31 aug t/m 10 sep 2013 Terug in Spanje

31 aug t/m 10 september 2013 Zo, we zijn weer op ons bootje. Dit stukje tik ik in Santa Pola, want daar hebben we de boot achtergelaten. Ondanks de 24 uurs bewaking weet je nooit hoe het afloopt, maar hij lag er nog en we hebben intussen al een heerlijk dagje achter ons. Het begon vanmorgen vroeg in Naarden. Om 04.30 uur loopt de wekker af, want het vliegtuig vertrekt om 06.30 uur. Onchristlijke tijden, maar dat krijg je met die “goedkope” vluchten. Nick brengt ons weg met z’n nieuwe Volvo V70. Bij de douane merk ik dat ik de sleutel van mijn auto nog in m’n zak heb….niet zo slim. Gelukkig kon een behulpzame KLM stewardess hem korte tijd later alsnog aan Nick geven. We beginnen met een vertraging want de Franse verkeersleiders zijn weer eens in staking. De buurvrouw roept: “Maar we gaan toch naar Spanje?”. Er wordt behoorlijk gekankerd door een stelletje onbenullen, maar wonder boven wonder kunnen we na een uur alsnog weg. In Alicante is de bus al weg dus we nemen een taxi. Niet duur en heel snel. Om 11.00 uur zijn we bij de boot en een uurtje later liggen we al in het water. Het is “maar” een graadje of 28, maar we hebben al snel verkoeling nodig. Dit keer doen we heel Spaans ook een Siësta middagdutje. Heerlijk. Morgenvroeg weg, want het gaat later op de dag stevig waaien uit de richting waar we heen willen. Terugblik Het was heerlijk om even een korte pauze in onze lange vakantie in te kunnen lassen. Vooral het weerzien met de kinderen en kleinkinderen is hartverwarmend. Ook leuk om even mee te kunnen zingen bij de eerste repetitie van m’n onvolprezen zeemansliederenkoor De Kleine Jantjes (voor de liefhebbers zijn er nog CD’s). Ik kon ook nog even een Dordt in Stoomvergadering bijwonen en als klap op de vuurpijl hebben we nog de barbecue van de WSV De Kil kunnen meemaken. Dan is er heel wat bij te kletsen met oude en nog oudere zeilmaten. We konden nog net voor hun vakantie naar italië een dagje doorbrengen met Klaas Hiske en kleine Tobias. Wat een mooi en vrolijk mannetje is dat geworden. Hij groeit als kool. We zijn met z’n allen naar het Rijksmuseum geweest. Wat een mooi museum is dat weer geworden. Kan ik iedereen aanbevelen. De Nachtwacht blijft het topstuk, maar ik heb ook lol in een van een Engels vlaggeschip geroofd spiegelstuk dat daar is opgehangen om de Engelsen er aan te herinneren dat de Nederlanders ze tot drie keer toe in de pan hebben gehakt op zee. In die tijd was onze stadgenoot Cornelis de Witt de vlootvoogd, die de strategische beslissingen nam. Overigens weer erg genoten van het bruisende Amsterdam. Een heerlijke stad, die we als “toeristen in eigen land” erg kunnen waarderen. Matthijs en Famke zijn gaan samenwonen in de Kinkerstraat in Amsterdam, in het huis waar Klaas Arie ook heeft gewoond! Matthijs had veel hulp van z’n vrienden en ik kon helpen met het leggen van een kliklaminaatvloertje. We zijn ook nog even bij (Mary’s zus) Nelleke en Sjef in Doorn geweest, bij tante Leny in Kloetinge en mijn zus Elsa in Middelburg. Lekker rondgetoerd en vooral veel tijd bij Marleen en Nick met hun schatjes Zara en Amber doorgebracht. Op de warmste septemberdag sinds mensenheugenis hebben we een paar keer gezwommen in de haven voor het huis van Nick en Marleen. Die wonen op een soort vakantie adres. Maar goed. Je snapt: wij waren weer aan vakantie toe en zitten nu lekker in een afkoelend temperatuurtje te tikken en Wordfeuten. Nog geen foto’s, die komen later.

