16-19 augustus 2013 Zeilend naar Cartagena

16/8 Almerimar-Cabo de Gata. Op donderdag 15 augustus willen we vroeg weg, want het is eigenlijk tijdens het ontbijt in de kuip al te heet om in de zon te zitten. We vertrekken uiteindelijk pas om 11.00 uur, na toch nog wat boodschappen doen in de supermercado, de fietsen opvouwen en bergen (is al een fitness oefening op zich), water tanken en zeilen gereed maken. Almerimar leek een doorsnee plaatsje, maar achteraf viel het alles mee. Gisteren een kilometer of 8 in de bloedhitte (niet zo slim) gefietst om wat van de omgeving te zien. Veel kassenbouw, die hier niet met glas maar wit plastic werkt, en uiteraard de nodige appartementen om de duizenden toeristen te herbergen. Dit alles in een heel typische setting. Op de achtergrond de Sierra met 2000 m hoge bergen. Daarvoor een soort superduin of gigantische richel van pakweg 100 meter hoog, waartegen Almerimar is aangebouwd. Je ziet dat er veel is geïnvesteerd in de toeristische ontsluiting, maar dat er ook nog veel ruimte beschikbaar is voor latere ontwikkelingen. Als we uitvaren staat er een klein, maar o zo welkom zuchtje. Zeilen dus. Aan de wind, dus verkoelend. Al na een half uurtje is het voorbij, maar dan zijn we rakelings langs een bos nylon gevaren, waar de schroef zich compleet in vast zou draaien. We hebben weer geluk dus. Een uurtje later motoren we de Golf van Almeira in. Het motoren gaat op een trein lijken. Je kunt van alles doen onderweg, maar je moet wel blijven kijken of er geen (zee)koe op de rails staat in de vorm van een visstaak of ander ongerief. Gelukkig steekt de wind weer op en gaan we zeilend verder. De wind trekt door en de golfslag wordt net als enkele dagen terug hoger en irritant. Dat wordt mede veroorzaakt door het onderwater profiel. De bodem loopt hier op van 500 meter naar 60 meter diepte en dat water moet ergens heen. De Cabo de Gata is niet bezeild (ligt bijna recht in de wind) en we vallen af richting Almeira. Naarmate we vorderen draait de wind met de bocht van de baai mee en zo zeilen we steeds ruimend, maar ook steeds hoog aan de wind naar de Kaap van de Gaten. We besluiten hier te ankeren omdat de havens gewoon te warm zijn en het weer stabiel is. We hebben ook al weer 7 uur en 42 mijl gevaren. Het blijkt een prachtplek, zo’n beetje de last place on earth. Een klein plaatsje aan het strand en bij de ankerplaats de bekende motorbootjes en nu zelfs enkele zeiljachten met Spanjaarden, die verkoeling zoeken. Later sluiten zich nog twee Engelse jachten aan en die nacht liggen we met 4 schepen min of meer op open zee achter een kaap. Dit is niet zo maar een kaap. Cabo de Gata hoort in het rijtje van hoekpunten van het Iberisch Schiereiland. Cabo Finisterre, Cabo Sao Vicente en Cabo de Gata vormen drie van de vier hoeken als je Iberia als vierkant wilt zien. Ergens bij Barcelona zou je de vierde hoek kunnen benoemen, maar daar is het geen kaap maar een bocht die naar Frankrijk buigt. We gaan direct zwemmen in het helderste water dat je kunt bedenken. Met m’n snorkel en duikbril zie ik dat het 27 kilo zware CQR anker zich in deze bodem niet heeft ingegraven, maar over de bodem is gesleept en op z’n kant ligt. De boot blijft liggen op het gewicht van anker en ketting! Dit is dus geen Noordzeezand. Ik pak na het zwemmen het voor deze reis aangeschafte 20 kilo zware Rocna anker, dat zich wel onmiddellijk ingraaft. Dat is ook goed te zien als ik ter controle weer te water ga. Al na 3 meter heeft het zich diep ingegraven. Een rustig idee als je zo dicht bij een rotskust ligt. We hebben een heerlijk rustige avond. Onverwacht rare winden blijven die nacht gelukkig weg. We ervaren het als een voorrecht dit te kunnen meemaken. 