7 november 2013 Zoutvrije zeilers zuipen zingend

De titel kan uit een rijmpje komen, maar dekt wel voor een groot deel de lading van deze heerlijk zonnige dag. Mary en ik spoelen het zout van het grootzeil en laten het drogen in de hete zon.

De kuiptent (onze Duitse bunker) gaat er weer af. Veel te warm daaronder! Om 18.00 uur gaan we naar ons zangclubje, waar we weer Kerstliedjes oefenen. Ik zag in de mails een bericht van Robbes Barendrecht met als bijlagen de muziek van enkele shanties voor De Kleine Jantjes. Ik hoop in december of januari weer een keer mee te kunnen zingen! In het Portcafé na afloop pakken we nog een glaasje en ontmoeten onder andere Steven, de Engelse yachtbroker, die in Levkas is blijven hangen.

6 november 2013 Na regen komt zonneschijn

De volgende morgen is de lucht al aardig opgeklaard en ’s middags brand de zon al weer als nooit tevoren aan een onbewolkte hemel. De barometer klimt uit het dal. Mary doet wat huishoudelijke dingen en ik maak na een aantal telefoontjes een serie brieven en contracten voor Dordt in Stoom. Verder business as usual.

5 november 2013 Vallende barometerstand

Gisteren moest het wel gaan waaien. Binnen een dag is de barometer van 1015 gezakt naar 1003 Millibar. Vandaag verder gezakt naar 999 Hp. Gelukkig ben ik niet meer, zoals wanneer we tochten over zee moeten maken, hele dagen met het weer bezig, maar de stand van de barometer blijven we ongemerkt wel volgen. De wind trok gisteren verder door tot een mooie Zuid 8 Bf met uitschieters boven de 40 Knopen. Het floot en klapperde dat het een oordeel was, maar onze boot lag er goed bij en geen val (lijn in de mast) die herrie maakt. Vandaag is de verjaardag van mijn op 60 jarige leeftijd overleden zus Ina. Zij doet er hierboven nog een schepje bovenop door ons de hele dag regentranen te bezorgen. Het regent werkelijk pijpenstelen (oude uitdrukking in nieuwe spelling; blijft vreemd), een hele dag lang! Tussen de buien door download Mary de krant en doen we gauw wat boodschappen om toch de benen te strekken. Dat benen strekken is een punt van zorg. We merken dat we te weinig bewegen nu, dus wordt er meer gelopen en doen we regelmatig een rondje fiets. In het kleine supermarktje vinden we zowaar bruine suiker, cup-a-soup en blikjes zalm. De zalm is om in de aardappelsalade te doen. Die maakt Mary met nog een heerlijke tomaten/pesto/spekblokjes/mozzarellasalade voor de live-a-board party op vrijdag. In de avond gaat het onweren en niet zo’n beetje ook. We stoppen alle elektronica veiligheidshalve maar weer in de “kooi van Faraday” oven. Het onweer heeft moeite om weg te komen en blijft rondjes draaien achter de hoge heuvels van Levkas en boven ons hoofd.

4 november 2013 Regen vanwege Egbert

Voor het eerst sinds we in Levkas zijn, worden we wakker met regen op het dek. Zou het regenseizoen al beginnen? Nee, ik denk dat het een mooi moment is voor regen, zelfs voor heel veel regen, want op 4 november vorig jaar overleed mijn oudste broer Egbert op 74 jarige leeftijd in Australië. Ik bel Dorothy, maar krijg het antwoordapparaat. Als het even stopt met regenen zetten we de “Duitse bunkertent” over de kuip en doen de kachel even aan om het vocht te verdrijven. Vandaag wordt een typische dag om wat te lezen, beetje bloggen, beetje contracten voor Dordt in Stoom maken, koffietjes, koekjes erbij, etc.

3 november 2013 Ontwaken met Grieks Orthodox gezang

De zondagse stilte in de baai van Sivota wordt doorbroken door het gezang van de voorganger van de lokale Grieks Orthodoxe kerk. Hij roept de gelovigen op naar het gebedshuis te komen en even later schuifelen de zwarte kraaien over de kade richting kerk. Ze hoeven niet veel te doen in de kerk want de voorganger blijft een half uur lang zingen, af en toe ondersteund door een tegenstem. Het klinkt prachtig in de baai tegen de heuvels. De echo’s vermengen zich met het geluid van een altijd wel ergens blaffende hond. Mary ziet de Mychi liggen, de Moody 44 van Jan en Elaine. Ook zij hebben opgegeven en hebben dezelfde baai gekozen om te overnachten.

Als we ze spreken na het ontbijt en een wandelingetje rond de nu door alle toeristen verlaten baai, blijkt dat zij nog een uur of twee langer zijn blijven dobberen en hier om 24.00 uur binnenvoeren. Op dat moment lagen wij al zwaar “onder zeil”. Opstapper Vince moet naar huis, dus de Mychi vertrekt om 10.00 uur. Wij korte tijd later. We genieten van het prachtige uitzicht op de ons omringende Ionische eilanden, de doorkijkjes en grotten in de oevers, die je bijna kunt binnenvaren.

Ik ben minder te spreken over de informatie op de plotter. Het is hier kennelijk overal erg diep, maar om dan geen dieptes meer in de kaart te zetten gaat mij te ver.

" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjLZLMW4P9XuPn5sCI7izIogUpIzST1f2BQOvXwGbGaodEInSP7ift5Glcj2c-8EImmalxWPiwP0qDPIlA2jgU1JqNVbPMzAF6BnmO4Z-hvH5NxuffMeDMTddggYyRIR5cX2G3S_hsJIrQ/s320/blog+klein+04-11-2013+(2).JPG" />

2 november 2013 Round Levkas Race

Om 09.00 uur draait de brug, dus op tijd op om alles wat vast zit, zoals een loopplank, los te maken. Er zijn 10 boten ingeschreven, evenveel als normaal bij de ZD&O. Dat is vertrouwd. Nu de bootbrug en het nauwe gaatje rond de zandbak nog.

We starten traag. Ik wil geen stress bij de start en Mary wil niet sturen tussen de starters tussen de andere deelnemers terwijl ik de gennaker klaarmaak. We zijn dus al flink achterop als ik eindelijk de gennaker op heb staan en kan gaan trimmen. Dat lukt aardig en al snel lopen we de ene na de andere boot voorbij. Ook de Moody 44 van Jan en Elaine, onze buren. Dan wordt het tricky en moeten we kiezen tussen een route over zee of vlak bij de kust, waar vaak meer wind staat. We maken een grote slag over zee, gijpen en gaan dan tergend langzaam in de afnemende wind langs de westkust van Levkas.

We zijn al blij als de wind boven de 3 Knopen uit komt en ik stuur zeer geconcentreerd 8 uur lang. Zolang de gennaker op staat heb ik de schoten in de hand en stuur met m'n voeten. We lopen langzaam in op de kopgroep van drie boten, twee vijfenveertigvoeters en een kleine Dehler. Later draait de wind en moeten we aan de wind verder. Tot mijn verbazing lopen we de vijfenveertigvoeters voorbij. Op bootspeed, maar ook door tactiek. Wij zoeken actief de wind en gaan vaak overstag. Daarbij gaan we nu heel kort onder de kant langs waar steeds een strook wind staat. Mary sjouwt zich rot om iedere keer de genua over de spiboom (die standby ligt voor de gennaker)te duwen in de superlichte wind. We juichen als we twee mijl varen in 3,7 mijl wind. Vaak valt de speed terug naar minder dan een mijl. Uiteindelijk na 8 uur zeilen varen we zowaar helemaal vooraan. Keith, de man van de organisatie en de Dehler, roept ons met typisch Britse humor toe: "These damned Bavaria's with old sails!" Dan valt de duisternis in. We besluiten te stoppen. Met deze wind duurt het nog eens 10 uur voor we kunnen finishen en we varen in onbekend gebied. We melden ons af en motoren nog 3 uur naar de mooie beschutte Sivota Baai. Later zal blijken dat op twee na alle deelnemers hebben opgegeven en dat de winnaars er 29 uur over hebben gedaan om te finishen. Morgen meer.

1 november 2013 Kerstliedjes en Gennaker tuigen

Vanmorgen het fietsje gepakt en brood gehaald na een rondje rond het meer. Mary wilde haar benen nog wat rust geven en misschien wel even zonder mij alvast wat oefenen met de kerstliedjes die we nu zingen. Kerstliedjes? Ja, we zitten samen op een koortje dat oefent voor een uitvoering in december. Dan zijn we er niet, maar we willen best onze stemmen nog een beetje soepel houden. Ze zijn blij met ons want het zijn allemaal gelegenheidszangers en wij hebben (ja dankzij of ondanks de Jantjes ook ik) getrainde stemmen…. De dirigente is een leuke jonge Engelse meid met knalrood haar en conservatorium. Waar het aan ligt weet ik niet, maar ze doet het leuk.

Dit plaatje hoort bij morgen, maar siert deze dag vast op met een deel van de wedstrijdboten voor Levkas. Ik mis m’n krantje na zoveel maanden verstoken te zijn geweest van het wereldnieuws. Zelfs het belangrijke feit dat de VN zich bemoeit met “ons” Sinterklaasfeest krijgen wij slechts te horen via de sms’jes en Facebook. Mary heeft een digitaal abonnement op de Volkskrant genomen, zodat ik na 5 maanden weer wat van het wereldfront kan lezen. Kleine verrassing: er is niks veranderd! Nog steeds dezelfde economische rampjes en politieke spelletjes. Voor ons is nu even belangrijk dat we besloten hebben in te gaan op het verzoek om mee te doen aan de Round Levkas Race! Ik ben blij dat Mary mij dit gunt en dat ze het aandurft. Het betekent dat ze weer wat vertrouwen heeft teruggewonnen. Het lichte weer zal ook meespelen. Er is niet veel wind voorspeld. Nu nog zien wat er van het zelfvertrouwen over is na 45 mijl zeilen rond Levkas. Een deel daarvan gaat door onbekend gebied in het donker, want om 18.00 uur gaat het grote licht uit. Om het nog spannender te maken probeer ik vandaag uit hoe de gennaker moet worden getuigd. Die hebben we er nog niet op gehad en in een wedstrijd met twee man bemanning moet je goed voorbereid zijn. Die avond eten we in een restaurant, waar een breefing zal worden gegeven van de wedstrijd. Ik kan nog altijd nee zeggen. Het eten is prima, maar van een breefing merk ik niets. Kijk, dat is bij de ZD&O wel anders. Ik praat daarom maar even bij met Neil McRobert, de man die deze race jaren geleden opstartte. Hij vertelt wat over de wedstrijd en vraagt ook welke zeilen ik heb. Ik moet nieuwe zeilen kopen roept hij als hij hoort dat wij nog met de originele, dus 9 jaar oude zeilen varen. Mijn antwoord is dat ik gewend ben met oudere zeilen te varen.