10 augustus 2013 Gibraltar (Eur) t/m Ceuta (Afr)

Op 7 augustus zijn we met Anita en Frans op de fiets naar Gibraltar gegaan. Zij zijn hier al verschillende keren geweest en willen ons wegwijs maken. Eerst moeten we de grens over. Daar merken we dat de politici gebruik maken van de slappe tijd voor de kranten. Gebral tussen de Spaanse en Engelse politici over het al lang durende schijnconflict over de soevereiniteit van Gibraltar. De Engelsen maken een extra rif ter bescherming van hun kust of tegen terrorisme. De Spaanse minister van buitenlandse zaken grijpt dit aan voor een zomerrel. Ze doen een stiptheidsactie aan de grens en verbieden het vliegen naar Gibraltar door het Spaanse luchtruim. Het gevolg is een kilometerslange file aan de grens (elke dag komen 7000 Spanjaarden werken in Gibraltar) met honderden toeterende auto’s en duizenden claxonnerende scooters. Zij en de gestrande toeristen zijn de dupe van een rel om niets. De Spanjaarden hebben immers veel belang bij de aanwezigheid van zo’n toeristisch centrum. Bovendien hebben ze zelf ook zo’n enclave. Ik tik dit verhaaltje in Ceuta een Spaans belastingparadijs-eilandje aan de Marokkaanse kust. We fietsen slingerend om de auto’s met vanwege de hitte openstaande en openslaande deuren en bereiken de grensposten. Veel gebral maar verder geen probleem. Die grenswachten hebben de stiptheidsactie niet zelf verzonnen, maar pikken er wel zo vaak een auto of (brom)fiets uit dat de hele boel opstroopt. Wij kunnen redelijk vlug verder. Eerst de landingsbaan van het vliegveld kruisen. Als we halverwege zijn horen we dat de baan snel moet worden vrijgemaakt. Even later land er inderdaad een vliegtuig. Direct daarna gaan de door militairen bewaakte hekken weer open en kan de stroom toeristen weer verder. Wij belanden al snel in een van de mooie marina’s voor een drankje. Daarna over de hoofden lopend door Mainstreet. Hier slentert de meute langs alle parfum en elektronicazaken in de hoop nog een leuke belastingvrije aankoop te kunnen doen. De meeste zaken worden gerund door Pakistani of Iranezen. Frans scoort een mooi leren motorjack, Anita een walky talkysetje en Mary een mooie kleine Nikon. We vieren de aankoop bij de volgende marina, waar we bediend worden door een zeer brits sprekende juffrouw. Ik vraag haar natuurlijk omstandig hoe je butter uitspreekt. We fietsen terug en ik neem meteen een duik in de erg schone haven van Linea om af te koelen. Het is bloody hot, maar met even zwemmen koel je lekker af. We genieten van de douche op het achterdek. Nooit gemist, maar nu we eenmaal douches hebben willen we niet meer zonder. Ons loungebankje staat naast de landingsplek waar twee Queen Mary’s ooit aan wal zijn gestapt. Nu zit mijn eigen queen Mary hier een drankje te doen. Op 8 augustus gaan Mary en ik de rots op. Na de fietstocht bereiken we de gondels naar de 340 meter hoge top. Daar staan ook taxibusjes die een tour aanbieden: rijden naar de top, een grot bezoeken en ook stoppen op enkele uitzichtpunten. De gondel kost €20 pp en daarna moet je alles lopen en andere attracties apart betalen. Het busje kost €28 pp inclusief leuke uitleg over Gibraltar door een enthousiaste chauffeur. Als het busje eenmaal is volgepropt met een Ierse familie, een Spaans stelletje en wijzelf gaat het in hoog tempo naar boven over steile en hier en daar on-Engels linke weggetjes. De kleinste stuurfout zou tot een ramp kunnen leiden. Ze rijden hier overigens rechts. En er zijn zo’n 80 bestelbusjes. Allemaal wit. Handig als je tussen twintig andere busjes je eigen busje moet vinden. We hebben veel geluk met het weer. Toen we hier naar toezeilden was het nevelig. Gisteren was het super vochtig, bijna mistig. Vandaag is het nagenoeg helder. Dat leidt tot mooie vergezichten. We zijn enthousiat