18/8 Garrucha-Cartagena Op zondag 18 augustus vertrekken we om verder naar het noorden te gaan. Het weer herhaalt zich en door de goede wind (eerst pal tegen Noordoost 3, later Oost 4 tot 5) kunnen we na een uurtje of wat motoren weer de rest van de middag zeilen. Zo bereiken we weer een kaap. Cabo Tonio wil ik zeilend ronden en dat kan ook, want het is tot tegen de rotswand 60 meter diep. Tot geruststelling van Mary zijn er nog enkele Spanjaarden die vlak langs de kaap varen. Een bezwaar is dat de golven er heel onstuimig van worden, maar al stuiterend en foto’s makend draaien we toch de baai van Cartagena binnen. Dat lijkt een baaitje, maar die is nog altijd een mijltje of 8 breed. Er liggen grote zeeschepen voor anker. Een raffinaderij ontsiert de kust, maar als je geen stranden hebt moet je ergens van eten. Er komt ineens een compleet cruiseschip uit de rotswand! Schaal en maat zijn hier van een andere dimensie. De rolfok wordt weggedraaid en later, in de verscholen ingang van de haven, gaat ook het gereefde grootzeil naar beneden. We zien weer een halflege vrij nieuwe haven. Het is warm binnen en na inschrijving bij de (Engelse) havenmeester nemen we een plons in de schone haven. We blijven liggen aan de steiger aan de rand van de jachthaven, direct aan de baai. Hier waait het een beetje. In de haven zelf steek je de dievenmoord van de hitte. We krijgen een catamaran als buur. Onderweg hier naar toe hebben we deze 40 voets catamaran opgelopen. Die kneep te veel in de wind om recht bij Cartagena uit te komen. Ik maakte gebruik van de draaiing van de wind in de baai. Deze boot hebben we ergens voor de Portugese kust ook bijna ingehaald. Het is een Israëlisch echtpaar met zoon, die een nieuwe boot (hij noemt het een huis dat vaart) uit La Rochelle (Fr) hebben opgehaald. Die nacht slapen we weer heel rustig, vastgeknoopt met meerlijnen aan de steiger.

15 augustus 2013 Almerimar "strand en tuinbouw"

M'n blog van gisteren was nog niet helemaal ge-upload, maar meer kon er kennelijk niet op. Daarom nu de rest. Buiten is het 35 graden, binnen ook. Althans zo voelt het. Vervolg van gisteren: Op 14 augustus gaat om 09.15 uur anker op. Voor het eerst samen met neuringlijn (daarmee kun je het anker terugtrekken als het vast zit) omdat we geen informatie hebben over de bodem. Dan de baai uit naar Almerimar, dat 50 mijl in de wind verder ligt. Voor het vertrek nog de olie en de wierpot gecontroleerd. De wierpot zit toch al weer redelijk vol met een soort snot ondanks het heldere water op zee. Wel iets om goed in de gaten te houden. Er is later meer wind voorspeld. We ronden Cabo Socratiff. De ca. 1000 meter hoge bergen van de Sierra’s lopen hier onder water door naar min 800 meter. Je vaart als het ware op een berghelling. Bij deze kaap zit een vallei onder water. De golven (veroorzaakt door meer wind verderop) en de stroming maken er een wilde rit van als de diepte varieert van 40 naar 200 meter en weer terug. De kust heeft vanaf hier minder stranden en daarom nauwelijks hotels. Wel heel veel kassen. Het lijkt een beetje op het Westland, maar dan tegen de hellingen op. De deining wordt een uur of drie later vervelend als de wind doorzet. De laatste twee uur stuur ik op de hand met de andere hand bij de gashandel. Zo kan ik goed reageren op de steeds hoger wordende golven. Gas minder en afsturen als de golf dreigende vormen aanneemt. Ik kan niet voorkomen dat de boot af en toe met een grote dreun in een golfdal valt. Bij Almerimar kan ik een oppertje zoeken en wat meer snelheid maken. We bereiken zonder problemen, maar moe de haven. Daar begint het hele liedje opnieuw. Formulieren (binnen 30 min!) en afmeren met de kont naar de kant. Deze haven kost “maar” €61 voor twee nachten incl. Wifi. Als ik dit tik ligt de boot bijna aan een terrasje, waar vakantievierders karaoke zingen. Het is nu 00.15 uur en het begint net wat koeler te worden. Nog een afzakkertje en we gaan slapen. WE gaan zo even de kant op voor een verkenning en wat plaatjes. Straks zwemmen, alvast uitzoeken hoe we hiervandaan een vluchtje kunnen boeken, terrasje pikken.....

