8 juli Motorend langs de Ria's

Die ochtend komen we langzaam op gang. Ik pak toch nog even de vouwfiets voor een ovenvers broodje. Na het afscheid van Paul en Yvonne van de SeaDrive en van Rob en Annemiek van de Charlie II (ook uit Willemstad!) varen we de Muros Ria weer uit. We hebben nog geen route in de kaart gezet, omdat we eigenlijk nog niet weten waar we vandaag uitkomen. Er staat nauwelijks wind en de diesel zorgt voor de voortgang. Toch wel fijn zo'n ijzeren genua. Het ding, een Volvo Penta 55 pk, maakt weinig geluid en brengt de boot gemakkelijk op rompsnelheid. Mary doet even een schoonheidsslaapje en al varend langs de kapen passeren we de ene na de andere Ria. De Ria Arousa is minstens zo groot als de Oosterschelde, wordt omgeven door prachtige bergen en is vergeven van de rotspuntjes. Ik besluit de koers maar ineens te verleggen naar de Ria de Vigo en zo wat extra mijlen te maken naar het zuiden. Mary is het er gelukkig mee eens als ze weer bovendeks is. We moeten oorkonde wat voor de terugvocht bewaren immers. Na 7,5 uur motoren, de natuurparken/eilanden latend voor later komen we in de prachtige baai van Bayonne. Het lijkt hier Italië wel. De zon en een glaasje completeren het gevoel weer in een heel ander, nu veel mondainer, gebied te zijn.

7 juli 2013 Dag van uitersten rond Finisterre

Onze eerste ankernacht verliep probleemloos. Heerlijk geslapen in de prachtige baai van Camarinas. De avond er voor nog "even" onze nieuwe bijboot opgepompt om een glaasje op de Sea Drive te halen. Het motortje wilde niet starten en ik kon nergens een plek vinden voor de dodemansknop dus dacht dat die hier niet op zat. Roeiend naar Paul en Yvonne. Na de borrel ging ingenieur Paul even kijken naar de motortje en het kreng startte meteen omdat Paul wel de plek van de dodemansknop had gevonden. Wij nog even scheuren langs mooie strandjes. En daarna weer alles aan boord hijsen en opbergen. Dat hijsen doen we met de nieuwe val/kraanlijn. Daarmee draaien we vrij eenvoudig boot en motor aan dek. Zondag weer het gat uit. Er stond maar 3 Knopen wind, maar ik liet het eerste rif in het zeil voor de zekerheid staan. We waren nog niet buiten de beschutting van de baai of de wind schoot (niet voorspeld) binnen 10 min naar 30 Knopen! We dachten al een zware dobber te krijgen bij het ronden van Kaap Finisterre. Dat bleek mee te vallen, want na twee uur heerlijk scheuren op steeds hogere golven zwakte de wind snel af en we hebben Finisterre gerond met 3Knopen wind. Mary kwam met gebakken eieren boven dek en we hebben veel foto's van deze vermaarde kaap gemaakt. Op een spiegelgladde zee doorgemotord naar de Ria de Muros. Daar viel de warmte weer als een deken over ons heen. We hebben voor het eerst de buiskap omlaag en de bimini al varend op. Portosin heeft een leuk haventje tegen de beboste hellingen met Eem bescheiden plaatsje. We kregen bezoek van de schipperse van een reuzencat uit België. Leuke meid, die in korte tijd al veel zeeën heeft bevaren en nu schipper is voor een Belgisch echtpaar met steun van een stewardess! Die avond is het laat geworden. We ontmoeten ook Rob en Annemiek, die onderweg zijn naar de Carib. Ze zeilen nog maar enkele jaren, maar dat weerhoud hen niet om het grote avontuur dat zeezeilen heet aan te gaan. Wij gaan morgen door naar de Ria Arousa en misschien nog wel wat verder om zo mogelijk Peter en Jos te ontmoeten, die in Portugal zijn met hun camper. Oh ja, vergeet bijna dat we nog niet klaar zijn met het cijfer 3. Het wordt in de haven 33 gr. C. En er steekt een stevige wind op, die nergens in de voorspellingen staat. De wind is heerlijk verkoelend en alle ramen gaan open. We slapen heerlijk.

