14 april 2014 Ionian is land stories

Zaterdag 12 april ontwaken we in de nu echt tranquille baai tegenover Nidri en ontbijten in de kuip.

De vloot van zeilboten ligt al te wachten op nieuwe klanten.

Dan gaan we anker op en onder zeil richting het veelgeroemde eiland Meganissi. Hier zou Odessuys, onderweg naar zijn geliefde Penelope op Ithaka, een tijd lang gevangen gehouden zijn door de Cyclopen. Hij ontsnapte onder de buik van een schaap na de cycloop blind te hebben gestoken. We gaan het allemaal nog zien. Veel wind staat er niet dus al gauw doet de Volvo het werk. We laten het anker vallen in de Athenis baai. Na een heerlijk zonnebad nemen we een verfrissende duik. Het water is nog altijd 17,2 graden C. Ik duik onder de boot en constateer dat de schroef onder de pokken zit. Dat bevestigd mijn vermoeden. De motor moet harder werken dan ik gewend ben. Na vele duiken zijn de grootste pokken weggeschraapt. Nog niet eenvoudig. Door het snorkelpak en de lucht in je longen knal je met je hoofd tegen de romp van de boot boven je. Intussen probeer je één van de scherpe schroefbladen vast te houden en met de andere hand de boel schoon te schrappen. Dan blijkt een driebladsschroef ineens heel beweeglijk. Voordat je goed en wel aan het schrapen bent, moet je weer hoognodig lucht halen.

0413+(1).JPG" />

11 april 2014 Zeilen naar Tranquille Bay

Mijn zus Elsa is maandagavond laat aan boord gekomen. Eerst lekker op de Griekse tijd (22.00 uur) nog gegeten en geborreld. De volgende dag rustig aan gedaan. Beetje Lefkas verkennen. Elsa genoot van de Venetiaanse straatjes en de relaxte levenshouding die uit alles blijkt. Ik van het uitleggen hoe het allemaal zit hier.

's Middags een leuk stukje gefietst en ook toen weer genoten van het afwisselende landschap de de heerlijke slingerweggetjes. Wat te denken van gele klaprozen tegen een achtergrond van een blauwe zee en een groene heuvel? We eten bij Oregano en Jan Grieveson sluit zich ook aan. We kletsen en lachen heel wat af. Woensdag zouden we gaan varen, maar we besloten nog een dagje langer in Lefkas te blijven. Lekker gewandeld en later weer gefietst. Dan donderdag varen. Nee dus. Onverwacht veel wind uit het noorden. Op zee zomaar 8Bf en zelfs in de haven floot de wind door het want. Vrijdag dan maar? Wisselende weerberichten. Redelijke wind, maar ook een voorspelling van thunderstorms in de Ionische Zee. Na wat regen in de nacht om 12.30 uur losgemaakt. De speciale verbinding tussen het anker en de ketting had zich muurvast gezet en het vergde enige tijd voordat ik dat los had en het anker kon bergen. Mary hield intussen de boot gaande in de havenkom. Motorend varen we door het kanaal tussen de lagunes naar het zuiden. Bij Ligia zetten we voor het eerst dit jaar zeil. Alles zit zoals het hoort te zitten en we kijken al naar de horizon waar Skorpios opdoemt. De vreugde is niet van lange tijd.

Achter ons wordt de lucht zwarter en zwarter en de wind draait. Er vallen druppels. Ik roep redelijk onvriendelijk dat dit niet in de brochure stond, maar helpen deed het niet. De zeilen kunnen weer weg en we haasten ons naar Nidri om beschutting te zoeken voor de thunderstorm, waarvan de de blikssmschichten al in het water zien slaan. Gelukkig trekt de bui achter ons langs, maar als we in Tranquille Bay ankeren wordt het anker nog even flink getest door een serie windstoten.

Een Franse en een Duitse boot zoeken verkering. Eén van de onbemande boten is van z'n anker geslagen en blijft al botsend hangen aan de ander. Wij nemen wat te drinken en de dames doen een schoonheidsslaapje terwijl ik de Stoompost wegwerk. Als ik dit tik om 19.20 uur is de wind al weer een stuk minder. Morgen weer thunderstorms voorspeld.....maar we gaan denk ik toch naar het op een uurtje varen gelegen Meganissi.