11 tm 14 augustus 2013 Costa del Sol doet naam eer aan

Op 11 augustus nemen we afscheid van Ceuta, Afrika en van Anita en Frans Seijsens. De “Donna Vivace” gaat weer terug naar Portimão en wij gaan verder langs de Spaanse Middellandse Zee kust. Ceuta was leuk omdat het aan de Afrikaanse kant van de Straat ligt, maar verder niet bijster interessant. Ik had meer Marokkaanse invloed verwacht, maar het is echt een Spaans belasting ”paradijs”. Hier en daar een mooi gebouw en een prachtig zwembad bij het Casino, waar je voor €1 binnen mocht. We varen om 11.10 uur af en al snel verliezen we de “Donna Vivace” uit het oog. We staan er weer alleen voor. Dat is een deel van de lol, maar toch ook wel eens spannend. Mary en ik vullen elkaar goed aan. De voorspellingen zijn Oost 3 tot 4 Bf. Goed voor een aandewindse koers, want we steken in noordoostelijke richting over richting Porto José Banus. Dat lukt aardig, want tegen mijn verwachting in hebben we een noordgaande stroming tot ter hoogte van Gibraltar. Daarna draait de stroom alle kanten op. Mogelijk een gevolg van het diepe water dat zich hier omhoog perst en z’n weg zoekt. Via de marifoon krijgen we een windvoorspelling voor de Estreche de Gibraltar van 7 tot 8 Bf. Ik besluit de motor bij te zetten om sneller weg te zijn uit de buurt van Gibraltar. Je blijft de Rock overigens nog heel lang zien aan de horizon. De wind komt niet boven de 16 Kn en zwakt zelfs nog wat af naar 3 Bf. Als de stroom om gaat merk je dat onmiddellijk aan de onrustige zee. Verder bij de Spaanse kust wordt het weer vlakker en kunnen we nog een leuk stukje aan de wind zeilen. Achter ons blijkt het later heel wat harder te waaien. Anita stuurt een berichtje dat zij aan de Atlantische kant van de Straat wel degelijk windkracht 8 Bf hebben en dat de golven hoog oplopen. Ze raken ook nog een dode haai, maar bereiken gelukkig heelhuids Barbate, waar de nieuwe oliesensor is geïnstalleerd. De “Blauwvoet” deint op het gemak naar de kusten van de Sierra Bermeja, met toppen van rond de 1500 meter. Oostelijk daarvan ligt de Costa del Sol, de zonkust. Het is nu al zonnig en warm. We lopen om 18.05 de Puerto José Banus binnen. Een moderne haven vol met superjachten aan de kade, die wordt omzoomd door restaurants en dure modewinkels. Het lijkt wel Saint Tropez. Om 18.45 zijn de formaliteiten afgewikkeld en ik sta perplex. Het ìs het Spaanse Saint Tropez! Een nachtje voor ons bootje kost hier €121. De borg voor een 5 aderige stekker (tot 440 Volt) en gebruik van water en elektra kost €216. Die stekker mag je zelf ombouwen met je eigen Eurostekker. Gebruik van Wifi kost €10 per 24 uur. We krijgen een plekje tussen de motorjachten. De haven assistent staat ons al op te wachten en helpt met de mooring lijnen. Het is nog bloedheet in de haven en na een pilsje spuit ik eerst het zout van de boot (dat lijkt wel aan te koeken) en installeer daarna de loopplank, noodzakelijk om met de fiets aan wal te komen. De stekker kan me gestolen worden, we hebben nog volop stroom dankzij het motoren en de zonnepanelen. We eten een lekkere maaltijd aan boord onder de Bimini (aangevuld met een doek dat Mary bij Leen Bakker kocht). Dan gaan we de wal op. De tegenstelling tussen het basale, maar eerlijke Ceuta en deze namaakwereld van superrijken en zij die zich daaraan spiegelen kon niet groter zijn. De megajachten noemde ik al, maar aan de wal werd het showen van welvaart nog overtroffen door rondjes rijdende en aandacht zoekende heren in Ferrari’s, Lamborghini”s, Porsches, Jaguars, Mercedessen, Bentleys en zelfs een enkele Rols Royce Silver Shadow en een heuse Speyker. Het geheel werd aangevuld met tientallen er fantastisch uitziende, meestal hooggehakte en schaars geklede dames, die op hun beurt om aandacht vroegen. Tussen deze hoofdrolspelers liep de meute zich te vergapen aan andermans rijkdom. Wij hebben natuurlijk zelf ook volop meegenoten van het schouwspel. Het is een dure haven, maar we hebben behalve een ligplaats ook een mooie show gekregen. Ook nog een nephorloge van zo’n Noord Afrikaanse jongen gekocht. Een mooie Tag Heuer, met een huis tuin en keuken tikkertje er in. Oppperste nep uit deze nepwereld! Ik doe er dus gewoon aan mee….De volgende ochtend lekker een rondje gefietst en heel even bij Mc Donalds het internet bezocht voor het weer en zo. Geen bakkertje te vinden! Het viel dus niet zwaar om (12 aug) verder te varen op zoek naar een bescheidener ligplaats. Die vinden we via een vlakke zee en een heerlijk zeiltochtje (met tegenstroom van toch nog max 1 Kn) in Benalmadena. Ook zo’n toeristenoord met een grote projectontwikkeling rond de haven, maar voor een andere tariefgroep. Ook hier zo’n aparte stekker. Ik neem hem niet. Met de zonnepanelen blijven de accu’s goed op peil. Als we naar bed gaan staan ze op 12,6 V. In de nacht gaan ze terug naar 12,3 V. en ‘s morgens staan ze al