ook over de grot en het bezoek aan de aapjes. Heel rustige beestjes en niet die brutaaltjes waarvoor we werden gewaarschuwd. Die apen worden overigens een probleem. Steeds vaker gaan ze de berg af. Een keer een foutje maken wordt nog over het hoofd gezien. Recidivisten laat men inslapen. Naar mijn idee lopen er overigens nog zat apen rond in de straten beneden. We eten wat op de plek waar we gisteren een glaasje dronken. Daar vlak bij is Ivy’s Pier en ook een O’Reily’s bar. Ik zal de fotootjes nog naar de gelijknamige familie’s in Australië sturen. Terug bij de haven probeer ik nog een gasfles te wisselen in Linea en een dongel te kopen om aan boord te kunnen internetten. Het eerste lukt. De dongel moet besteld worden. Niet dus. De volgende morgen hebben we niet veel haast. De wind is flink aangetrokken en er hangt een dikke wolk aan de Rots. Dat lijkt wel een wolkenmaker. Aan de oostkant is het helder en bovenop de rots zie je wolken ontstaan, die tot kilometers ver wegwaaien. Het lijkt bovenaan te stormen. Op een gegeven moment ziet de wolk er uit als een vliegende schotel die aan een dockingstation hangt. Flying soucer! (hier hoort de foto van the Rock met een vliegende schotel....) Na de middag maken we los en gaan goedkoop tanken in Gibraltar. We hebben extra mazzel. De olieprijzen zijn weer wat gezakt en we tanken voor €0,82 per liter! Dat is nog niet de helft van de prijs in Numansdorp. De diesel verbruikt 2,8 liter per uur. Niet verkeerd als je zo vaak moet dieselen. Die middag kunnen we gelukkig weer eens lekker zeilen. De wind is pal oost en we besluiten een bezoek te brengen aan de Spaanse enclave Ceuta aan de Afrikaanse kust. Dat is 17,2 mijl varen vanuit Gibraltar. Eerst langs de Rots zelf! Tussen de geankerde schepen krijgen we valwinden van wel 30 Knopen te verduren. Gelukkig had ik al een rif gezet en was de genua niet uitgerold. Later zakte de wind geleidelijk terug naar zo’n 14 Knopen. Achterom kijkend zagen we nog heel lang het karakteristieke beeld van Gibraltar, maar nu met een wolk in de vorm van een pet. Onderweg nog wat dolfijnen gezien, maar niet te filmen. De Afrikaanse kust doemt langzaam op uit de nevel. Ceuta is een betrekkelijk stille haven, waar wij onze boten tegen de kade moeten meren met een ankerlijn vanuit het midden van de haven. De havenmeester is erg behulpzaam en we kunnen gelukkig gebruik maken van een “lazy ancor”, dat wil zeggen er ligt al een lijntje klaar dat is verbonden met een zwaardere lijn, die op een betonblok zit. We kunnen meteen onze loopplan uitproberen. Kan ik ook iets terugdoen voor Anita, want zij heeft me uitgelegd hoe ik de foto’s kan verkleinen zodat ik niet zo lang op het downloaden hoeft te wachten. Bovendien tik ik nu op de boot het verhaaltje in een blogbestand. Dat gaat straks bij McDonalds (gratis Wifi) op het net. Ik hoop echt dat het werkt. Mary, toch in Afrika! Maar wel in een Spaanse enclave. Vandaag Ceuta bezocht. Een leuk plaatsje, maar niet te vergelijken met Gibraltar. Terwijl we door de winkelstraat wandelen wordt de een na de andere winkel gesloten. Siësta. Alsof er nog niet genoeg winkels permanent gesloten zijn. Er is wel een heel mooi casino, met een giga buitenzwembad. Wij gaan naar de mac en komen daar straks terug om dit verhaal te kunnen downloaden op de blog. Ik krijg trouwens leuke reacties op m’n geschrijf. Beschouw het ook maar een beetje als een digitaal dagboekje. Morgen nemen we afscheid van Frans en Anita. Zij gebruiken de oostenwind om terug te varen naar Portimao en wij gaan aan de wind oversteken richting Malaga. WE krijgen nog een aantal dagen oostenwind en zien wel waar we uitkomen. Tot dan! NB. Teksten lijkt goed te gaan. Foto's komen niet door, die moest ik nog een keer apart uploaden. WE leren onderweg. Grt.