5 juli 2013 Tussen twee weersystemen

We liggen in de zonovergoten baai van Camarinas. Het is bloedheet, maar we moeten eerst even de "administratie" doen (wordfeuten, mailen en bloggen). De was in A Coruna was een drama en ontlokte bij Mary krachttermen, die je kunt samenvatten met de opmerking: "Zie je wel! Altijd hetzelfde gezeik". Wat de droger voor €4 niet lukte deed de zon aan dek voor niets. Met de laptop is het evenmin gelukt. Wat een gezeik! Ik hoop dat we het bij Anita nog kunnen oplossen en anders in september in Nederland. Waardeloos, want we kunnen met de IPad geen foto's uploaden. Nog even geduld dus.....wie een betere suggestie heeft mag het zeggen. We verlaten A Coruna als Paul van de SeaDrive nog even een vulling heeft laten herstellen bij de lokale tandarts. Opvallend hoe weinig Engels er hier wordt gesproken. Ook goed opgeleide mensen spreken nauwelijks een vreemde taal. Jonge mensen krijgen nu wel Engels op school. Eerst nog diesel tanken. We hebben kennelijk rustig gevaren, want met nog geen 80 litertanken komt het verbruik op 2,3 liter per uur. We gaan de haven uit zonder zeilpak en zonder wollen muts, maar met de Bimini nog op. Al vrij snel komt de voorspelde wind achter de kapen vandaan en het spel van enkele dagen terug herhaalt zich. Na elke kaap meer wind. De Bimini wordt weggerold en de fleece gaat aan. Mary kan achter de buiskap in het zonnetje blijven zitten, als ik haar tenminste niet vraag te helpen bij het aanpassen van de zeilen aan de wind. Uiteindelijk sleuren we met af en toe dik 9 knopen door de steeds groter wordende golven een aanschietende wind. Mary ziet 30 Kn op de teller en dat is 7 Bf. We varen steeds in de zon, maar je ziet dat we op de grens van twee weersystemen in. De wolken en zeemist achter ons proberen ons in te halen. Westelijk van Noord Spanje ligt nog altijd een lagedruk gebied, dat kou en wind veroorzaakt. Wat de wind lukt gaat niet op voor de zon en de temperatuur. we varen nu echt een ander weersysteem binnen. De korte broek blijft aan en na 7 uur zeilen draaien we de baai van Camarinas in. De fleece kan uit als de temperatuur omhoog schiet naar een graadje of dertig. We kiezen voor een plekje bij de leuke marina, waar we eerst een grote Bavaria 8.6 nuttigen en dan een hapje eten in de schaduw van het terras. Als dit berichtje klaar is gaan we ankeren in de baai. Morgen pas gaan we verder, want je voelt het wel aal je lijf als je 7 uur hebt "paardgereden". Morgen ook de laatste serieuze kaap met de onheilspellende naam Finisterre. Daarna zitten we in het Zuid Europese weersysteem en zal de motor vaker bij staan.

3 juli 2013 Genieten in A Coruna

Viveiro blijkt een prima plek om bij te komen van de oversteek van de Golf. Zondag zijn we nog best moe en besluiten nog een dagje te blijven. Ik spoel de boot zoutvrij en we zoeken een kroegje op voor wat lokale visgerechtjes. Naast de haven is een Gadis, een "alles wat van uw gading is" Supermarkt. Verderop een klein bakkertje. Ik haal elke ochtend lekker verse baguettes. Maandag kiezen we weer zee. Het lijkt erg rustig te worden, maar na elke kaap trekt de wind verder aan zodat we de 45 mijl naar A Coruna snel afleggen.

Bij het strijken van de zeilen voelen we pas goed hoeveel wind 23 Kn is als je bijna stilligt. Hans Wouters staat al te zwaaien op de kant en maakt foto's.