weer op 12,7 Volt. Weer lekker gefietst op zoek naar de Mc Donald, die ze hier niet hebben. We gaan (13 aug) weer gauw door naar een mooie ankerplaats. De Costa del Sol maakt haar reputatie namelijk meer dan waar. Het is constant rond de dertig graden en dan wil je buiten liggen met je boot en liefst niet in een betonnen oord dat de hele dag wordt opgewarmd. In de morgen is het nog wel te doen, maar zelfs onder het zeilen blijft de Bimini er op staan. Zeilend of motorend krijg je nog wel wat verkoeling. Al varend langs de kusten zien we onnoemelijk veel hotels, maar ook projecten, die kennelijk zijn stilgelegd ivm de crisis. Verder valt het op dat ook hier maar heel weinig jachten varen op zee. Je ziet wat motorboten bij de havens, maar op zee is het stil. Heel stil. Gelukkig nog wel wat geluid op de marifoon van de zeevaart onderweg naar de Straat van Gibraltar. Ook geluid van de vliegtuigen van en naar Malaga. Wie boekt de eerste vlucht om een poosje mee te genieten? Wij zullen denk ik zelf als eerste boeken om weer eventjes bij de kinderen te zijn. We ankeren, na weer een motordag op een spiegelgladde zee, bij Punta de la Mona. Een prachtplek, waar maar enkele boten voor anker liggen. Na 19.00 uur komen echter opeens de Spanjaarden in allerlei bootjes van de koelte genieten. Onder de Bimini loopt de temp zonder wind nog wat verder op naar 35,7 graden. Wij gaan zwemmen en het lijkt wel of we in een aquarium zwemmen! Duizenden sardientjes (?) zwemmen zonder angst rondom ons heen. Met onze duikbrillen en snorkels is het onderwaterleven heel goed te zien. Het water is hier glashelder. Een bijzondere ervaring. We nemen voor donker nog wat peilingen, eten laat on de kuip net als de Spanjaarden (21.30 uur), genieten van een heerlijke rustige avond op zee en slapen wat onrustig. Deze ankerplaats staat immers niet in de kaart. Het anker houdt prima, maar ik merk bij mijn regelmatige controles dat de boot (net als de andere boten) heel vaak door de stroming in een andere richting ligt. Dat lijkt dus op het gedrag van de stroming (nu max 0,4 Kn) overdag. Die draait alle kanten op langs deze kust. Soms mee, soms tegen, meestal dwars op de kust.

10 augustus 2013 Gibraltar (Eur) t/m Ceuta (Afr)

Op 7 augustus zijn we met Anita en Frans op de fiets naar Gibraltar gegaan. Zij zijn hier al verschillende keren geweest en willen ons wegwijs maken. Eerst moeten we de grens over. Daar merken we dat de politici gebruik maken van de slappe tijd voor de kranten. Gebral tussen de Spaanse en Engelse politici over het al lang durende schijnconflict over de soevereiniteit van Gibraltar. De Engelsen maken een extra rif ter bescherming van hun kust of tegen terrorisme. De Spaanse minister van buitenlandse zaken grijpt dit aan voor een zomerrel. Ze doen een stiptheidsactie aan de grens en verbieden het vliegen naar Gibraltar door het Spaanse luchtruim. Het gevolg is een kilometerslange file aan de grens (elke dag komen 7000 Spanjaarden werken in Gibraltar) met honderden toeterende auto’s en duizenden claxonnerende scooters. Zij en de gestrande toeristen zijn de dupe van een rel om niets. De Spanjaarden hebben immers veel belang bij de aanwezigheid van zo’n toeristisch centrum. Bovendien hebben ze zelf ook zo’n enclave. Ik tik dit verhaaltje in Ceuta een Spaans belastingparadijs-eilandje aan de Marokkaanse kust. We fietsen slingerend om de auto’s met vanwege de hitte openstaande en openslaande deuren en bereiken de grensposten. Veel gebral maar verder geen probleem. Die grenswachten hebben de stiptheidsactie niet zelf verzonnen, maar pikken er wel zo vaak een auto of (brom)fiets uit dat de hele boel opstroopt. Wij kunnen redelijk vlug verder. Eerst de landingsbaan van het vliegveld kruisen. Als we halverwege zijn horen we dat de baan snel moet worden vrijgemaakt. Even later land er inderdaad een vliegtuig. Direct daarna gaan de door militairen bewaakte hekken weer open en kan de stroom toeristen weer verder. Wij belanden al snel in een van de mooie marina’s voor een drankje. Daarna over de hoofden lopend door Mainstreet. Hier slentert de meute langs alle parfum en elektronicazaken in de hoop nog een leuke belastingvrije aankoop te kunnen doen. De meeste zaken worden gerund door Pakistani of Iranezen. Frans scoort een mooi leren motorjack, Anita een walky talkysetje en Mary een mooie kleine Nikon. We vieren de aankoop bij de volgende marina, waar we bediend worden door een zeer brits sprekende juffrouw. Ik vraag haar natuurlijk omstandig hoe je butter uitspreekt. We fietsen terug en ik neem meteen een duik in de erg schone haven van Linea om af te koelen. Het is bloody hot, maar met even zwemmen koel je lekker af. We genieten van de douche op het achterdek. Nooit gemist, maar nu we eenmaal douches hebben willen we niet meer zonder. Ons loungebankje staat naast de landingsplek waar twee Queen Mary’s ooit