7 augustus 2013 Middellandse Zee bereikt!

In Cadiz maak ik, zoals gezegd, de vlonder voor de ingang van de kajuit. Eindelijk bruislijm gevonden en ook een plaatje erbij. De trip van Cádiz naar Barbate van 36 mijl verloopt weer probleemloos. Het begint bijna routine te worden. Starten met weinig wind. Beetje op de kop. Motor bij dus. Varen tussen de hier overigens niet veelvuldig voorkomende visstaken en na het ronden van Kaap Trafalgar een steeds verder aantrekkende ruime wind. Als zeeheld Trafalgar dat had geweten....Dit is echt de kleinste kaap die we op dit hele traject gezien hebben. Maar ok, hij is vernoemd. Opvallend weinig andere zeilboten of motorboten te zien. Het zal de crisis wel zijn. Het kan niet meer aan het weer of het seizoen liggen. Als we een haven zien met meer dan 50% bezette boxen is het "druk". Is iedereen dan varen? Nee, want op zee ook niets te zien. Ze staan hier en daar nog op de wal, maar de meeste zijn denk ik in de achtertuin gestald. Of, en dat is het meest waarschijnlijk, al deze havens zijn op de groei gebouwd. En die groei laat nog even op zich wachten. Barbate is weer zo'n leuk plaatsje waar de vissershaven is uitgebouwd met een jachthaven. Die nog niet voor 40% is gevuld. De haven ligt op een kwartiertje fietsen van het plaatsje. Desondanks is het er redelijk druk door joggers en trimfietsers van alle leeftijden en later op de avond elkaar aan de waterkant ontmoetende jongelui. We blijven er twee nachten, want er moet ook nog iemand van Janmar naar de oliesensor van de "Donna Vivace" komen kijken. Moet nieuwe sensor in, maar die moet besteld. Die wordt op de terugreis gemonteerd. Prompt doet het ding het de volgende dag probleemloos. In het badplaatsje is het loeidruk met badgasten. Het is dan ook weer heel warm geweest. We eten een sortering gebakken vis en gaan via de havenpub(met Wifi)terug naar de bootjes. De volgende dag op 6 augustus, Peter Campfens' (we kennen elkaar al 50 jaar!) verjaardag, gaan we dan toch door de Straat van Gibraltar. Dat volgt morgen. Nu gauw terug naar de boot voor een pizza.

WE beginnen de vaartocht met weinig wind en veel nevel. Voorzichtig varen we achter elkaar aan de haven uit. Die is goed uitgebaggerd, maar matig betond. De zon is al erg warm, dus de bimini blijft staan. De ochtendnevel van de kust wordt nog een tijdlang bijna ingehaald door de zeemist. Al weer dreigende donkere luchten van zee en alweer halen ze ons niet in. Het is een laatste groet van de Atlantic. Tussen wat banken door varen we nu de Straat van Gibraltar in. Eerst moet Tarifa worden gerond, de zuidelijkste haven van Europa. In de richting van Tarifa zien we boven de nevel wel een kaap uitsteken, maar pas later realiseer ik me dat dit de Afrikaanse kust is. Een groepje dolfijnen heet ons welkom in dit mooie zeilgebied. De radar staat voor het eerst bij, want ik ben toch een beetje bang dat alles in de mist verdwijnt. Dat gebeurt niet. Overigens is het AIS systeem, dat we hebben geïnstalleerd op aanraden van zeilmaat André Sluimer, een nog veel beter systeem om schepen mis te varen en te herkennen. Je kunt bijvoorbeeld de "Angela", een vrachtschip onder weg naar Moerdijk, op het scherm herkennen. Na het ronden van Tarifa wordt het zicht beter, al blijft de Afrikaanse kust in nevelen gehuld. Dat geldt ook voor de containercarriers, die je voorbij ziet schuiven. Al met al een geweldige ervaring om tussen twee continenten door te varen. Dit wordt mijn derde keer. De eerste twee keer als kind onderweg naar en terugkomend uit Australië. De wind trekt weer aan en we rollen de fok helemaal uit. Samen met de na Tarifa meelopende stroom gaan we ruim 8 knopen over de grond. Nog even en we zien de rots van Gibraltar. De wind trekt door en het wordt zelfs fris. We genieten enorm van de aankomst bij Gibraltar. Wat een ervaring! Je voelt bijna dat je meerdere grenzen passeert. Je gaat, varend op de grens van twee continenten, van de Atlantische