t/m 27 augustus 2013 Blog- en Havenstories

Deze tekst schrijf ik deels op de luchthaven van Alicante. Daarheen rijdend met de bus (€2,80 voor een half uur prima OV) zien we weer een donkere lucht boven dde luchthaven. Gisteren schijnt het hier wit geweest te zijn van de hagelstenen. Tijd om weg te gaan! Zoals je misschien hebt gemerkt staat nergens waar de boot precies ligt. Dat is een gevolg van het feit dat uit de statistieken van de blog blijkt dat deze ook in Oost Europese landen wordt gelezen. Ik geef daarom liever geen hints over de verblijfplaats van onze boot. Die statistieken zijn trouwens ook wel leuk. Er blijkt natuurlijk uit dat de blog het meest in Nederland wordt gelezen, maar nogal wat andere landen doen ook mee. Kan familie zijn, kan ook een blogsurfer zijn, maar als er 50 hits uit Oost Europa zijn stel je toch de vraag waarom. Gemiddeld zijn er zo’n 70 hits per dag en het totaal zit nu al boven de 6000. Daar sta ik zelf wel een beetje versteld van. Sommige volgers kijken elke dag even waar we uithangen en een enkeling doet dat ook via een App van Navionics, waarmee je ons over de kaart kunt zien varen dankzij het automatische identificatie systeem AIS. Dat staat nu dus uit. We hebben de laatste paar dagen besteed aan het schoonmaken van de boot. Dat lijkt niets bijzonders, maar in een temperatuur van 30 C. en meer is dat nog een hele onderneming. We doen elke dag een beetje en nemen ook de tijd om te zwemmen, douchen op het achterdek, even een rondje varen met de bijboot en fietsen langs de sterrassen en vooral de achterafstraatjes. Na drie maanden zeilen wil je voorkomen dat beestjes de overhand gaan krijgen. We hebben van beestjes, afgezien van de muggen waarvan ik er elke nacht wel een paar dood sla nadat ze me wakker hebben geprikt, nog geen last van maar je kunt het beter voor zijn. Terwijl we schoonmaakwerkjes doen valt er van alles waar te nemen. De siësta wordt echt serieus genomen. Als je rond drie uur naar de vuilnisbak (afvalscheiding wordt zowel in Spanje als Portugal serieus aangepakt) loopt is er geen mens te bekennen. Ook het havenkantoor is dicht. Over andere boten valt daarentegen genoeg te melden. Zo ligt er een Spaans motorjacht van 72 voet tegenover ons. Aan boord een ouder echtpaar met 5 man personeel. Elke morgen wordt het ontbijt klaargezet op het achterdek, dat met een mooi gordijn schaduwrijk is gemaakt. Meneer leest z’n krantje. Hij zal z’n aandelen willen bijhouden. Mevrouw belt als ze iets nodig heeft met een belletje dat klinkt als zo’n bel op de counter van een hotel. Daar komt de juffrouw al aan met de marmelade. Intussen wordt de boot door de dekknecht weer schoongemaakt. Gisteren na een rondje varen is de hele boot afgesopt. De zijkanten worden zoutvrij gespoeld en na het soppen worden alle rvs onderdelen gezeemd. Vandaag alleen even dauwen met een lange stok met zemen er aan. Wat later gaat het stel van boord via de elektrisch uitschuifbare loopplank. Als ze weg zijn wordt de klassieke muziek veranderd in een meer op de bemanning afgestemd genre. Op een wat ouder klassiek zeiljacht ontvangt de al even klassieke wat gezette eigenaar twee Braziliaans lijkende jonge vrouwen. De schaars geklede dames geven eerst een modeshowtje en verdwijnen daarna met de man onderdeks. Ik neem aan dat ze daar niet zijn om de vloer te boenen. Naast ons ligt een mooie snelle boot ingericht voor het vissen op tonijn. Elke dag komt er een man de boot inspecteren, van vers water voorzien, proviand aan boord brengen en waar nodig schoonmaken. Zondag komt de eigenaar met z’n vrouw en gaan ze een eindje varen. Diezelfde dag zijn ze weer terug, net als vele andere vaste liggers. Even varen, wat ankeren en terug in de eigen vertrouwde haven. En vertrouwd is ie, want 24 uur per dag bewaking. Bovendien altijd hulp van één of twee havenmensen bij het afmeren. Nog een plaatje van de visjes die, constant en 'snachts goed hoorbaar, aan de boot knabbelen om de aangroei er af te halen. Het geluid lijkt een beetje op een losliggende elektriciteitskabel die knettert. Ik hoop maar dat ze alleen de algen er af eten. . Intussen, hier op de luchthaven, moeten wij in de rij gaan staan om richting Amsterdam te vliegen. Even een break van onze reis om de broodnodige contacten met de kinderen en kleinkinderen op peil te houden. Dat moet ook wel want na drie maanden gaan de oma- (en eerlijk gezegd ook de opa-) hormonen opspelen. We zien wel fotootjes en video’s en af en toe wat contactjes via Facetime, maar niets kan het lijfelijke contact vervangen. t/m 30 augustus 2013 Heerlijk om weer bij de kinderen te zijn Nick komt ons om 01.00 uur ophalen van Schiphol. Zes uur later moet hij zich al weer melden om als piloot een 747 naar Sjanghai te vliegen. Het weerzien met kinderen en kleinkinderen is heerlijk. We kunnen gelukkig Klaas, Hiske en Tobias nog zien voor zij met vakantie gaan. We spelen toeristje in eigen land en gaan ook nog naar het prachtig gerestaureerde Rijksmuseum. Donderdag 29 augustus komen alle kinderen bij Marleen in Naarden, waar we lekker eten en veel bijkletsen. Het is lekker weer, dus heerlijk buiten op het terras (ja aan de haven dus). Deze week nog wat bezoekjes links en rechts en afspraken over Dordt in Stoom, waarvan de sponsoring weer rond moet komen. Tot over een paar dagen.