6 april 2014 Gezwommen!

Gisteren liep ik met een nieuwe 3 kg schuimblusser de boot op toen m’n zonneklepje achter één van de lijnen, die de loopplank ophouden, haakte en in het water viel. Toch zonde van zo’n Polaroidklepje van €52 uit Porto. Even later de stoute schoenen aangetrokken, nee m’n schoenen uit- en snorkelpak aangetrokken. Het water is 17,2 graden Celcius en met zo’n pak aan viel het alles mee. Het duiken naar een donker klepje, dat op 2,40 meter op de zwarte kleibodem ligt viel tegen. Je wilt ook niet in allerlei glaswerk grijpen. Dus einde oefening. Nu ik toch in ’t water lag, maar eens de onderkant van de bootromp geïnspecteerd. De stuurboordzijde, die 5 maanden aan de noordkant lag, was op de wind-waterlijn begroeid met een moslaag van ongeveer 6 millimeter. Aan de zonkant was de aangroei veel minder, net als bij bomen dus. Mary gaf me behalve een 3M sponsje ook een plastic spatel, waarmee je normaal plamuurt. Die bleek effectief om het mos af te schrapen en daarna met het sponsje weer verder terug te schuren tot op de antifouling. Ik ben benieuwd hoe vaak ik dit karweitje moet herhalen. De antifouling zit er nu dik een jaar op en blijkt in dit heldere water minder effectief. Het kan ook te maken hebben met het feit dat we thuis wisselend op zoet en zout water varen. Dat vinden algen en pokken niet fijn. Over pokken gesproken: die zitten met z’n allen lekker op de boegschroef en ook op de bovenkant van het roerblad. Alleen door wegsteken met de spatel krijg je die “pokkenzooi” er af. Weet ik meteen waar die uitdrukking vandaan komt. Na een half uur ploeteren ziet de boot er uit alsof ie net te water ging. Ik ga lekker onder de warme douche op het achterdek en heb weliswaar spijt van m’n zonneklepje, maar een goed gevoel over de eerste zwempartij van het jaar en over een beetje schoner onderwaterschip. Dat was gisteren. Vandaag ging vooral op aan het in orde maken van ons gastenverblijf voor zus Elsa, die morgen komt. De rubberboot, de gennaker en (een deel van) Mary’s kleren moesten er uit. Omdat we de laatste dagen te weinig fietsen ook nog een lekker stukje gefietst. Grappig dat we steeds vaker begroet worden door bekenden. Vandaag Neil en Rosa. Zo’n stadje wordt ineens een dorp. We zijn ruim op tijd terug voor de aangekondigde bui. Omdat we deze week weer het ruime sop kiezen, volg ik al een aantal dagen het weer op de marifoon. Corfu, Split en Rome geven uitgebreide goed leesbare berichten. Je kunt veel zeggen van de Grieken, maar het weer voorspellen kunnen ze. De bui zou vandaag om 22.00 uur vallen. Mispoes. Hij viel al om 20.00 uur. Toch knap als je zo’n bui een dag van te voren voorspelt en er maar twee uur naast zit. Het was er één van tarariboemsikee! Dikke windstoten, onwijs veel regen, hagel en onweer. Een thunderstorm dus. Gisteren ook voorspeld door Sellia Marina Radio uit Rome voor de Noord Ionische Zee. Vandaag viel het overigens erg mee. Wij zaten in het bekende blauwe wak. Tot acht uur dan. Gelukkig voorspellen ze voor dinsdag weer volop zon en nul wind.

30 maart 2014 Vaarwel Lefkas Marina, hallo Lefkas!