Oceaan naar de Middellandse Zee en komt vanuit Spanje weer in de invloed van de Engelse wereld. Gibraltar is een relict uit de tijd van "England rules the waves". Dit is een prachtig beschutte baai met 300 meter diep water met een vliegveld (aangelegd met de kalksteen uit de gangenstelsels in de rots)en een zeer goed verdedigbare rots. Die rots is ruim 300 meter hoog en huisvestte destijds ruim 20.000 militairen. De hoogste in rang woonden lekker koel hoog tegen de berghelling. Nu zitten daar andere apen. we varen langs Gibraltar, waar nog een Spliethoff boot ligt voor jachteigenaren, die liever hun boot laten brengen. Ook het jacht "Eclips" van miljardair Abramovich en een net iets groter Engelse cruiseschip. Na een kleine 40 mijl varen zijn we ernstig toe aan een grote pils om het feit te vieren dat we nu echt op de Middellandse Zee zijn. We gaan zo nog even naar Ceuta (Afrika), dus weer even buiten bereik. Kom niet aan blog toe zo.....geduld....

4 augustus 2013 Genieten in Cádiz

Op 2 augustus, de verjaardag van onze liefste dochter Marleen, vertrekken we uit Chipiona naar Cádiz. Het is maar een mijltje of twintig en er staat nog wind ook! Helaas ligt Cádiz nu helemaal downwind. Het windje dat er staat zeilen we dood (als je 7 mijl vaart en er staat 12 knopen wind blijft er nog maar 5 knopen wind over en dat is te weinig om een beetje vooruit te komen), dus de motor kan er alsnog bij. Cádiz ligt op een soort schiereiland en is al heel lang geleden ontdekt als een zeer strategisch gelegen havenplaats. De Feniciërs gebruikten deze plek al, ofwel ruim voor onze jaartelling. De stad heeft al heel wat meegemaakt. De Engelsen hebben hier al een keer flink huisgehouden tegen de Spaanse vloot. Dat leeft hier nog (althans bij de bootjesmensen). Dat was de vloot die later ook nog door de Nederlanders in de pan is gehakt rond de Engelse kusten. Was dat toen niet gebeurd, dan had onze geschiedenis mogelijk een andere wending genomen. In die tijd was Spanje onmetelijk rijk omdat ze alle goud van de Inca's uit Zuid Amerika roofden. Met die rijkdom en hun religieus fanatisme (what's new) konden ze de wereld hun wil opleggen. Cádiz speelde toe een hoofdrol als oudste stad van Spanje. Mooie stad om een stedenband mee te hebben als je oudste stad van Holland bent......Wij hebben bij de haven gegeten en uiteraard Marleen gefeliciteerd met haar 37e verjaardag. We hebben het steeds over onze lieve meid, maar ze is inmiddels een lieve vrouw en moeder van twee schatten van kinderen. We genieten van de fotootjes en filmpjes die Marleen en Nick af en toe sturen. Die dag ook nog wat geklust aan boord van de Donna Vivace. Na anderhalf jaar op de kant te hebben gestaan blijven zich probleempjes voordoen. Een dag later zijn die gelukkig allemaal opgelost. Mary en ik gaan eerst samen de stad verkennen en raken enthousiast over deze stad. Geweldige sfeer en prachtige gebouwen. Het oude hart doet ons denken aan de ommuurde vesting van St. Malo. We ontdekken een superkroegje, waar de Spanjaarden zelf de deur plat lopen. Het is stikdruk en de meeste klanten staan de heerlijke tapashapjes aan tonnetjes te verorberen. Wij bemachtigen nog een paar krukken. Krijg je als je zelf ook een kruk wordt. Als we weer bij de boot zijn horen we dat het bericht over de beregeningsinstallatie in Portimão op een vergissing berust. De gebarsten slang van de boiler kost heel wat zweet, maar kan met vereende inspanning worden verholpen. Frans en ik hebben ons nog per taxi naar een volgende plaats laten vervoeren om een andere slang te halen. Na de reparatie heeft Mary weer een heerlijke maaltijd klaarstaan. Die nacht slaapt Anita eindelijk rustig, want de lenspomp slaat niet meer aan. Op 4 augustus doen we het rustig aan. Het is alweer loeiheet en windstil in de morgen. Ik repareer het opstapje bij de ingang van de kajuit met bruislijm, die ik cadeau kreeg van Frans en Anita. 'sMiddags gaan we fietsen en nog een keer langs het kroegje van gisteren. We hebben dikke pret en terug op de boot doet iedereen een dutje. Zit weer bij de kroeg met een zeer trage Wifi verbinding. Nog de foto's erbij en tot in Barbate of Gibraltar.Naschrift: het uploaden van de foto's duurde drie kwartier! Je ziet mary in Cádiz en ook de Kathedraal van Cádiz. Mag nog wel een beetje onderhoud. De plafonds zijn aan het afbrokkelen.