23 augustus 2013 Ankeren bij IIla Tabarca

Als we ‘s morgens wakker worden is het bewolkt. Voor het eerst in dagen helemaal bewolkt. Het duurt niet lang of er vallen al gaten in het wolkendek. Wij ontbijten voor €7 aan de haven. Lekker ontbijtje, maar ondanks de aankondigingen weer geen internet en dus ook geen Whatsapps. We fietsen een stuk door de stad, die veel groter is dan wij dachten. Het heeft de mooiste VVV die we tot nu zagen, met een prachtig balkon aan de haven. Torrevieja heeft best veel musea en het is geen maandag, maar we bezoeken niks en fietsen lekker rond. Aan de boulevard is het druk en het strand staat vol met parasols. De stad is in de zestiger en zeventiger jaren volgebouwd met appartementsgebouwen en die lijken nu wat gedateerd. We zien veel oudere mensen, laten we zeggen zichtbaar ouder dan wij zijn, die kennelijk een lekker leventje leiden en al vroeg met z’n allen aan het ontbijt zitten in een schaduwrijke en nog niet te warme achterstraat. De stad maakt een welvarende indruk, al is het hier ook kommer en kwel bij de middenstand in te ver afgelegen straatjes. In een lokale supermercado slaan we spullen in en zeulen die mee op onze zuchtende vouwfietsjes. Heerlijke dingen! Ze vallen me alleen zwaar om gebukt onder de bimini door naar binnen te tillen. Er staat bij een klein café aan de haven een prachtige boom. Zo'n ding, die wij wel eens als kamerplant in de vensterbank hebben, maar dan levensgroot. Mooi toch? We varen af en treffen het. De lucht is weer helemaal opgeklaard en de wind zit weer achterlijker dan dwars. Een voor nieuwe Nederlanders ongetwijfeld onbegrijpelijke uitdrukking, maar het komt er op neer dat je schuin met de wind mee kunt zeilen. Het dwars slaat dus op de windhoek, niet op een dwarse wind. Op zee is het weer redelijk stil. Op de marifoon na. Die wordt om de haverklap gebruikt voor noodoproepende kustwachten (begint die marifoon keihard te piepen). We horen ook vaker Arabisch, Italiaans en Frans praten. Op de Navtex (een automatisch weerberichten oppikkend apparaat) komen behalve Spaanse berichten nu ook Algerijnse, Italiaanse en Fanse weerberichten binnen. De Engelse blijven altijd wel doorkomen en af en toe nog eentje uit Nederland of van Split Radio. Na een uurtje of twee bereiken we Illa Tabarca. Daar laten we het anker vallen in goede zandgrond voor een strand dat overigens wordt afgedekt door ongeveer dertig boten. Het is het grootste aantal boten dat we deze hele reis buitengaats bij elkaar hebben gezien. Al eerder meldde ik dat er zo weinig boten op het water zijn. Vandaag een record aantal van 7 zeilboten gezien op de 17 mijl tussen Torrevieja en Cabo de Santa Pola, op de kop waarvan Illa Tabarca ligt. Als je bedenkt dat in elke haven wel 500 boten liggen, dan is het toch vreemd dat je daarvan maar enkele ziet varen. Ze gaan dus wel even de haven uit om verkoeling te zoeken en wat te zwemmen. Doen wij ook. Op 9 meter diepte kun je glashelder het zeewier zien bewegen. Weinig vissen dit keer. De golven blijven helaas flink doorstaan. Alle boten gaan als een dolle heen en weer. Steeds meer boten verdwijnen weer naar de haven en ook wij besluiten een rustige haven op te zoeken. Daarover later meer.

