een eenvoudige maaltijd bij een echte Griek. Terug op de boot is de wind gaan liggen en wordt het snel kouder. Relatief kouder dan, want als je 27 graden koud noemt heb je natuurlijk een probleem. Die nacht blijft de wind nagenoeg weg. Dat betekent ononderbroken slapen. Bij mijn nachtelijke plasje op het buiten-achter-toilet geniet ik even van de rust om ons heen en de uitbundige verlichting van de om ons heen gemeerde dikke motorjachten.

19 juli 2016 Grachtenconcert op z’n Grieks

Goed geslapen na die bijzondere verjaardag. Dankzij het team van Sail la Vie is de oversteek van oudere jongere naar jongere oudere soepel verlopen. De, ook niet nieuw meer maar toch jonge, dames vertrekken naar een volgende bestemming en ontmoeten een school speelse dolfijnen (Facebook staat voor niets). Wij blijven lekker lui nog een dagje in deze rustige baai.

We zwemmen een aantal keren en lunchen aan de kant nadat we de bijboot weer te water hebben gelaten. We zijn nu aardig bedreven in het achter de bijboot laten zakken van de buitenboordmotor. Dat gaat redelijk eenvoudig met behulp van de grootzeilval.

De wind trekt in de loop van de middag aan en we verkassen naar een betere plek omdat we te dicht bij de kant komen in de vlagen. ’s Middags horen we al een aantal keer het testen van een geluidsinstallatie. s’Avonds blijkt er inderdaad een feestje. De voorganger van de Grieks Orthodoxe kerk zingt een uur, de klokken luiden, de fanfare loopt voorop in een lange processie en dan gaat de muziek los. Een mix van modern Grieks en jankerig Turks. Eerst nog met weeping guitars en syntesysars (of toch een elektrische cymbaal?), maar later zang, jankerige zang. Hela-he-he-he-la. Intussen is het plaatsje compleet overspoeld met duizenden Grieken uit honderden auto’s. Het is een grachtenconcert aan de baai op z’n Grieks. Heel gezellig. Wij lui-hui-hui-huisteren van-ha-ha-ha-haf de bo-ho-ho-ho-hoot. Zo nu eerst een ouzo en dan onder dek. Het is gelukkig koel geworden, mede dankzij de windhapper in het voorluik.

18 juli 2016 Bijzondere verjaarsvisite!

We verlaten het mooie Navplion en z’n minder fijne haven (veel te hete betonnen afmeerkade, rioollucht en betrekkelijk open naar het noorden) en varen op de motor richting Khaidhari, een beschutte baai een mijl of 15 verder. Onderweg pakken we weer een Steno (afkorting of doorgang?) bij Tolos. De doorgang laat zich niet eenvoudig zien en ook nu weer blijkt hoe handig zo’n plotter is. We zouden er anders zo voorbij varen. Op zee is het nog heerlijk koel, maar bij de invaart van de baai komt de landhitte ons in al z’n hevigheid tegemoet. Kort daarna blijkt er gelukkig een tochtwindje door de baai te staan en is het uit te houden onder ons groene landbouwfilterdoek. Zwemmen dus. ’s Avonds komen Herman en Juliëtte op verjaarsvisite. We zien een boot vol stoere blonde dames in onze buurt afmeren. Als ze nog een keer moeten ankeren en weer langsvaren roept Mary of ze een ererondje doen. Ik vraag Mary of zij dit bij wijze van cadeau geregeld heeft. Wij eten aan boord en de meiden gaan naar de wal. Na wat geroep heen en weer vraag ik of ze vanavond nog een borrel lusten. Mary kon het niet geloven, maar ze komen uiteindelijk in het pikkedonker toch aanvaren in hun dingy. Ik kan natuurlijk niet voor me houden dat ik het op prijs stel dat ze mijn 65e verjaardag onvergetelijk maken met hun aanwezigheid. Direct uit volle borst zingen natuurlijk. Eerst een drankje en dan een foto om mijn zeilmaten te plagen. Moet je 65 worden om 6 blondjes aan boord te krijgen? Ze zijn blond, maar tegelijk ondernemend en stoer. Ze varen als team al een aantal jaren een paar weken op allerlei plekken in de Med en zijn van plan in 2018 de Heineken Regatta te doen. Ik wordt gevraagd als adviseur sponsoring. Het wordt dikke pret en ik heb inderdaad een heel memorabele verjaardag.