Vandaag varen we weg bij de jachthaven waar we vanaf eind oktober lagen. Het is een goede winterplek. De boot ligt er veilig en door de vele Engelsen is er een levendig sociaal gebeuren. We hebben er veel mensen leren kennen en er vrienden voor het leven aan overgehouden. Deze winter gaat net als in Nederland de boeken in als extreem zacht. We hebben dus in meerdere opzichten geluk bij de keuze voor deze plek. Lefkas is als plaats ook leuk, met veel levendigheid ook in de winter. We vertrekken eerder dan strikt nodig, want we willen de meute (allemaal op zoek naar goedkope ligplaatsen in de buurt) voorblijven in het vinden van een geschikte plek buiten de na 1 april dure marina. Het liefst in Lefkas, want op 3 april hebben we een uitvoering van onze zangclubjes en mijn zus Elsa komt op 7 april uit Nederland. Mich en Helena van de “Kit” liggen al aan de kade en gaan zondag naar Nidri. We hebben afgesproken om dan hun plekje aan de kade over te nemen. Zo gezegd zo gedaan.

Om 12 uur verschijnen we aan de stadskade en manoeuvreren als volleerde achteruitparkeerders de boot aan de kade. Mary bedient dit keer de ankerlier. We liggen zowaar bij een stroomkast. Wie die beheert is niet duidelijk, maar iedereen gebruikt ‘m en het stikt van de dubbelstekkers. Water is er ook, al moet daarvoor een extra lange slang worden gevonden. We liggen tussen een Duitser en een Franstalige Belgische. Allebei solozeilers. Valerie is al op de Canarische Eilanden geweest en knapt haar 49 jaar oude oerdegelijke Sparkman & Stephens helemaal op. Reisdoel onbestemd, maar binnenkort wel weer richting Caribisch gebied. We zijn erg blij met de plek. Ideaal om even wat langer te blijven in afwachting van de volgende fase van onze zeiltrip.

Op dinsdag 1 april moeten we nog een keer oefenen met zingen voor de uitvoering op 3 april. Als je in twee koortjes zit ben je dan van 17.00 tot 20.00 bezig! Wie had gedacht dat we zo fanatiek zouden worden? De muziekkeuze van het gemengd koor vinden we wat minder. Ik heb veel schik in het shantiekoortje van 7 man. Dat leert lekker snel. Ik zal de muziek meenemen voor mijn onvolprezen zeemansliederenkoor “De Kleine Jantjes”. Als ik terug ben in mei kan ik nog een repetitie volgen en hopelijk wat meezingen tijdens Dordt in Stoom.

Het stoomfestijn vergt nog wat meer aandacht dan ik had gedacht. De sponsoring is nog niet op het gewenste niveau en er valt nog heel wat te coördineren met de diverse bestuursleden. Ik merk dat iedereen stinkend z’n best doet om het weer te laten slagen. In korte tijd zijn er twee stevige bestuursleden vertrokken, desondanks lukt het de gaten in te vullen. Blij dat de verbindingen zowel per telefoon als via de mail met de Cosmote dongel hier goed werken. Woensdag en donderdag gaan snel voorbij. We doen wat onderhoud aan de boot, mailen wat, Feuten wat, Stomen wat, leggen kleding klaar voor de verschillende koren en doen wat zangpogingen….. Dan komt de grote avond. Eerst het dameskoor, dan de Lefkas Shantiesingers en tenslotte het gemengd koor. Het gaat volgens ons redelijk goed en volgens het massaal toegestroomde publiek uitstekend, inclusief onze Nederlandse vrienden. De shantiegroep krijgt veel applaus ondanks het missen van een couplet. Jan en ik zingen Rosa Mallone toe met de meezinger In Dublins fair city", dat over Molly Mallone gaat. De zangers nemen eerst een glaasje op de goede afloop. Daarna gaan Mary en ik aan boord bij Leendert en Marian, waar Jaap en Diana ook zijn. Het enthousiasme en volume van ons zessen haalt gemakkelijk het niveau van een shantiekoor van 60 man. We hebben dikke pret. Bij de repetitie van het shantiekoor krijgen we eerst de video te zien en daarna de geluidsopname van de laatste repetitie. Rosa was blij met ons enthousiasme (zoals een goed shantiekoor hoort te zijn), maar had de indruk dat de kwaliteit van onze uitvoering te leiden had van 1. drank, 2. te veel afleiding door het publiek en 3. hierdoor als een stel haantjes gaan schreeuwen in plaats van zingen……Waar heb ik dat meer gehoord?