aan wal zijn gestapt. Nu zit mijn eigen queen Mary hier een drankje te doen. Op 8 augustus gaan Mary en ik de rots op. Na de fietstocht bereiken we de gondels naar de 340 meter hoge top. Daar staan ook taxibusjes die een tour aanbieden: rijden naar de top, een grot bezoeken en ook stoppen op enkele uitzichtpunten. De gondel kost €20 pp en daarna moet je alles lopen en andere attracties apart betalen. Het busje kost €28 pp inclusief leuke uitleg over Gibraltar door een enthousiaste chauffeur. Als het busje eenmaal is volgepropt met een Ierse familie, een Spaans stelletje en wijzelf gaat het in hoog tempo naar boven over steile en hier en daar on-Engels linke weggetjes. De kleinste stuurfout zou tot een ramp kunnen leiden. Ze rijden hier overigens rechts. En er zijn zo’n 80 bestelbusjes. Allemaal wit. Handig als je tussen twintig andere busjes je eigen busje moet vinden. We hebben veel geluk met het weer. Toen we hier naar toezeilden was het nevelig. Gisteren was het super vochtig, bijna mistig. Vandaag is het nagenoeg helder. Dat leidt tot mooie vergezichten. We zijn enthousiat ook over de grot en het bezoek aan de aapjes. Heel rustige beestjes en niet die brutaaltjes waarvoor we werden gewaarschuwd. Die apen worden overigens een probleem. Steeds vaker gaan ze de berg af. Een keer een foutje maken wordt nog over het hoofd gezien. Recidivisten laat men inslapen. Naar mijn idee lopen er overigens nog zat apen rond in de straten beneden. We eten wat op de plek waar we gisteren een glaasje dronken. Daar vlak bij is Ivy’s Pier en ook een O’Reily’s bar. Ik zal de fotootjes nog naar de gelijknamige familie’s in Australië sturen. Terug bij de haven probeer ik nog een gasfles te wisselen in Linea en een dongel te kopen om aan boord te kunnen internetten. Het eerste lukt. De dongel moet besteld worden. Niet dus. De volgende morgen hebben we niet veel haast. De wind is flink aangetrokken en er hangt een dikke wolk aan de Rots. Dat lijkt wel een wolkenmaker. Aan de oostkant is het helder en bovenop de rots zie je wolken ontstaan, die tot kilometers ver wegwaaien. Het lijkt bovenaan te stormen. Op een gegeven moment ziet de wolk er uit als een vliegende schotel die aan een dockingstation hangt. Flying soucer! (hier hoort de foto van the Rock met een vliegende schotel....) Na de middag maken we los en gaan goedkoop tanken in Gibraltar. We hebben extra mazzel. De olieprijzen zijn weer wat gezakt en we tanken voor €0,82 per liter! Dat is nog niet de helft van de prijs in Numansdorp. De diesel verbruikt 2,8 liter per uur. Niet verkeerd als je zo vaak moet dieselen. Die middag kunnen we gelukkig weer eens lekker zeilen. De wind is pal oost en we besluiten een bezoek te brengen aan de Spaanse enclave Ceuta aan de Afrikaanse kust. Dat is 17,2 mijl varen vanuit Gibraltar. Eerst langs de Rots zelf! Tussen de geankerde schepen krijgen we valwinden van wel 30 Knopen te verduren. Gelukkig had ik al een rif gezet en was de genua niet uitgerold. Later zakte de wind geleidelijk terug naar zo’n 14 Knopen. Achterom kijkend zagen we nog heel lang het karakteristieke beeld van Gibraltar, maar nu met een wolk in de vorm van een pet. Onderweg nog wat dolfijnen gezien, maar niet te filmen. De Afrikaanse kust doemt langzaam op uit de nevel. Ceuta is een betrekkelijk stille haven, waar wij onze boten tegen de kade moeten meren met een ankerlijn vanuit het midden van de haven. De havenmeester is erg behulpzaam en we kunnen gelukkig gebruik maken van een “lazy ancor”, dat wil zeggen er ligt al een lijntje klaar dat is verbonden met een zwaardere lijn, die op een betonblok zit. We kunnen meteen onze loopplan uitproberen. Kan ik ook iets terugdoen voor Anita, want zij heeft me uitgelegd hoe ik de foto’s kan verkleinen zodat ik niet zo lang op het downloaden hoeft te wachten. Bovendien tik ik nu op de boot het verhaaltje in een blogbestand. Dat gaat straks bij McDonalds (gratis Wifi) op het net. Ik hoop echt dat het werkt. Mary, toch in Afrika! Maar wel in een Spaanse enclave. Vandaag Ceuta bezocht. Een leuk plaatsje, maar niet te vergelijken met Gibraltar. Terwijl we door de winkelstraat wandelen wordt de een na de andere winkel gesloten. Siësta. Alsof er nog niet genoeg winkels permanent gesloten zijn. Er is wel een heel mooi casino, met een giga buitenzwembad. Wij gaan naar de mac en komen daar straks terug om dit verhaal te kunnen downloaden op de blog. Ik krijg trouwens leuke reacties op m’n geschrijf. Beschouw het ook maar een beetje als een digitaal dagboekje. Morgen nemen we afscheid van Frans en Anita. Zij gebruiken de oostenwind om terug te varen naar Portimao en wij gaan aan de wind oversteken richting Malaga. WE krijgen nog een aantal dagen oostenwind en zien wel waar we uitkomen. Tot dan! NB. Teksten lijkt goed te gaan. Foto's komen niet door, die moest ik nog een keer apart uploaden. WE leren onderweg. Grt.