Weer eens wat anders. Normaal staan we immers op de Nederlandse kade een Spaans schip toe te zwaaien. Het weerzien is fijn. Hij heeft een plekje naast de Allegria geregeld. Hans is, muv de Golf, solo hierheen gezeild en gaat woensdag terug. Dan is eindelijk na weken noord de wind even west. We brengen weer zon mee. Op zee nog veel zeemist, maar in A Coruna hoeft de kachel niet meer aan en gaat de bimini (zonnescherm over de kuip) er op. We worden door Hans meegenomen naar allerlei leuke tentjes, waar we bier, wijn, inktvis en pata negra smullen. Niks restaurant. Gewoon overal een hapje en een drankje. Geweldig! Woensdag gaat Hans na ruim twee weken "Koninklijke Yachtclub A Coruna" weer zee op. Ook voor hem valt het afscheid zwaar, maar je moet een keer terug. Wij gaan fietsen. Schitterende vergezichten over de baai vanuit de oude stad en ook de Torre de Hercules, een vuurtoren waarvan de oorsprong teruggaat tot de Romeinse tijd. Donderdag 3juli komt met DHL koerier het kaartje dat we in Frankrijk niet konden kopen in een IPCO pakje aan. We kunnen verder. Alleen nog even de laptop ophalen. Die heb ik weggebracht, omdat ik nog altijd niet op het internet kom! Ben benieuwd. Daarheen op de vouwfiets tussen het drukke verkeer is een avontuur op zich. Geen fietspaden te zien en al snel zit je op een stadsautosnelweg. Toch zijn de automobilisten heel voorzichtig met deze fietsende Hollander. Nog even genieten van een glaasje bij Nemo (wifi zonder code) en dan Mary helpen met de was. Die wast nooit in de vakanties, maar nu moet het af en toe wel.

29 juni 2013 Blauw wak in Viveiro

Het is praktisch windstil als we om acht uur in de ochtend losmaken. Niet lang daarna zijn we uit de beschutting van de kust en zeilen met een mooie snelheid over het Kanaal. Van de meeste kanalen zie je de overkant. Van de meeste baaien ook. Vandaag is het anders. Na Quessant een eiland voor de kust van Bretagne krijgen twee dagen geen land meer te zien. Bij Quessant krijgen we de stroom goed mee en spoelen met 10 Knopen over de grond in een wilde stroomversnelling het "kanaal" uit en de "baai" in. De wind is niet noord zoals voorspeld, maar beter nog, noordwest 3 Bf. De golven blijven, maar het zeilt lekker. De temperatuur is nog altijd als in de koelschappen van AH. Dat is die nacht eigenlijk het enige wat tegenvalt. Je moet je goed inpakken. Wat dat betekent als je moet plassen met twee onderbroeken, een thermobroek en hemd, een spijkerbroek, een zeilbroek en zeiljas en een reddingsvest aan. Al die dingen zitten tussen jouw op dat moment zeer verlegen frommeltje en de urinaal, die ik voor dit soort gelegenheden graag gebruik. Daar komen nog twee hindernissen bij. Je bent een wat oudere man en als je blaas aankondigt dat ie leeg wil, moet je snel zijn. Extra handicap is de wild bewegende boot waarbij je al twee handen nodig hebt om überhaupt niet om te vallen. Je snapt dat een plasje doen zo een hele onderneming wordt. Het meest irritante is dat je al voelend onder je zeilpak niet meer weet of de stof omhoog moet van je Tshirt of hemd, of juist naar beneden omdat het een onderbroek of thermofleece is. Het is eigenlijk een kruising tussen een circusact en een fitness oefening, maar als je dan eindelijk kunt plassen is het altijd een hele opluchting. Mary heeft thermoskannen met koffie en heet water klaar voor de nacht. Ook nog koeken e.d. Dus elk uur bij het noteren van de posities in de kaart en het logboek trakteer ik mezelf op koffie, instant soep en andere lekkernijen. Waarnaa de blaas natuurlijk weer aan de beurt komt.... Het zeilen zelf is een genot. De wind trekt nachts aan naar 4 en af en toe 5 Bf en we jagen door de nacht onder een met miljoenen sterren bezette heldere hemel. Op vrijdag blijkt dat we de eerste 150 mijl gemiddeld 7 Knopen liepen. Daarna laat de wind het steeds meer afweten en moet de motor bij. Het is stil in deze zone in de Golf. De scheepvaart zit westelijker en maar enkele schepen doorkruisen dit gebied. Jachten zie je ook nauwelijks. Overdag is het wat gezelliger als we elkaar meer zien. We doen om de beurt af en toe een tukkie om de schade van de nacht in te halen. Ik heb de wacht tussen 24 en 04 uur. Mary tussen 04 en 06 en dan neem ik het weer over tot een uur of 10. De vrijdagnacht is pikkedonker. We zien werkelijk niets anders dan de plotter en de AIS signalen en het toplichtje van de SeaDrive II, die met ons opvaart. Als Mary om vier uur de wacht overneemt is er nog geen ochtendlicht en dat is om zes uur nog maar net zichtbaar. Ik ben trots op Mary, die toch maar twee uur in het pikkedonker de boot door de nacht stuurt, of eigenlijk de stuurautomaat controleert en navigatie bijhoudt. Eindelijk komt de kust dichterbij, op de plotter dan, want het is nog een heel eind. We worden vrolijk begroet door een groepje bruinvissen, die de boot als speelobject gebruiken. Nog maar een mijltje of 60! De SeaDrive zegt niet door te gaan naar A Coruna. Dat is nog 30 mijl extra. We besluiten bij elkaar te blijven en ook te kiezen voor Viveiro (spreek uit Bibero; past wel bij de temperatuur). De laatste twee uur is het weer lekker zeilen door de aantrekkende oostenwind.