1 augustus 2013 Gezellige drukte in Chipiona

Mazagon wordt steeds warmer. We gaan op 30 juli eigenlijk te laat fietsen en worden door de zon nog eens verder opgewarmd. Snel schieten we het drukke strand op en gaan zwemmen tussen de Spanjaarden. Mazagon is een echte badplaats voor de Spanjaarden zelf. Intussen hebben Frans en Anita een tweede controle van de havenpolitie gehad en kunnen alsnog vertrekken. Die controle is noodzakelijk omdat de politie heeft gezien dat ze werden binnengesleept. Ze nemen het zekere voor het onzekere en wat Anita ook probeert controle is nodig. De inspecteur kan pas in de avond. Hij was na 5 minuten weer vertrokken en de kosten mogen later betaald worden. De bureaucratie is hier nog vrij sterk. Beambten hebben nog een zekere macht en die gebruiken ze graag. Bij elke haven moet je twee formulieren invullen, waarin dezelfde gegevens worden gevraagd (boot- en persoonsgegevens). Het ene formulier is voor de haven, het andere voor de politie. Het leuke is dat ze desgevraagd zeggen ook niet blij te zijn met die formulieren, maar de overheid wil het zo. Kost je tussen een half tot wel een heel uur. En je kunt beter beleefd blijven, want als je moeilijke vragen stelt of openlijk kritiek hebt, duurt alles nog langer. Na 12 uur varen kwam de "Donna Vivace" de haven binnen. Een uur later (!) kwam Anita weer uit het havenkantoor. Mary had een heerlijke tapas maaltijd voorbereid en we hebben heerlijk geborreld en gegeten in de kuip van de "Blauwvoet". De 31e juli gaan we samen opvarend naar Chipiona. Cádiz laten we nog even liggen omdat het net niet bezeild is. We kunnen voor het eerst proberen of de boot ook nog tegen de wind in wil varen. Dat lukt nog aardig. Eerst staat er weinig wind, maar na een uurtje komt die goed door en als we bij de haven zijn staat er een volle windkracht 6 op de kop. We varen in de voordelta van de Guadalquivier. Dat betekent een ondiep stuk water en een korte steile golf. Als het niet zo heet was, zou je denken op de Noordzee te varen. We horen later dat het een Levante wind is die opstak. Een door de Afrikaanse hitte gevoede wind. In de haven is het nog heter. De temperatuur loopt in de kuip, in de schaduw van de bimini op tot 37,8 C. In die hitte je zeilen vouwen en het overvloedige zout van de boot spoelen (heerlijk veel druk op de kranen hier!) wordt dan een inspanning waar je flink van zweet. Dat moet natuurlijk weer worden gecompenseerd door een flesje water en een ander glaasje. De volgende dag, het is dan al weer 1 augustus en we zijn nu 2 maanden onderweg, blijven we toch nog een dagje liggen. Frans heeft een oliesensor met kuren in z'n boot en hij wil niet het risico lopen dat de motor vastloopt. Er zit voldoende in, maar de sensor zegt van niet. Er moet een monteur komen en die kan pas in de avond. We fietsen met z'n vieren door Chipiona en merken dat het hier een heel gezellig stadje is met héééél veel Spanjaarden op de stranden. Hier wil iedereen in de schaduw zitten, dus het strand staat klemvol met parasols. We belanden in een heel simpel straatkroegje, eigenlijk een met zeil overdekt bomenpleintje, en gebruiken daar de lunch. Die bestaat uit allerlei heerlijke gerechtjes: Boquerones (gebakken visjes, die je met kop en staart op eet), heerlijke Jamon Iberia, de lokale specialiteit Tortilas de Camerones (garnalen), olijven, etc. Daarna nog even langs de supermarkt, o.a. voor 12 liter water. Dan terug naar de boot. Het is minder warm dan gisteren gelukkig. We gaan maar weer naar de kroeg voor de Wifi. Morgen verder..