7 augustus 2013 Middellandse Zee bereikt!

In Cadiz maak ik, zoals gezegd, de vlonder voor de ingang van de kajuit. Eindelijk bruislijm gevonden en ook een plaatje erbij. De trip van Cádiz naar Barbate van 36 mijl verloopt weer probleemloos. Het begint bijna routine te worden. Starten met weinig wind. Beetje op de kop. Motor bij dus. Varen tussen de hier overigens niet veelvuldig voorkomende visstaken en na het ronden van Kaap Trafalgar een steeds verder aantrekkende ruime wind. Als zeeheld Trafalgar dat had geweten....Dit is echt de kleinste kaap die we op dit hele traject gezien hebben. Maar ok, hij is vernoemd. Opvallend weinig andere zeilboten of motorboten te zien. Het zal de crisis wel zijn. Het kan niet meer aan het weer of het seizoen liggen. Als we een haven zien met meer dan 50% bezette boxen is het "druk". Is iedereen dan varen? Nee, want op zee ook niets te zien. Ze staan hier en daar nog op de wal, maar de meeste zijn denk ik in de achtertuin gestald. Of, en dat is het meest waarschijnlijk, al deze havens zijn op de groei gebouwd. En die groei laat nog even op zich wachten. Barbate is weer zo'n leuk plaatsje waar de vissershaven is uitgebouwd met een jachthaven. Die nog niet voor 40% is gevuld. De haven ligt op een kwartiertje fietsen van het plaatsje. Desondanks is het er redelijk druk door joggers en trimfietsers van alle leeftijden en later op de avond elkaar aan de waterkant ontmoetende jongelui. We blijven er twee nachten, want er moet ook nog iemand van Janmar naar de oliesensor van de "Donna Vivace" komen kijken. Moet nieuwe sensor in, maar die moet besteld. Die wordt op de terugreis gemonteerd. Prompt doet het ding het de volgende dag probleemloos. In het badplaatsje is het loeidruk met badgasten. Het is dan ook weer heel warm geweest. We eten een sortering gebakken vis en gaan via de havenpub(met Wifi)terug naar de bootjes. De volgende dag op 6 augustus, Peter Campfens' (we kennen elkaar al 50 jaar!) verjaardag, gaan we dan toch door de Straat van Gibraltar. Dat volgt morgen. Nu gauw terug naar de boot voor een pizza.