22 augustus 2013 Zeilen naar Torrevieja

De volgende morgen is het al vroeg warm. Nee, om 09.30 uur is het al heet. We zien luchtspiegelingen aan de horizon. Eerst zwemmen. Geen kwallen. Mary serveert ondanks de warmte verse warme broodjes. Heerlijk! Na het ontbijt in de kuip willen we gauw naar open zee. Om daar te komen moeten we door het kanaal en wachten op een brugopening. De brug draait netjes op tijd (elk even uur tussen 08.00 en 20.00 uur) en voorzichtig schuiven we naar buiten. Het blijft oppassen tot de laatste boei. Soms is het 3,5 meter en soms maar 2,4 meter. Varend langs wat wij Saba noemen zetten we zeilen en varen dan op het gemakje richting Torrevieja. Dat doen we voor de wind afkruisend op een zuid oosten wind. We zien eindelijk meer boten op het water en ook volle havens. Zou het nog druk worden?Onderweg passeren we een visfarm, die ons doet denken aan de fishfarms in Tasmanië, waar we met mijn neef Matthew en zijn vrouw Sally voeren. Onderweg ziet Mary weer een vliegende vis. Ik had er al eerder enkele zien gaan. Heel bijzonder. Je denkt eerst aan een laagvliegende vogel tot je ziet dat het ding van golftop naar een 20 meter verder gelegen volgende golftop vliegt. Over vissen gesproken. We hebben al een paar keer een heel bijzondere vis gezien. Ik denk dat het een zonnevis is, maar kan het nog nergens nagaan. Het lijkt op een grote ronde kaas, grijsachtig wit, met een gezicht aan één kant en een halve staartvin, waarmee het beest zich voortbeweegt. De vin gaat heel traag heen en weer en aan de beide zijkanten van de “kaas” zitten stabilisatie vinnen, waarmee het schepsel enigszins kan manoeuvreren. Iedere keer lijkt het beest, met een diameter van circa 50 cm, zich te laven aan de zon en verdwijnt in de diepte als het ons ziet. Na een heerlijk rustig en relatief kort stukje van 22 mijl zeilen bereiken we Torrevieja. Daar krijgen we (tegen betaling van €53) in de toegenomen wind een plekje op de kop van een pier. ’s Avonds lopen we nog een stukje langs de havens en merken dat geen van de Wifizenders werken, ook niet die van deze haven.

