1 oktober 2014 Uitrusten in een zeilparadijs

Wat een weelde! Na enkele flinke donderklappen en regenbuien in Lefkas is het weer nu geheel afgestemd op rustzoekers. Ondanks de waarschuwingen van Sellia Radio uit Zuid-Italië en Kerkyra uit Corfu over noordenwind 4 tot 5 Bf blijft het uitermate rustig. Goed om te ankeren en zwemmen bij een Venitiaans fort tegenover Ligia en later die dag (27 sep) afmeren in Nidri aan het kleine vlot van Hotel Armonia.

Daar ligt de “Michi” van Jan en Elaine. We gaan uit eten om ons hernieuwde contact te vieren. De volgende dag vertrekt de “Michi” omdat de vader van Elaine haar hulp nodig heeft.

Fact of life. Je kunt hier genieten, maar bent nooit los van de thuisbasis. Die dag zien we ook Jaap en Diana van de “Kiara”. Zij liggen in Nidri aan de kade en zijn al een beetje onderweg naar de winterstalling in Preveza. Hun Dufour 38 is nog altijd te koop.

Een dag later ontmoeten wij Jan en Antoinette, een Nederlands stel dat al 15 jaar op Corfu woont. Na de verkoop van zijn bedrijf in Nederland konden ze het toch niet laten en nu runnen ze een onderhoudsbedrijfje voor boten. Terwijl we met hen praten passeren Bartjan en Berna (mee opgezeild tussen Crotone en Santa Maria de Leuca). Die gaan Nidri verkennen en zijn voor het eerst in deze contreien. We hopen ze later nog te zien om een visje op de Cobb te eten. Later die dag (29 sep) varen we op ons dooie gemak naar de Desimi Bay, waar we ankeren en lekker zwemmen.

De wind blijft mak en we slapen als een blok. Dinsdag weer anker op, geholpen door de herrie van de eerste aannemer, die een nu al gesloten restaurant met drilboren onderhanden neemt. Ja, nu al merk je dat, ondanks de nog talrijke flottielje boten, het seizoen ten einde loopt. We bekijken de Papanikolis grot. Het is heel rustig weer dus het anker gaar er in op ca 30 meter vlak bij de grot. Zodra we daar liggen komen er meer boten, maar niemand waagt het te ankeren. We gaan eerst met de bijboot roeiend naar binnen en later nog een keertje zwemmend. Supergaaf, maar als polderjongen denk je wel aan het voor jou onbekende risico van een instortende grot of een vallend stukje steen van 100 kilo……. Niets gebeurd gelukkig en ook het anker en de neuringlijn kwamen ongeschonden boven.

We vervolgen onze weg op de fok naar Kalamos, één van de eilanden in de Ionische Archipel. In het kleine haventje vinden we, met behulp van de lokale havenmeester/restauranthouder George, een zg “stern to” plek (anker op 45 meter in de modder en achteruit naar de kant). George geeft aanwijzingen als een volleerde politieagent en steekt daarna z’n reclameboodschap af: “Welcome in Kalamos, I am George, I have a restaurant with Wifi and showers and I will be happy to serve you there as wel”. Na een korte verkenning van het plaatsje hebben we ondanks waarschuwingen van onze Duitse buren (maar die kregen mogelijk andere gerechten) heerlijk witte Snapper en Gamba’s gegeten. Onze Zweedse buren, Thomas en Irene voeren ook in 2013 naar the Med, kwamen nog even aan boord voor een glaasje. Hij had een zeer been als gevolg van een motorongeluk en trouwde daarna ook een verpleegkundige. ’t Kan verkeren.

Vandaag lekker blijven liggen in Kalamos. Heerlijk rustig plekje zolang er niet te veel charterboten binnenvallen. De eerste twee van deze dag zijn Hollanders. Onze nieuwe buren Kees en Marja den Besten uit Krimpen aan de Lek. Ze varen al weer 7 jaar met hun Grand soleil 46 “Dolce con Brio” in the Med en hebben nota bene aan steiger B van onze zeilvereniging De Kil gelegen! Kees wist nog dat wij een Spirit 36 hadden. We lopen een lekker stukje omhoog het dorpje in. Goed voor de beentjes! Dit eiland is in 1953 ook zwaar getroffen door een aardbeving met kracht 7,5 op de schaal van Richter. Veel huizen vertonen nog de sporen van die beving en het oude hoofdplaatsje Porto Leone is nog steeds verlaten. Van de paar duizend bewoners zijn er nu nog maar zo’n 250 over. Veel huizen kunnen wel een opknapbeurtje gebruiken. Terug in de haven blijkt dat die weer stampvol ligt. Opvallend veel Nederlanders, maar ook Duitsers en Engelsen. En heel vaak hoor je: “Waarom in de regen varen als het hier zo lekker is?”. Komt er een volgende volksverhuizing op gang met zeilende pensionado’s?

25 september 2014 Happy to be back in Lefkas!

