15 april 2014 Ankeren op Ithaka. Lijn in de schroef!

Vandaag 14 april sturen we voorzichtig de mooie baai Agios Nicolaos (50% kans dat het klopt, want de helft van de baaien heet zo) in en laten het anker vallen op 7 meter diepte. Vanmiddag zou de wind gaan aantrekken vanuit het noordwesten, maar nu was het perfect zwemweer. Elsa zwemt naar de kant en neemt wat steentjes mee terug als herinnering. Ik doe een tweede poging de schroef weer glad te krijgen. Mary houdt daarbij de wacht. Met een touw langs de schroef onder de boot door gaat het dalen en weer snel naar de oppervlakte stijgen sneller. Maar de schroef is nog steeds niet glad als ik met de onderwatercamera het eerste filmpje maak van de rond de boot verschenen nieuwsgierige vissen. Leuke plaatjes! Veel beter dan die wegwerpcamera’s.

We lunchen in de zon en hebben het goed. Dit is wat er in de brochure stond! Dan steekt de wind op en maken we aanstalten om te vertrekken. Ik sta bij het anker en Mary stuurt de boot richting het anker terwijl ik het ophaal. Dan zet ze de motor in z’n werk. Die er prompt mee ophoudt. Ik ga naar achteren om vast te stellen dat de motor inderdaad onmiddellijk uitvalt als ik hem in z’n vooruit zet. Pas dan schiet het door m’n hoofd dat de lijn nog onder de boot hangt! Sufferd! Nu trekt ook de wind nog aan en omdat het anker al bijna omhoog is drijven we snel richting de rotsen van het eilandje Agios Nicolaos, dat ons kennelijk graag van dichtbij wil zien. De foto is gemaakt toen alles nog rustig was.

Snel rollen we de fok uit en even later kunnen we weer sturen. Het anker gaat verder omhoog en we zeilen naar de volgende baai, waar we weer willen ankeren om daar te duiken naar de schroef. Terwijl we zeilen hoor ik ineens de schroef draaien! Dat betekent dat ie niet vastgedraaid zit, bedenk ik. Mary haalt de lijn aan één kant omhoog en inderdaad, de lijn is helemaal vrij tot aan het tampeindje. We hebben geluk. Onder het genot van een troostglaasje zeilen we lekker verder naar Vathy (Ithaka). Als we de Aethos Gulf tussen het Noorder- en Zuider eiland van Ithaka indraaien lijkt het wel een Noorse fjord. Omkijkend zien we een stier in de wolken aan de horizon.

Achter één van de heuvels, hier rond de 800 meter, ligt de ingang van de baai van Vathy. De wind staat daar, tegen de verwachting in, recht in en daarom moeten we dwars op de wind (stern to) naar de kade. Het anker glijdt tot tweemaal toe over de bodem weg en werkt zich niet in de met planten bedekte kleibodem. Een lokale visserman zegt dat ik meer ketting moet steken. De derde poging lukt en het publiek druipt af. Weer geen drama. Afmeren van boten is namelijk een collectief genoegen dat kwadratisch toeneemt als er meer problemen ontstaan bij het afmeren. Wij doen net of we lol hebben in voor en achteruitvaren en nog maar een keertje ankeren. De zon staat laag en werpt mooi strijklicht op de overkant van de baai, maar al snel is hij achter de heuvel verdwenen en wordt het fris.

We gaan naar binnen, internetten, eten en drinken wat en slapen als een blok.

Op de morgen van de 15e april feliciteren we elkaar met de verjaardag van Bolle, Mary’s jongere broer. De lokale bakker bakt een prima mavro (bruin brood) en we smullen ervan in de door de zon verwarmde kuip. Als we even later door Vathy wandelen, valt op hoe goed de sporen van de verwoestende aardbeving van 1953 zij weggewist. Alle huizen zijn herbouwd in dezelfde bouwmassa en hoogte, maar nu voorzien van een gewapend betonnen casco. Zelfs de aansprekende kleurtjes van de gevels zijn kennelijk met grote zorg gekozen. Vathy is zeker geen Werelderfgoed, maar leuk voor toeristen. We kopen als eerste toeristen dit jaar wat snuisterijen bij een van de vele souvenirwinkels. De man vertelt ons dat Hollandse ingenieurs hier na de aardbeving waterputten sloegen. Even later laten we ons op de stoeltjes van een eenvoudig restaurantje zakken. Typisch een lokaal tentje dat het hele jaar open is voor de Grieken. We zitten er wel drie uur en hebben leuke gesprekken met de waardin, haar moeder en haar vriend (?) captain Nikos, die ook de enorme steak bereid, die we met z’n drieën delen. We wilden eigenlijk de heerlijke lamskoteletjes, maar die hadden de Griekse drinkebroertjes al opgemaakt. Het is een tent om later nog eens te bezoeken.