WE beginnen de vaartocht met weinig wind en veel nevel. Voorzichtig varen we achter elkaar aan de haven uit. Die is goed uitgebaggerd, maar matig betond. De zon is al erg warm, dus de bimini blijft staan. De ochtendnevel van de kust wordt nog een tijdlang bijna ingehaald door de zeemist. Al weer dreigende donkere luchten van zee en alweer halen ze ons niet in. Het is een laatste groet van de Atlantic. Tussen wat banken door varen we nu de Straat van Gibraltar in. Eerst moet Tarifa worden gerond, de zuidelijkste haven van Europa. In de richting van Tarifa zien we boven de nevel wel een kaap uitsteken, maar pas later realiseer ik me dat dit de Afrikaanse kust is. Een groepje dolfijnen heet ons welkom in dit mooie zeilgebied. De radar staat voor het eerst bij, want ik ben toch een beetje bang dat alles in de mist verdwijnt. Dat gebeurt niet. Overigens is het AIS systeem, dat we hebben geïnstalleerd op aanraden van zeilmaat André Sluimer, een nog veel beter systeem om schepen mis te varen en te herkennen. Je kunt bijvoorbeeld de "Angela", een vrachtschip onder weg naar Moerdijk, op het scherm herkennen. Na het ronden van Tarifa wordt het zicht beter, al blijft de Afrikaanse kust in nevelen gehuld. Dat geldt ook voor de containercarriers, die je voorbij ziet schuiven. Al met al een geweldige ervaring om tussen twee continenten door te varen. Dit wordt mijn derde keer. De eerste twee keer als kind onderweg naar en terugkomend uit Australië. De wind trekt weer aan en we rollen de fok helemaal uit. Samen met de na Tarifa meelopende stroom gaan we ruim 8 knopen over de grond. Nog even en we zien de rots van Gibraltar. De wind trekt door en het wordt zelfs fris. We genieten enorm van de aankomst bij Gibraltar. Wat een ervaring! Je voelt bijna dat je meerdere grenzen passeert. Je gaat, varend op de grens van twee continenten, van de Atlantische Oceaan naar de Middellandse Zee en komt vanuit Spanje weer in de invloed van de Engelse wereld. Gibraltar is een relict uit de tijd van "England rules the waves". Dit is een prachtig beschutte baai met 300 meter diep water met een vliegveld (aangelegd met de kalksteen uit de gangenstelsels in de rots)en een zeer goed verdedigbare rots. Die rots is ruim 300 meter hoog en huisvestte destijds ruim 20.000 militairen. De hoogste in rang woonden lekker koel hoog tegen de berghelling. Nu zitten daar andere apen. we varen langs Gibraltar, waar nog een Spliethoff boot ligt voor jachteigenaren, die liever hun boot laten brengen. Ook het jacht "Eclips" van miljardair Abramovich en een net iets groter Engelse cruiseschip. Na een kleine 40 mijl varen zijn we ernstig toe aan een grote pils om het feit te vieren dat we nu echt op de Middellandse Zee zijn. We gaan zo nog even naar Ceuta (Afrika), dus weer even buiten bereik. Kom niet aan blog toe zo.....geduld....

4 augustus 2013 Genieten in Cádiz

Op 2 augustus, de verjaardag van onze liefste dochter Marleen, vertrekken we uit Chipiona naar Cádiz. Het is maar een mijltje of twintig en er staat nog wind ook! Helaas ligt Cádiz nu helemaal downwind. Het windje dat er staat zeilen we dood (als je 7 mijl vaart en er staat 12 knopen wind blijft er nog maar 5 knopen wind over en dat is te weinig om een beetje vooruit te komen), dus de motor kan er alsnog bij. Cádiz ligt op een soort schiereiland en is al heel lang geleden ontdekt als een zeer strategisch gelegen havenplaats. De Feniciërs gebruikten deze plek al, ofwel ruim voor onze jaartelling. De stad heeft al heel wat meegemaakt. De Engelsen hebben hier al een keer flink huisgehouden tegen de Spaanse vloot. Dat leeft hier nog (althans bij de bootjesmensen). Dat was de vloot die later ook nog door de Nederlanders in de pan is gehakt rond de Engelse kusten. Was dat toen niet gebeurd, dan had onze geschiedenis mogelijk een andere wending genomen. In die tijd was Spanje onmetelijk rijk omdat ze alle goud van de Inca's uit Zuid Amerika roofden. Met die rijkdom en hun religieus fanatisme (what's new) konden ze de wereld hun wil opleggen. Cádiz speelde toe een hoofdrol als oudste stad van Spanje. Mooie stad om een stedenband mee te hebben als je oudste stad van Holland bent......Wij hebben bij de haven gegeten en uiteraard Marleen gefeliciteerd met haar 37e verjaardag. We hebben het steeds over onze lieve meid, maar ze is inmiddels een lieve vrouw en moeder van twee schatten van kinderen. We genieten van de fotootjes en filmpjes die Marleen en Nick af en toe sturen. Die dag ook nog wat geklust aan boord van de Donna Vivace. Na anderhalf jaar op de kant te hebben gestaan blijven zich probleempjes voordoen. Een dag later zijn die gelukkig allemaal opgelost. Mary en ik gaan eerst samen de stad verkennen en raken enthousiast over deze stad. Geweldige sfeer en prachtige gebouwen. Het oude hart doet ons denken aan de ommuurde vesting van St. Malo. We ontdekken een superkroegje, waar de Spanjaarden zelf de deur plat lopen. Het is stikdruk en de meeste klanten staan de heerlijke tapashapjes aan tonnetjes te verorberen. Wij bemachtigen nog een paar krukken. Krijg je als je zelf ook een kruk wordt. Als we weer bij de boot zijn horen we dat het bericht over de beregeningsinstallatie in Portimão op een vergissing berust. De gebarsten slang van de boiler kost heel wat zweet, maar kan met vereende inspanning worden verholpen. Frans en ik hebben ons nog per taxi naar een volgende plaats laten vervoeren om een andere slang te halen. Na de reparatie heeft Mary weer een heerlijke maaltijd klaarstaan. Die nacht slaapt Anita eindelijk rustig, want de lenspomp slaat niet meer aan. Op 4 augustus doen we het rustig aan. Het is alweer loeiheet en windstil in de morgen. Ik repareer het opstapje bij de ingang van de kajuit met bruislijm, die ik cadeau kreeg van Frans en Anita. 'sMiddags gaan we fietsen en nog een keer langs het kroegje van gisteren. We hebben dikke pret en terug op de boot doet iedereen een dutje. Zit weer bij de kroeg met een zeer trage Wifi verbinding. Nog de foto's erbij en tot in Barbate of Gibraltar.Naschrift: het uploaden van de foto's duurde drie kwartier! Je ziet mary in Cádiz en ook de Kathedraal van Cádiz. Mag nog wel een beetje onderhoud. De plafonds zijn aan het afbrokkelen.