Om 10.00 uur meren we af in de jachthaven van Viveiro. We maken wederzijds tekenen van overwinning naar de SeaDrive II. We hebben met deze zee ook onszelf overwonnen! Die dag blijft de zon ons weldadig verwarmen in een heus blauw wak. Op zee is het zwaar bewolkt, maar op land kan de zon de wolken oplossen. Dat gebeurt net boven de heuvels die ons scheiden van het koude zeewater. De korte broek kan aan. We bellen Hans van de Alegria dat we hier liggen en waarschijnlijk pas zondag doorgaan naar A Coruna. Daar ligt al enkele weken een vervelend lage druk gebiedje met veel wind voor de kust. Wij gaan het van dichterbij bekijken en rekenen op de juiste voorspellingen van Wetterzentrale en Passageweather. Die zeggen dat het dicht onder de kust meevalt. We halen wat slaap in, doen boodschappen en eten tapas in de zonovergoten kuip. De reis begint nu echt op vakantie te lijken.

26 juni 2013 De grote sprong zuidwaarts

Roscoff Zoveel moeite het kost om je los te maken van huis en haard (haard deze zomer letterlijk nemen), zoveel kracht kost het om los te komen van een zonovergoten veilige haven om te beginnen aan een 60 uur durende reis over een veel beschreven eufemistisch baai genoemde zee. Morgen is het eindelijk zo ver. Dan gaan om 08.00 uur de trossen los. Eigenlijk zouden we vandaag al vertrekken, maar er stond helemaal geen wind en mijn Navionicskaartje voor de plotter bleek van het verkeerde type. Eerst geprobeerd een ander kaartje uit Morlaix te regelen, maar uiteindelijk gekozen voor een kaartje op de IPad. Die tip gaf Hans Wouters. Hij is ook met een IPad aan het navigeren. Kost nog geen kwart van de Navionics kaartjes en eigenlijk net zo goed. We hebben de diesel- en watertanks goed gevuld en kunnen zelfs motorend oversteken. De Sea Drive II verbruikt meer, maar gelukkig wordt er een windje 3 tot 4 voorspeld en moeten we mooie daggemiddelden kunnen halen. De mannen lopen alles op de boot nog eens na en de vrouwen dromen van mannen met een andere hobby..... Nee ze zijn onze steun en toeverlaat en laten meer dan wij mannetjes merken dat dit soort tochtjes met z'n tweeën toch wel spannend is. Tot nu toe deden we deze afstanden (ca. 350 mijl) met een ploegje van 6 man. Maar samen opvarend met Paul en Yvonne en gezien de zeer stabiele voorspellingen durven we het aan. Voorlopig dus even stil op de blog. Als het allemaal goed gaat komt het volgende bericht uit A Coruna of Viveiro. Overigens was het tripje vanuit Roscoff een makkie. Alles gemotord door gebrek aan wind. In L Aberwrac'h flink gelopen naar de winkel voor drie dagen eten. Overigens nog wel een week eten aan boord voor noodgevallen. Ook 360 liter water en 250 liter diesel. Nu nog varen! Adios amigo's!