Als we na de lange zit weer lekker de heuvel opklauteren, onderweg naar een van de vele kerkjes, belt Marleen. Ze is in tranen en moet even bijpraten. Mary wil eigenlijk meteen naar huis om haar arm om Marleen te kunnen slaan, maar komt na enige tijd gelukkig weer tot bedaren. We blijven het er over eens dat het voor Marleen goed is zichzelf te redden. Gemakkelijk is het zeker niet.

Teruggekomen bij de boot, zien we een hele vloot van SunSail afgemeerd aan de kade. En er komen er nog meer bij. Nu is het onze beurt om van het afmeerschouwspel te genieten. Even verder naast ons zien we ook de boot van Jürgen en Monika. We moeten er meteen ein trinken. Dan doen we ook met hun Engelse buren Paul en Ellen. Die hebben twee zoontjes Ben en Luke. Ben is een adhd, die nadat hij al het rvs werk van z’n vaders boot heeft gepoetst, op zoek naar nog meer complimentjes ook aan onze boot begint. Als hij een sleutelhangerlampje van me krijgt als beloning is hij helemaal blij. Net als Mary en Elsa als het overactieve ventje weer op z’n eigen boot zit.

14 april 2014 Ionian is land stories

Zaterdag 12 april ontwaken we in de nu echt tranquille baai tegenover Nidri en ontbijten in de kuip.

De vloot van zeilboten ligt al te wachten op nieuwe klanten.

Dan gaan we anker op en onder zeil richting het veelgeroemde eiland Meganissi. Hier zou Odessuys, onderweg naar zijn geliefde Penelope op Ithaka, een tijd lang gevangen gehouden zijn door de Cyclopen. Hij ontsnapte onder de buik van een schaap na de cycloop blind te hebben gestoken. We gaan het allemaal nog zien. Veel wind staat er niet dus al gauw doet de Volvo het werk. We laten het anker vallen in de Athenis baai. Na een heerlijk zonnebad nemen we een verfrissende duik. Het water is nog altijd 17,2 graden C. Ik duik onder de boot en constateer dat de schroef onder de pokken zit. Dat bevestigd mijn vermoeden. De motor moet harder werken dan ik gewend ben. Na vele duiken zijn de grootste pokken weggeschraapt. Nog niet eenvoudig. Door het snorkelpak en de lucht in je longen knal je met je hoofd tegen de romp van de boot boven je. Intussen probeer je één van de scherpe schroefbladen vast te houden en met de andere hand de boel schoon te schrappen. Dan blijkt een driebladsschroef ineens heel beweeglijk. Voordat je goed en wel aan het schrapen bent, moet je weer hoognodig lucht halen.

0413+(1).JPG" />

11 april 2014 Zeilen naar Tranquille Bay

Mijn zus Elsa is maandagavond laat aan boord gekomen. Eerst lekker op de Griekse tijd (22.00 uur) nog gegeten en geborreld. De volgende dag rustig aan gedaan. Beetje Lefkas verkennen. Elsa genoot van de Venetiaanse straatjes en de relaxte levenshouding die uit alles blijkt. Ik van het uitleggen hoe het allemaal zit hier.

's Middags een leuk stukje gefietst en ook toen weer genoten van het afwisselende landschap de de heerlijke slingerweggetjes. Wat te denken van gele klaprozen tegen een achtergrond van een blauwe zee en een groene heuvel? We eten bij Oregano en Jan Grieveson sluit zich ook aan. We kletsen en lachen heel wat af. Woensdag zouden we gaan varen, maar we besloten nog een dagje langer in Lefkas te blijven. Lekker gewandeld en later weer gefietst. Dan donderdag varen. Nee dus. Onverwacht veel wind uit het noorden. Op zee zomaar 8Bf en zelfs in de haven floot de wind door het want. Vrijdag dan maar? Wisselende weerberichten. Redelijke wind, maar ook een voorspelling van thunderstorms in de Ionische Zee. Na wat regen in de nacht om 12.30 uur losgemaakt. De speciale verbinding tussen het anker en de ketting had zich muurvast gezet en het vergde enige tijd voordat ik dat los had en het anker kon bergen. Mary hield intussen de boot gaande in de havenkom. Motorend varen we door het kanaal tussen de lagunes naar het zuiden. Bij Ligia zetten we voor het eerst dit jaar zeil. Alles zit zoals het hoort te zitten en we kijken al naar de horizon waar Skorpios opdoemt. De vreugde is niet van lange tijd.