30 juli 2013 Weer in Spanje

We zijn weer in Spanje. Aan de Zuid-Spaanse kust tussen Portugal en de Straat van Gibraltar ligt Andalucia. Ik zit in het havencafé van Mazagon en tik m'n verhaaltje binnen omdat het buiten bloedheet wordt, ook onder de parasol. De afgelopen dagen in Portimão verliepen heel relaxt. Dat wil zeggen voor ons, want Frans en Anita waren niet alleen druk met het voorbereiden van de bootreis, maar ook met het achterlaten van een huis, waarin nog gauw de afzuigkap moest worden aangepast en een beregeningsinstallatie op het balkon, die niet goed werkte. Ze kunnen pas mee als dat in orde is, anders komen ze terug met uitzicht op een woestijn. Wij lekker naar het strand en gezwommen. Niemand kijkt hier op van topless dames. Raar eigenlijk als je bedenkt dat de dames aan de overkant van hetzelfde stuk zee zich absoluut niet mogen tonen aan andere mannen. Ik hoor overigens dat in een grote stad als Casablanca veel wordt toegestaan, ondanks de zedenpolitie. We fietsen terug achter de boulevard langs en zoeken onze weg terug tussen honderden jongelui, die al het nodige op hebben en bedenken (als er al gedacht wordt) wie ze die avond zullen treffen, ontmoeten, spreken, en dergelijke. Terug in de haven een paar plaatjes gemaakt van de nieuwe kastelen. Deze is zo groot dat er een garage in past. Daarin past met gemak een grote speedboot, een kleine zeilboot en dan nog de nodige waterscooters en ander watervermaak. Daar moet natuurlijk wel personeel aan te pas komen. Ik durf niet uit te rekenen wat zo'n spul per dag kost. De motoren zijn groter en sterker dan die van een stevige Europoortsleper. In de haven valt overigens van alles te beleven. Behalve raden welke nationaliteit de passerende mensen hebben is er ook qua natuur veel te zien. Neem als voorbeeld het familieleed van een stel meeuwen. De ouders hebben met veel moeite twee jongen grootgebracht en nu blijkt zo'n jong hoogtevrees of watervrees te hebben. Het kreng staat bovenop een motorboot onophoudelijk te janken om z'n moeder. Die vliegt zenuwachtig rondjes en gaat uiteindelijk op de schoorsteen zitten, waar ook de stoïcijnse vadermeeuw is neergestreken. Uiteindelijk gaat het jong nog een uurtje janken om eten op een steiger, waar een ander jong hem liefdevol een stukje vis aanbiedt. Normaal trekken ze het eten uit elkaars bek, maar deze komt het brengen! Nooit geweten dat ook meeuwen sociale dieren zijn. Ik hoop dat het nog goed komt met dit jong, maar hij lijkt me erg verwend en ik heb medelijden met de ouders. het andere voorbeeld van dierenleed betreft een lipvis. Of is dit een vislip? je weet wat er gebeurd als je vist met te grote snelheid. Krijg je lipvis. Deze ontsprong de dans, maar moet nu de rest van z'n leven achter z'n lip aan zwemmen. Zou zo'n vis van loslippigheid worden beticht? De 29e juli gaan we verder richting Villamoura. Frans en Anita komen later als de beregeningsinstallatie het doet. Buiten staat een lekker windje en we besluiten maar meteen door te zeilen naar Faro, waar we in de monding van de lagune een mooie ankerplek vinden. Er ligt nog een groot zeilschip uit Malta. Mary is niet gerust op deze plek want die staat niet in de pilot als ankerlocatie. Maar volgens mijn plotter en dieptemeter is het veilig en ik peil een paar uur lang of de boot blijft liggen in de sterke stroom, die