21 augustus 2013 Mar Menor: de Spaanse Grevelingen

Vandaag zeilen we met een heerlijk rustig windje alleen op de fok de Spaanse Grevelingen op. Voor het eerst veel boten op het water. Lekker beschut water. We willen ankeren en zoeken een geschikte plek, maar de oevers zijn erg ondiep. Na een klein uurtje zeilen ankeren we bij Isla Grande, zoals de naam zegt het grootste eiland in de Kleine Zee. Er liggen wel twintig boten voor anker. Onder andere een 60 voets catamaran met wel 50 mensen aan dek inclusief bar. Een deel van de passagiers zwemt rond de boot. Wel lekker met dit weer. Maar er is één probleem: er zijn hier kwallen. Ik heb het niet over vervelende mensen, maar over de blauwe kwal. Dit is dezelfde die we in Nederland kennen en niet echt gevaarlijk. Desondanks zijn we zo het water uit als we met onze snorkels zo’n ding onderwater tegenkomen. De meeste boten gaan net voor donker weer naar de haven, maar als het donker is zijn er toch zo’n 7 zeilboten die achter het eilandje ankeren. Allemaal Spanjaarden. We zien hier geen andere buitenlanders. De wind gaat als altijd liggen en het wordt bladstil. Zo stil dat je alleen een vis hoort springen, de compressor van de koelkast af en toe hoort aanslaan, het klokje van de nep Tag Heuer hoort tikken en zelfs de instrumenten hoort zoemen. De zon gaat rood onder en da maan komt vol op. We slapen als een blok. Totdat de catamaran om 01.30 uur met een hels kabaal in de vorm van discomuziek vlak langs komt varen met een hele horde feestvierders aan dek. Dit zou in Nederland verboden worden, maar wij snappen dat de passagiers veel plezier hebben en slapen snel weer in. Als ik ’s nachts af en toe even van het “buitentoilet” gebruik maak, ook om een inspectie te doen van onze anker situatie, geniet ik intens van de stilte van deze plek.