17 juli 2016 Navplion again

Vandaag wat boodschappen, beetje zwemmen en een fietstochtje door de oude stad met Herman en Juliëtte. Herman heeft een hekel om iedere keer die zware vouwfietsen van de boot te halen. Ik vertel hoe ik vroeger ook als een hijskraan de tassen met de fietsen door de boot tilde en naar de kant bracht. Tegenwoordig pak ik de fietsen zonder tas gewoon bij “kop en kont”. Het bespaart een hoop gebuk bij het uit- en inpakken en het tilt beter dan met zo’n tas. Het blijkt dat we dezelfde Talamex (Dulon/Korea) vouwfietsen hebben. We gaan weer zwemmen bij het strandje om de hoek (deze haven is bij uitzondering een keer vies en stinkt) en nemen weer een drankje. Het is er nu bomvol. Zowel in het water als op de vele tientallen strand- en restaurantstoelen. Ook de bar zit vol en helaas staat (voor ons ouwetjes) de muziek in de bar veel te hard. (foto's volgen, staan op telefoon)

16 juli 2016 Fort bezoek en zwemmen bij hippe beach

Vandaag een bustripje door Navplion met als hoofddoel een bezoek aan het fort bovenop de rots. Dat kunnen we ook via een trap met 999 treden beklimmen, maar dat lijkt ongezond met deze hitte. Lance gaat mee. Alia past op Sydney de hond en morgen komt haar zus. Dan gaat ze daarmee wel naar boven. We zijn de enige drie passagiers en ook in het fort is het niet druk. Nog eens €8. Een voor mij bijzondere betaling. Het is de laatste keer dat ik geen leeftijdskorting krijg en Mary wel. Die mag voor €4 de oude steenmassa bekijken. Het is een indrukwekkend geval, gebouwd door de Venetianen. Er is nooit serieus om gevochten en daarom nog redelijk gaaf.

Als we terugkomen bij de boot is het smerig heet. De middagwind kan geen verkoeling brengen, want die gaat over de warme stad en ook nog eens over een veel te groot betonnen parkeerterrein aan de haven. We worden loom en moe. Tot we het zat zijn en de fietsen pakken. Er is hier een fiets/wandelpad rond de rots. Vanaf het fort zagen we een zweemstrandje. Daar fietsen we heen, terwijl we oppassen niet door de straffe zeewind van het pad te waaien. Bij het strandje staat een hippe beachclub, inclusief bars, tafeltjes, stoelen, parasols, verkleedhokjes en douches. We zwemmen in hoge golven en pakken daarna een frappe en cappuccino in de bar. De voorste rij parasols en stoelen is weggehaald en de golven kletsen tegen de rotsen. Het is hier veel lekkerder dan aan de hete havenkant van de stad. We genieten.

Terug bij de boot maken we kennis met Meg en Jesse, die inmiddels op de “Catouse” zijn gearriveerd. Ze hebben non stop 24 uur gereisd vanuit Perth.

15 juli 2016 Dramatisch nieuws in historisch Navplion

Voor we vandaag vertrekken gaan we met Lance en Alia nog wat aan onze conditie doen en wandelen we naar de burcht. Hier staat ook een oude vuurtoren met voor zover ik kan nagaan een gietijzeren lichtopstand van Penn en Bauduin uit Dordrecht. Het uitzicht vanaf de burcht is fraai. Dus ook tijd voor de zoveelste selfie. Terug bij de boot maak ik nog een foto van de loopplank, die nu op niveau 3 is gemonteerd in verband met de hoogte van de kade.

We zijn al op tijd in Navplion, want het zou die middag hard gaan waaien. Het was 10 jaar lang de eerste hoofdstad van Griekenland. Een stad met het grootste nog volledig intacte Venetiaanse Palamidi fort, met een vruchtbare vallei en flinke haven.

Op deze gedenkwaardige dag horen we eerst het verschrikkelijke nieuws uit Nice en later op de avond van de militaire coup in Turkije. Twee keer aangrijpend wereldnieuws op 1 dag. Alsof dat niet genoeg is ook nog het nieuws over een spoedopname van onze goede vriend André Wijbenga. Hartritmestoornissen. Het lijkt achteraf gelukkig mee te vallen, maar het was heel erg schrikken. Is het toeval dat in Navplion de Islamitische Ottomanen het “onneembare” fort innamen via het Achilles (die van de hiel) Bastion? En dat de Grieken het fort een paar eeuwen later weer heroverden om hier hun eigen vlag te planten en een zelfstandige natie te vormen? En dat politieke moorden, vaak met een verschil van inzicht over hoe religie te bedrijven als achtergrond, toen ook al aan de orde van de dag waren? Ofwel: wat is nieuw. De mens leert steeds bij (gelukkig voor André ook op het medische vlak), maar de mensheid bezit helaas een matig ontwikkeld geheugen. We verkennen de oude stad terwijl de nieuwsfeiten van deze dag afwisselend door onze hoofden flitsen.