varieert van 0 tot 4 knopen. We blijven keurig liggen, maar 's nachts peil ik nog een paar keer voor de zekerheid. De twee foto's geven een beeld van het binnenvaren van de lagune (Race van Alderney in het klein) en de lagune bij zonsondergang. We zien overigens doorlopend vliegtuigen nieuwe toeristen brengen en halen. De volgende morgen ga ik eerst lekker zwemmen, aan een touwtje en tijdens de slack dat wel. We vertrekken richting Mazagon in Spanje. Als we buiten zijn zullen we Frans en Anita ontmoeten, want die zijn na het checken van de regeninstallatie vroeg vertrokken uit Portimão. Niet dus! Ze zijn in het donker tegen een van die verdomde visstaakjes gevaren en moesten onder zeil terug en de schroef klaren. Die staakjes zijn een aanduiding voor netjes. Niks netjes! Helemaal niet netjes meer. De zee is hier vergeven van die krengen. Geen vierkante mijl is er vrij van. Niet netjes meer dus. Wij motoren verder richting Mazagon en na 4 uur minderen we snelheid om het beetje wind wat er nog is te voelen, zo warm is het. Vlak voordat we de haven binnenlopen tussen de geankerde tankers begint het alsnog te waaien. Te laat. We lopen tegen zessen na 50 mijl varen de halflege Marina Mazagon binnen en klokken dan rond de 1500 mijl na ons vertrek uit Dordrecht. Tot nu toe zonder noemenswaardig probleem en ook nog eens bijna alles voor de wind of motorend op een rustige zee. Vandaag zal de Donna Vivace ons alsnog inhalen en morgen (?) gaan we verder naar Cádiz. De wind begint nu meer uit het oosten te waaien. Eerst maar eens naar Cádiz, moet een mooie stad zijn. Ik reken af: 13 Euro. Vier koffie, twee verse sinaasappelsap, twee broodjes kaas en een flesje gekoeld water, incl Wifi.....

24 juli Weerzien in Portimao

Na een heerlijk rustige nacht, zelfs de wind doet het rustiger aan dan gisterennacht, gaan we ankerop naar Portimão. Het anker had zich ook nu weer diep ingegraven en de lier moest z'n best doen om hem los te trekken. Voor we vertrekken zien we weer de armada van bootjes uit Lagos naar deze schitterende plek varen. Het lijkt of de pleuris is uitgebroken in Lagos en ook een beetje op de evacuatie van Duinkerken. Alles wat kan varen neemt hier een bos toeristen mee. De vissers zijn dan al binnengevaren, die varen 's nachts. We zeilen op het gemak onder Genua naar Portimão, dat maar 8 mijl verder ligt. Ook nu natuurlijk een plaatje van de kroeg op het strand, waar we met de Koole familie zaten.We varen de mooie rivier op en zien bij de moderne marina de Jclass Endeavour liggen. Kan niet missen, want er zijn niet veel boten met een mast hoger dan 50 meter.Na het verplichte nummer bij de havenmeester meren we af vlak naast de "Donna Vivace" van Frans en Anita Seijsens. Die avond worden we welkom geheten met een glas Champagne, het is een gezellig weerzien. De volgende dag wordt bijna geheel besteed aan het winkelen in Lidl, Aldi en Supermercado ?? en 's avonds eten we bij Frans en Anita. Ze hebben niet alleen een prachtige uitzicht over de haven, maar Anita heeft ook het inzicht dat mij helpt eindelijk de ballonnetjes te plaatsen in de kaart van onze reis. Dat is nog een heel gedoe als je per ongelijk een verkeerd icoontje aanraakt en de Google Maps als een speer de wereld rondgaat. Afijn het lukte tot A Coruña en later volgt de rest. We worden door Frans weer netjes teruggebracht, want