23 juni Voorbereiden voor de "Oversteek"

Vandaag zijn we vrijwel de hele dag op de boot bezig met de voorbereidingen van de Oversteek van de Golf van Biskaje. De spinnakerboom wordt eindelijk ingeschoren, de kuipbakken op orde gebracht, het water dat toch weer lekt vanaf de buitendouche weggeruimd, de afsluiters één voor één nagekeken, een boodschappenlijst voor de noodzakelijke proviand voor dik 50 uur varen, etc. Gelukkig hebben we na een regenachtige morgen een prachtige middag en zitten we af en toe in de kuip met koffie of een glaasje. In de zon gaat het goed, maar de temperatuur van de lucht blijft belachelijk laag. Net als in Spanje horen we van Hans Wouters in A Coruna. Net als in Nederland horen we van André Sluimer, die ook al 25 Kn wind om z'n oren krijgt. We zijn blij dat we binnen liggen. De wind raast weer lekker door en de bestekla vliegt open, zo schuin gaan we op de kale mast in de haven. Nee dit heet geen zomer! Maar we voelen ons klaar voor de altijd weer spannende tocht over de Golf. De voorspellingen zijn gunstig: enkele dagen op rij Noorden en Noordoostenwind variërend tussen 5 en 15 Knopen of windkracht 1 tot 3. Ik volg de vooruitzichten op het Amerikaanse Passageweather en de Duitse Wetterzentrale. Ongelofelijk hoe ver vooruit ze windkracht en windhoek kunnen voorspellen. Dat geeft rust, maar je weet dat er altijd wat kan veranderen. Het Azorenhoog zorgt er voor dat we nog steeds Noordenwind hebben. Eigenlijk uniek. De prijs is wel dat het nog altijd erg fris is. Morgen verder met voorbereiden en misschien weer een stukje fietsen. Ik haal 's morgens verse Baguettes en in de middag fietsen Mary en ik een rondje. Het is genieten van de prachtige omgeving en soms even afzien tegen de hellinkjes op. Dinsdag als de golven weer zijn afgezwakt en de wind van West naar Noord is gedraaid gaan we L'Aberwrac'h weer eens zien. Ook hier een nieuwe haven aan een mooie rivier. Vandaar gaan we oversteken als het weer het toelaat. Trebeurden was een mooie bestemming, maar de weergoden maakten er een potje van. Eerst moesten we al met dikke mist de toch al lastige haven binnenlopen. Dat ging goed overigens. De beweegbare drempel gaf nog 440 cm aan en dan heb je met een kiel van 210 nog 230 cm speling. In dit gebied wordt het verschil tussen laag en hoog water steeds groter en loopt op tot zo'n 8 meter! Het weer bracht regen en zonneschijn. 's Middags fietsen in de omgeving en op zoek naar de hier alom aanwezige Menhirs.

Die bleken in de praktijk wat klein, maar desondanks realiseer je je dat hier een paar duizend jaar terug ook mensen leefden. We hebben een flink stuk gefietst en ergens op een terrasje gezeten. Het blijft merkwaardig dat het toerisme hier pas na 10 juli echt op gang komt. Je hebt een heel terras voor jezelf op een eilandje als Vlieland. Die avond na enig zoeken een restaurant gevonden waar nog meer gasten aten. Lekker eten dat wel. En niet duur in vergelijk met Nederland. De volgende dag al om 07.30 uur over de drempel van de haven om er nog uit te kunnen. Zo maar Westenwind. Recht op de kop. Van zeilen kwam niet veel, we hebben de "ijzeren genua" gebruikt om tussen de rotsen en opnieuw in de mist Roscoff te bereiken.

Een splinternieuwe haven bij een schattig oud plaatsje. De Ferryterminal brengt veel toeristen uit Engeland en Ierland. Ik zal later proberen een plaatje in te voegen, maar heb nog geen sjoege of ze op de goede plek komen. Nog veel te leren. Zou handig zijn als Jos of Victor in de buurt waren!