Achter ons wordt de lucht zwarter en zwarter en de wind draait. Er vallen druppels. Ik roep redelijk onvriendelijk dat dit niet in de brochure stond, maar helpen deed het niet. De zeilen kunnen weer weg en we haasten ons naar Nidri om beschutting te zoeken voor de thunderstorm, waarvan de de blikssmschichten al in het water zien slaan. Gelukkig trekt de bui achter ons langs, maar als we in Tranquille Bay ankeren wordt het anker nog even flink getest door een serie windstoten.

Een Franse en een Duitse boot zoeken verkering. Eén van de onbemande boten is van z'n anker geslagen en blijft al botsend hangen aan de ander. Wij nemen wat te drinken en de dames doen een schoonheidsslaapje terwijl ik de Stoompost wegwerk. Als ik dit tik om 19.20 uur is de wind al weer een stuk minder. Morgen weer thunderstorms voorspeld.....maar we gaan denk ik toch naar het op een uurtje varen gelegen Meganissi.

6 april 2014 Gezwommen!

Gisteren liep ik met een nieuwe 3 kg schuimblusser de boot op toen m’n zonneklepje achter één van de lijnen, die de loopplank ophouden, haakte en in het water viel. Toch zonde van zo’n Polaroidklepje van €52 uit Porto. Even later de stoute schoenen aangetrokken, nee m’n schoenen uit- en snorkelpak aangetrokken. Het water is 17,2 graden Celcius en met zo’n pak aan viel het alles mee. Het duiken naar een donker klepje, dat op 2,40 meter op de zwarte kleibodem ligt viel tegen. Je wilt ook niet in allerlei glaswerk grijpen. Dus einde oefening. Nu ik toch in ’t water lag, maar eens de onderkant van de bootromp geïnspecteerd. De stuurboordzijde, die 5 maanden aan de noordkant lag, was op de wind-waterlijn begroeid met een moslaag van ongeveer 6 millimeter. Aan de zonkant was de aangroei veel minder, net als bij bomen dus. Mary gaf me behalve een 3M sponsje ook een plastic spatel, waarmee je normaal plamuurt. Die bleek effectief om het mos af te schrapen en daarna met het sponsje weer verder terug te schuren tot op de antifouling. Ik ben benieuwd hoe vaak ik dit karweitje moet herhalen. De antifouling zit er nu dik een jaar op en blijkt in dit heldere water minder effectief. Het kan ook te maken hebben met het feit dat we thuis wisselend op zoet en zout water varen. Dat vinden algen en pokken niet fijn. Over pokken gesproken: die zitten met z’n allen lekker op de boegschroef en ook op de bovenkant van het roerblad. Alleen door wegsteken met de spatel krijg je die “pokkenzooi” er af. Weet ik meteen waar die uitdrukking vandaan komt. Na een half uur ploeteren ziet de boot er uit alsof ie net te water ging. Ik ga lekker onder de warme douche op het achterdek en heb weliswaar spijt van m’n zonneklepje, maar een goed gevoel over de eerste zwempartij van het jaar en over een beetje schoner onderwaterschip. Dat was gisteren. Vandaag ging vooral op aan het in orde maken van ons gastenverblijf voor zus Elsa, die morgen komt. De rubberboot, de gennaker en (een deel van) Mary’s kleren moesten er uit. Omdat we de laatste dagen te weinig fietsen ook nog een lekker stukje gefietst. Grappig dat we steeds vaker begroet worden door bekenden. Vandaag Neil en Rosa. Zo’n stadje wordt ineens een dorp. We zijn ruim op tijd terug voor de aangekondigde bui. Omdat we deze week weer het ruime sop kiezen, volg ik al een aantal dagen het weer op de marifoon. Corfu, Split en Rome geven uitgebreide goed leesbare berichten. Je kunt veel zeggen van de Grieken, maar het weer voorspellen kunnen ze. De bui zou vandaag om 22.00 uur vallen. Mispoes. Hij viel al om 20.00 uur. Toch knap als je zo’n bui een dag van te voren voorspelt en er maar twee uur naast zit. Het was er één van tarariboemsikee! Dikke windstoten, onwijs veel regen, hagel en onweer. Een thunderstorm dus. Gisteren ook voorspeld door Sellia Marina Radio uit Rome voor de Noord Ionische Zee. Vandaag viel het overigens erg mee. Wij zaten in het bekende blauwe wak. Tot acht uur dan. Gelukkig voorspellen ze voor dinsdag weer volop zon en nul wind.

30 maart 2014 Vaarwel Lefkas Marina, hallo Lefkas!