27 maart 2014 Haantjesgedrag of dikke pret?

Tekst over duiven en zwaluwen etc. VOLGT

24 maart 2014 Verkouden, verwarmen en verkiezen

Hè, hè, eindelijk weer wat te melden! Erik vraagt zich af of de Blauwvoet nog wel vliegt. Je dat doet ie. Sterker nog vandaag al gezwommen ook. Probleem is dat ik nauwelijks tijd vind om te bloggen. Dat ga ik allemaal uitleggen in de volgende stukjes. Overigens heel lastig voor de lezers dat je min of meer achteruit leest. Let dus op! ga altijd even na wat de volgorde is. Soms onderaan beginnen omdat ik dan in één keer een serie verhaaltjes post. Eerst maar een sfeerplaatje van onze haven. Blijft fotogeniek.

Als ik op vrijdagmorgen (14 maart) om 08.55 uur bij de autoverhuurder sta om de auto in te leveren is er niemand. Om 09.00 uur ook niet Ik ga eerst maar tanken, want er moest nog een tientje bij voor ie weer, net als bij de start, half vol zou zijn. Dat klopte. Terug bij Avis was er nog steeds niemand. Ik laat de auto achter met de sleutel in het deurvakje. “Het is Griekenland hier” hoor ik later iemand zeggen, “Grote kans dat ze er pas om 11.00 uur zijn”. Om 11.30 uur ben ik gaan betalen. We waren blij met ons eigen bed, want Mary’s verkoudheid ging gepaard met stevige hoestbuien. Die duren nog altijd voort (het werden 3 weken), al begint het nu overdag wel iets minder te worden en kan ze slapen tot een uur of 6. Dan moet de rommel er uitgehoest. Die rommel zit ook in de neus- en voorhoofdsholtes. Het is een virusinfectie en die moet je gewoon uitzieken. Gelukkig slechts een klein beetje verhoging, maar wel erg vermoeiend en vervelend voor Mary. Ze is niet de enige die verkouden is. Elaine en Jan waren het al en nu komt de rest van onze steiger aan de beurt. Eén voor één gaan ze snotteren en kuchen. Tot nu toe ontspring ik de dans. Spijtig voor Mary dat, nu ik eindelijk regelmatig kook, zij geen reuk of smaak meer heeft……Elaine zegt plagerig: “Misschien maar goed ook”. Mary houdt zich kranig en afgezien van af en toe een hazenslaapje en enige kribbigheid over dat het zo lang duurt gaan we er regelmatig op uit en probeert ze zich nuttig te maken met het bekleden van de banken van de boot. De kunstleren bekleding slijt, zoals gezegd, door het intensieve gebruik ineens snel. Een normaal seizoen kent ongeveer 50 dagen gebruik. Wij zijn nu al zo’n 230 dagen op de boot, dus ruim 4 seizoenen achtereen wordt alles gebruikt. Voor de rest blijft alles, en dat is nog heel wat, het gewoon doen. We hebben 5 meter mooie stof gekocht en ik mag de schaar in de stof zetten, Mary spelt de naden en Cherie, die een naaimachine, ja zelfs een naaikamer, aan boord heeft zet de zoom er in. Met elastiek blijft de stof mooi om de kussens zitten. Net echt.