Anita wil nog een trouwreportage afwerken voordat zij eind deze week een stuk mee op varen naar Gibraltar. We gaan in ieder geval samen Cádiz ontdekken. Vrijdag 26 juli zijn we vroeg uit de veren en ik pak de vouwfietsen. Je moet hier niet te lang op de boot in de zon blijven zitten, laat staan werken, want de hitte is enorm. Ook in Nederland zag ik gisteren op het nieuws. Sterkte daarmee. Wij kunnen nog zwemmen,'s morgens nog in de frisse wind fietsen of ergens onder een parasol een lunch verorberen. Dat doen we vandaag in een soort truckerscafé. Helemaal top en ook nog erg goedkoop. Vanavond kookt Mary ook voor de Seijsens. Ik tik dit verhaaltje bij de havenmeester. Daar is het "maar" 28 gr C. Buiten loopt de meter op naar dik boven de 35. Nog een paar fotootjes en dan gaan we weer wat drinken. Maak je geen zorgen: we drinken ook zeker anderhalve liter water per dag. Niet meer uit de kraan, maar uit waterflessen. Het water is hier minder lekker dan in Nederland.Nog een naschrift bij de foto's. Je ziet hier onwijs veel ooievaars. Op alle beschikbare schoorstenen zitten ooievaarsnesten. Zo te zien zijn ze ook beschermd, want bij een bouwproject wordt alles gedaan om het nest te behouden. De foto van de "wasmachine" heb ik in Ferraguda gemaakt, een mooi vissersplaatsje recht tegenover Portimão ook aan de Ria Alvor. Dit model wasmachine gaat nooit stuk. er zit geen elektronica in en je hoeft er geen munten in te gooien. Het enige wat je moet doen is degene die het ding bedient te eten geven, een huis, heel veel aandacht en je moet ook goed leren luisteren. Misschien toch maar een moderne wasmachine?

23 juli 2013 Schitterend ankeren bij Lagos

Vandaag gaan we naar Lagos, althans dat is het plan. Eerst ankerop. Bij het ankeren gisteren moest ik nog over de twijfels over dit anker heenkomen. De wind trok flink door en ondanks de beschutte ligging gierde het door het want en trok de boot als een dolle stier aan het anker. Maar dat gaf geen krimp! Het 27 kilo zware roestvrij stalen ploegschaaranker had zich diep ingegraven en hield de boot op z'n plek. Wel fijn om te weten. Als je hier van je anker waait (stel dat je niet wakker wordt kom je in Afrika terecht immers. Toch weer heel anders dan in Nederland of ergens bij de Kanaaleilanden. We gaan op pad en al snel merken we dat buiten de baai nog altijd veel wind is. We gaan lekker snel naar de volgende kaap bij Lagos. Voor we daar zijn passeren we Praya da Luz, waar we twee jaar geleden een huisje huurden. Prachtplek en leuk om daar nu vanaf het water naar te kunnen kijken. De wind zwakt af en we kunnen heel kort langs de (naam volgt) kaap bij Lagos. Onwaarschijnlijk mooie kalkzandsteenrotsen slijten hier in de meest fantastische vormen daarbij spelonken en luchtbogen vormend. Het krioelt hier dan ook van de bootjes met toeristen. Ze varen in oorspronkelijke Portugese (vis)boten, aluminium rondvaartboten, speedboten, rubberboten en kano's. Het is inmiddels bloedheet geworden. Het anker valt op een mooie plek voor een strandje en we gaan zwemmen. Het blijft heet en we besluiten om niet naar Lagos door te varen, maar lekker te blijven liggen. Langzaam zien we de vloot van kijkers naar de haven verdwijnen en ook de stranden raken leeg. We hebben het rijk alleen op twee Franse en een Portugese zeilboot na, die ook blijven liggen.