Vandaag varen we weg bij de jachthaven waar we vanaf eind oktober lagen. Het is een goede winterplek. De boot ligt er veilig en door de vele Engelsen is er een levendig sociaal gebeuren. We hebben er veel mensen leren kennen en er vrienden voor het leven aan overgehouden. Deze winter gaat net als in Nederland de boeken in als extreem zacht. We hebben dus in meerdere opzichten geluk bij de keuze voor deze plek. Lefkas is als plaats ook leuk, met veel levendigheid ook in de winter. We vertrekken eerder dan strikt nodig, want we willen de meute (allemaal op zoek naar goedkope ligplaatsen in de buurt) voorblijven in het vinden van een geschikte plek buiten de na 1 april dure marina. Het liefst in Lefkas, want op 3 april hebben we een uitvoering van onze zangclubjes en mijn zus Elsa komt op 7 april uit Nederland. Mich en Helena van de “Kit” liggen al aan de kade en gaan zondag naar Nidri. We hebben afgesproken om dan hun plekje aan de kade over te nemen. Zo gezegd zo gedaan.

Om 12 uur verschijnen we aan de stadskade en manoeuvreren als volleerde achteruitparkeerders de boot aan de kade. Mary bedient dit keer de ankerlier. We liggen zowaar bij een stroomkast. Wie die beheert is niet duidelijk, maar iedereen gebruikt ‘m en het stikt van de dubbelstekkers. Water is er ook, al moet daarvoor een extra lange slang worden gevonden. We liggen tussen een Duitser en een Franstalige Belgische. Allebei solozeilers. Valerie is al op de Canarische Eilanden geweest en knapt haar 49 jaar oude oerdegelijke Sparkman & Stephens helemaal op. Reisdoel onbestemd, maar binnenkort wel weer richting Caribisch gebied. We zijn erg blij met de plek. Ideaal om even wat langer te blijven in afwachting van de volgende fase van onze zeiltrip.

Op dinsdag 1 april moeten we nog een keer oefenen met zingen voor de uitvoering op 3 april. Als je in twee koortjes zit ben je dan van 17.00 tot 20.00 bezig! Wie had gedacht dat we zo fanatiek zouden worden? De muziekkeuze van het gemengd koor vinden we wat minder. Ik heb veel schik in het shantiekoortje van 7 man. Dat leert lekker snel. Ik zal de muziek meenemen voor mijn onvolprezen zeemansliederenkoor “De Kleine Jantjes”. Als ik terug ben in mei kan ik nog een repetitie volgen en hopelijk wat meezingen tijdens Dordt in Stoom.

Het stoomfestijn vergt nog wat meer aandacht dan ik had gedacht. De sponsoring is nog niet op het gewenste niveau en er valt nog heel wat te coördineren met de diverse bestuursleden. Ik merk dat iedereen stinkend z’n best doet om het weer te laten slagen. In korte tijd zijn er twee stevige bestuursleden vertrokken, desondanks lukt het de gaten in te vullen. Blij dat de verbindingen zowel per telefoon als via de mail met de Cosmote dongel hier goed werken. Woensdag en donderdag gaan snel voorbij. We doen wat onderhoud aan de boot, mailen wat, Feuten wat, Stomen wat, leggen kleding klaar voor de verschillende koren en doen wat zangpogingen….. Dan komt de grote avond. Eerst het dameskoor, dan de Lefkas Shantiesingers en tenslotte het gemengd koor. Het gaat volgens ons redelijk goed en volgens het massaal toegestroomde publiek uitstekend, inclusief onze Nederlandse vrienden. De shantiegroep krijgt veel applaus ondanks het missen van een couplet. Jan en ik zingen Rosa Mallone toe met de meezinger In Dublins fair city", dat over Molly Mallone gaat. De zangers nemen eerst een glaasje op de goede afloop. Daarna gaan Mary en ik aan boord bij Leendert en Marian, waar Jaap en Diana ook zijn. Het enthousiasme en volume van ons zessen haalt gemakkelijk het niveau van een shantiekoor van 60 man. We hebben dikke pret. Bij de repetitie van het shantiekoor krijgen we eerst de video te zien en daarna de geluidsopname van de laatste repetitie. Rosa was blij met ons enthousiasme (zoals een goed shantiekoor hoort te zijn), maar had de indruk dat de kwaliteit van onze uitvoering te leiden had van 1. drank, 2. te veel afleiding door het publiek en 3. hierdoor als een stel haantjes gaan schreeuwen in plaats van zingen……Waar heb ik dat meer gehoord?

27 maart 2014 Haantjesgedrag of dikke pret?

Tekst over duiven en zwaluwen etc. VOLGT