Na de vrijdagavond de 14e maart is er een expositie van schilderijen in Remezzo. We zijn onder de indruk van de stijl en vele technieken die Sally, een Engelse live-a-board, gebruikt bij haar aansprekende schilderijen. Sally schildert het Griekse leven aan de waterkant en verwerkt haar ervaringen en ontmoetingen in haar doeken. Leuk even gesproken met Sally, maar desondanks nog geen kwast ter hand genomen. gezellige opening van de tentoonstelling gaan we uit eten met Jeremy en Debby. Ze brengen ons naar een lokaal restaurant dat ik “Heb Zin” doop omdat de Griekse letters daar op lijken. Het is een oude werkplaats, waar nu een heel leuk restaurant van is gemaakt inclusief open keuken. Heerlijk gegeten. Zaterdag de 15e gaan we voor het eerst weer varen! De Engelsen hebben een jaarlijkse Pantomine, een uitvoering van een voor de gelegenheid samengesteld gezelschap dat een toneelstuk opvoert. De opbrengst gaat naar goede doelen op het eiland Lefkas. De uitvoeringen zijn al jaren in Vlicho, anderhalf uur varen van Lefkas.

We nemen Simon en Lona mee. Zij hebben vorig jaar een zeilboot van 12,5 meter gekocht in Kroatië. Het is hun eerste boot. Ze horen ons uit over van alles en nog wat, want voor hen is alles nog nieuw en ze zijn leergierig. Hij komt uit Engeland en zij uit Nieuw Zeeland. Hij is onze leeftijd, zij al helemaal niet nieuw meer en eerder getrouwd geweest. Wat kan een mens toch mooie bochten maken in zijn of haar nadagen. Nooit gevaren, hooguit een zeilcursus en nu met een verse partner ineens doen waar ze kennelijk in een vorig leven niet aan toe kwam: lekker zeilen op de Middellandse Zee! Hasta la Vista! Aangezien er weer eens geen wind is motoren we langs de oostkant van Lefkas. Simon staat te genieten achter het roer en laat het ook niet meer los ondanks de blokjes kaas en worst die Mary, samen met een drankje aanreikt. Tot bij het afmeren. Als we vastliggen zegt hij dat hij versteld staat van het gemak waarmee Mary en ik de boot tussen twee andere boten parkeren. Hij moet duidelijk nog veel leren en kan daarvan ooit genieten. Voorlopig staat het zweet in z’n handen als hij een haven in vaart. Toch kiezen ze vol overgave om live-a-boards te zijn. Je vraagt je af wat hen het meest motiveerde om weg te varen: de push- of de pull motieven.

In Vlicho Baai liggen heel veel Engelse boten. Het is er zo mooi en zo rustig (behalve die ene windhoos een paar jaar terug) dat de Engelsen het Velcro Bay noemen (Klittenband Baai. Je komt er gewoon niet meer weg.

Die avond zijn we getuige van een fantastische Pantomine. Het is de laatste van 5 voorstellingen. Jan Grieveson van de Mychi heeft de rol heeft van de gemene koning. Het stuk is een bewerking van Robin Hood. Het is fantastisch om te zien hoe de regisseuse de karakters bij de amateur toneelspelers laat passen. Na afloop gaan we nog een beetje shantiezingen in de Vlicho Yachtclub. De volgende dag, het is zondag 16 maart, varen Mary en ik samen terug naar Lefkas.

Mary is nog altijd snotterig en hoesterig, dus we blijven ondanks het mooie windje maar rustig op de motor varen. Geruststellend om te weten dat alles het naar behoren doet. Behalve het log. Dat demonteer ik in de haven en dat blijkt compleet vast te zitten doordat een soort waterlarfje zich in het wieltje heeft verstopt en nu muurvast zit.

Einde larfje en weer een goed draaiend schoepenwieltje, dat straks de snelheid weer netjes aangeeft. Les: in de winter het log uitnemen! De week vliegt voorbij. In Nederland zijn gemeenteraadsverkiezingen. Het doet ons weinig, tot ik op het laatste moment alsnog probeer iemand een volmacht te geven. Te laat natuurlijk. Het is heerlijk weer. Dat verkiezen we……Ik poets de boot schoon van de kleine roetdeeltjes uit de Lefkasiaanse schoorstenen en zet voor het eerst na ons vertrek uit Nederland het dek in de was. We zetten onszelf meteen maar in de (anti) zonnebrandcrème, want het lijkt wel zomer. Ik houd m’n Italiaanse hoed op, om mijn schedel, die door steeds minder haren wordt afgedekt, te beschermen tegen UV stralen.