21 Augustus Blauwvoet vliegt naar Mar Menor

20 augustus 2013 Gisteravond was het inderdaad drukker in d stad, maar we kwamen niet verder dan het mooie restaurant aan de haven. Lekker buiten gegeten op een speciaal voor ons vrijgemaakt plekje in de verkoelende wind. Vanmorgen nog een klein rondje Cartagena gedaan. Kadootjes gekocht, printerpapier en een waterslang. De slangen hebben hier allemaal verschillende aansluitingen en onze als een brandweerslang oprolbare slang past meestal niet en is vaak te kort. Bij de plaatselijke Verboom en de Meer 20 m slang voor minder dan de helft in een watersportwinkel. Het museum wordt niks, want er is net een lading toeristen van een Noors cruiseschip gelost. Overal rijen dikbuikige cruisetoeristen. In de haven kennis gemaakt met de bemanning van een prachtige Schotse klassieker. Het door Fyfe gebouwde jacht uit 1942 is voor 4 ton opgeknapt, maar lekt nog steeds overal. De bemanning moet de boot naar Monaco brengen. Daar zullen ze meedoen in een race voor klassiekers. Wat Leo Aarens ook heeft gedaan denk ik. Deze boot lijkt met 53 voet wat groter. Ze vertrekken gelijk met ons. Eenmaal buiten de beschutting van de haven blijkt de oostenwind, mede door het kaapeffect weer tot 5 Bf te zijn aangetrokken. Wij moeten alsnog de buiskap opzetten, want er dreigt wel af en toe een zeetje over het dek te waaien. Afgezien van af en toe zo'n kletsgolf, die over het voordek waait, vaart de boot gelukkig behoorlijk droog. Uiteraard probeer ik aan de mensen van de klassieker te laten zien dat zo'n plastic bak ook aan de wind kan zeilen en dat lukt aardig. We lopen vrijwel even hard. Blij met deze afleiding, want het hakt er nog behoorlijk in met dik 20 knopen wind op de kop. We varen met één rif en een flink gereefde fok. De Engelsen hebben zelfs de kluiver bijstaan, maar ook een gereefd grootzeil. De wind zwakt wat af en de genua kan helemaal uitgerold. Wat een kracht staat er op! Zomaar uitrollen kan je je vingers kosten, dus Mary laat eerst de schoot vieren om druk uit het zeil te halen. Na enkele keren overstag pak ik kennelijk een heel mooi rak bij Cabo de Palo en zeil de competitie naar de horizon. We zien ze niet meer terug. Zelfs niet op de AIS. Iemand zoekzeilen noem je dat toch? We zijn even in verwarring over de bestemming. In de Navionics kaarten van de plotter en ook op de Ipad staat dat wij niet naar binnen kunnen naar Mar Menor, een lagune zo groot als de Grevelingen waar we willen ankeren. Dan moeten we of verder varen of ankeren bij Saba. Saba, ja het ligt er echt en wij gaan er ankeren. Het is Isla Grossa, maar we worden aan lij van het eiland in vloeiend Spaans weggeschreeuwd door een soort parkwachter. Of vanwege de mooie bodem hier of misschien vanwege kabels op de bodem. We besluiten toch maar naar Puerto Thomas Maestre te varen, want inmiddels heeft de Med Pilot van 13/14 uitkomst gebracht. Het kanaal naar de lagune is gebaggerd tot minimaal 3,5 meter. Als een haas, maar heel scherp lettend op de dieptemeter, varen we naar binnen om net op tijd als laatste door de geopende brug te kunnen varen. De diepte blijkt mee te vallen, maar hier en daar is het kantje boord. We kiezen ligplaats met Wifi in een overvolle haven en eten aan boord omdat we te moe zijn om nog op pad te gaan. 21 augustus 2013 Vandaag vroeg op om voordat de hitte toeslaat het zout van de boot te spoelen met de nieuwe slang. Daarna wat internetadministratie bijwerken en later het meer op. Kunnen we ankeren dan doen we dat en varen morgen naar Torreviego. Zo niet dan liggen we hier vanavond weer.

19 augustus 2013 Dagje Cartagena

19/8 Dagje Cartagena Het is al weer maandag 19 augustus. Eerst een broodje gehaald in de stad, ontbeten in de kuip en geprobeerd onze boeking naar Nederland te printen. Lukte niet omdat het internet er uit lag. Marleen belt Transavia en na een paar uur ligt er een mail in de bus van de havenmeester met onze boekingsbevestiging. Intussen is het weer veel te heet en daarom gauw de stad in om in een mooi museum verkoeling en inspiratie te vinden. De verkoeling kwam niet echt en de inspiratie moest komen van een lekkere lunch in een mooie straat. Op straat is het stil want het is eigenlijk nog siësta en bovendien maandag. Alle mooie musea van Cartagena zijn dicht. Deze stad zou ook zusterstad van Dordrecht kunnen zijn. Veel monumenten, veel geschiedenis, weinig toeristen en nog heel veel op te knappen. Het VVV kantoor is gehuisvest in een prachtig gebouw, maar eenmaal binnen blijken ze alleen het trapportaal te gebruiken. De Romeinen hebben hier een stevige nederzetting gebouwd, meet meerdere hooggelegen burchten aan een prachtig beschutte en dus goed verdedigbare haven. Er staat nog een amfitheater, maar van de overige monumenten zijn slechts wat opgravingen zichtbaar. Die worden denk ik eenmaal opgeknapt steeds belangrijker voor het toerisme, dat hier bij gebrek aan stranden nauwelijks iets voorstelt. Wat wel opvalt is de moeite die de overheid hier heeft gedaan om de bestrating mooi in orde te krijgen. De hoofdwinkelstraten zijn mooi belegd met een zandkleurig marmer. Ik hoop alleen dat het niet te glad wordt als het een keer regent. Daar hebben we nu geen last van en einde middag duiken we weer vanaf de achterplecht te water. Straks gaan we nog een keer de stad in, in de hoop dat er dan veel gezellige drukte is. En wat te eten.