1 augustus 2013 Gezellige drukte in Chipiona

Mazagon wordt steeds warmer. We gaan op 30 juli eigenlijk te laat fietsen en worden door de zon nog eens verder opgewarmd. Snel schieten we het drukke strand op en gaan zwemmen tussen de Spanjaarden. Mazagon is een echte badplaats voor de Spanjaarden zelf. Intussen hebben Frans en Anita een tweede controle van de havenpolitie gehad en kunnen alsnog vertrekken. Die controle is noodzakelijk omdat de politie heeft gezien dat ze werden binnengesleept. Ze nemen het zekere voor het onzekere en wat Anita ook probeert controle is nodig. De inspecteur kan pas in de avond. Hij was na 5 minuten weer vertrokken en de kosten mogen later betaald worden. De bureaucratie is hier nog vrij sterk. Beambten hebben nog een zekere macht en die gebruiken ze graag. Bij elke haven moet je twee formulieren invullen, waarin dezelfde gegevens worden gevraagd (boot- en persoonsgegevens). Het ene formulier is voor de haven, het andere voor de politie. Het leuke is dat ze desgevraagd zeggen ook niet blij te zijn met die formulieren, maar de overheid wil het zo. Kost je tussen een half tot wel een heel uur. En je kunt beter beleefd blijven, want als je moeilijke vragen stelt of openlijk kritiek hebt, duurt alles nog langer. Na 12 uur varen kwam de "Donna Vivace" de haven binnen. Een uur later (!) kwam Anita weer uit het havenkantoor. Mary had een heerlijke tapas maaltijd voorbereid en we hebben heerlijk geborreld en gegeten in de kuip van de "Blauwvoet". De 31e juli gaan we samen opvarend naar Chipiona. Cádiz laten we nog even liggen omdat het net niet bezeild is. We kunnen voor het eerst proberen of de boot ook nog tegen de wind in wil varen. Dat lukt nog aardig. Eerst staat er weinig wind, maar na een uurtje komt die goed door en als we bij de haven zijn staat er een volle windkracht 6 op de kop. We varen in de voordelta van de Guadalquivier. Dat betekent een ondiep stuk water en een korte steile golf. Als het niet zo heet was, zou je denken op de Noordzee te varen. We horen later dat het een Levante wind is die opstak. Een door de Afrikaanse hitte gevoede wind. In de haven is het nog heter. De temperatuur loopt in de kuip, in de schaduw van de bimini op tot 37,8 C. In die hitte je zeilen vouwen en het overvloedige zout van de boot spoelen (heerlijk veel druk op de kranen hier!) wordt dan een inspanning waar je flink van zweet. Dat moet natuurlijk weer worden gecompenseerd door een flesje water en een ander glaasje. De volgende dag, het is dan al weer 1 augustus en we zijn nu 2 maanden onderweg, blijven we toch nog een dagje liggen. Frans heeft een oliesensor met kuren in z'n boot en hij wil niet het risico lopen dat de motor vastloopt. Er zit voldoende in, maar de sensor zegt van niet. Er moet een monteur komen en die kan pas in de avond. We fietsen met z'n vieren door Chipiona en merken dat het hier een heel gezellig stadje is met héééél veel Spanjaarden op de stranden. Hier wil iedereen in de schaduw zitten, dus het strand staat klemvol met parasols. We belanden in een heel simpel straatkroegje, eigenlijk een met zeil overdekt bomenpleintje, en gebruiken daar de lunch. Die bestaat uit allerlei heerlijke gerechtjes: Boquerones (gebakken visjes, die je met kop en staart op eet), heerlijke Jamon Iberia, de lokale specialiteit Tortilas de Camerones (garnalen), olijven, etc. Daarna nog even langs de supermarkt, o.a. voor 12 liter water. Dan terug naar de boot. Het is minder warm dan gisteren gelukkig. We gaan maar weer naar de kroeg voor de Wifi. Morgen verder..