Het is al ruim 3 maanden geleden dat ik jullie informeerde over het waarom van de “blogstilte”. Ik zet dit tussen aanhalingstekens omdat radiostilte een bekende kreet is en ik nooit van blogstilte heb gehoord. Een blog maakt ook geen geluid, dus het zou blogduisternis moeten zijn. Afijn, het was even rustig op onze blog. Daaraan is een einde gekomen. Niet dat ik nu weer iedere dag een stukje schrijf over onze reis. Nee, want het is geen reis meer, maar een vakantie in Griekenland. Van vakanties maak je normaal gesproken geen blog. Thuis in Dordrecht heb ik al een fotoboek gemaakt van de reis en ik zal ook nog een boek maken van de artikelen en de foto’s in de blog. Een hele klus, maar een mooi document om op terug te kijken denk ik. Korte verslagen van de afgelopen week of periode mogen jullie verwachten, met vermelding van wat we meemaakten. Ook af en toe een beschrijving van wat ik hier aantref. Stranden vol walRussen, ankerperikelen en ander ongerief. Maar eerst terug naar waar we in juli waren gebleven. Veel van onze lezers weten het al, maar het kan geen kwaad het nog eens vast te leggen als herinnering voor later. Mary was geopereerd op 1 juli. Dat ging buitengewoon goed. Brengen en halen in één dag. Bijzonder goede begeleiding van iets waar veel vrouwen (1 op 9!) mee te maken krijgen. We hebben ook nog het geluk dat het Albert Schweitzerziekenhuis samen met het Erasmus de beste Breast Clinic van Nederland heeft. Maar dan is het wachten op de behandeling. Dat moet besproken worden in een team en duurt even voor duidelijk is wat er precies nodig is. Dat geeft spanning, vooral omdat het ook nog om een chemokuur kan gaan. Gelukkig blijft Mary dat bespaard. Ze was er op tijd bij en de behandeling blijft “beperkt” tot operatie, hormoonpillen (5 jr) en 16 bestralingen. We komen met de schrik vrij al is de mentale belasting, naast de fysieke pijn, toch zo groot dat een uurtje of twee per dag bedrust noodzakelijk is. Dat blijkt vooral als Mary, opgewekt als altijd èn oppas oma is voor Zara en Amber en dan ook nog mee gaat naar Arnhem, waar ik Klaas Arie en Hiske help met het opknappen van hun nieuwe huis. Teveel doen in de situatie waarin Mary verkeert, is gewoon verkeerd. Daar leer je van. Nu achteraf, alweer een maand verder kunnen we stellen dat het herstel echt door zet. We hebben al weer heerlijk gezeild en vooral de kleine week die we doorbrachten in de Lichnosbaai bij Parga was heerlijk. Daar waren ook Erik en Henny Zindel met hun camper (en hun lieve hond Lizzy).

Elke morgen rond de boot zwemmen, ontbijten in de kuip, luieren op het strand, even zwemmen, een dutje op de boot, een glaasje bij de camper gevolgd door een overheerlijke maaltijd, bereid door het team Henny (planning, inkoop, logistiek) en Erik (Cobb, Schottelbraai, afwas) misten hun uitwerking niet op het herstel van Mary. We maakten al min of meer een afspraak om elkaar weer te treffen als we volgend jaar (ijs en weder dienende) rond de Peleponesos gaan.

Tussen de bedrijven door heb ik me bezig gehouden met het knippen en scheren van de boot. Die lag er perfect bij, weliswaar geholpen door Jaap de Leeuw, die het Saharazand van de boot heeft geboend. De boot had geen baard gelukkig, maar wel een sik van het lange wachten.

En weer veel pokken op de klapschroef en de boegschroef. Zo heb je wat te doen. Het motortje van de bijboot deed het ook weer prima, nadat ik er achter kwam hoe de verhouding van de mengsmering en de stand van de choke zodanig waren dat het ding weer als een zonnetje liep. Vandaag regent het in Lefkas. Gisteren heerlijk hier naar toe gezeild vanuit Paxos via Anti Paxos, met zijn betoverend mooie baai.

We zijn weer helemaal terug waar we waren. Happy to be back in Lefkas!(ook al regent het nu even....)

9 juli 2014 Terug in Nederland

Blauwvoet voorlopig even op afstand..... De afgelopen maanden hebben jullie geen nieuwe blogpagina’s gezien. Excuses daarvoor, want ik weet dat wij een grote schare trouwe lezers hebben. Ik had een writersblock en zal uitleggen waarom. Het begon in eerste instantie door de drukte van Dordt in Stoom, waar ik als voorzitter, sponsorwerver en organisator van de Vlootschouw redelijk druk mee was, ook al was ik “op vakantie”. Je denkt dan steeds: “Dat haal ik wel in met een week rapportje”. Maar het verliep anders. Op 14 mei vlogen we naar Nederland en bleven een paar dagen bij Marleen in Naarden. Daar vierden we ook Mary’s 64e verjaardag. Vanaf 19 mei logeerden we op de Groenmarkt in het appartement van Nicole van der Ree, die zo lief was om weer even bij haar ouders te gaan wonen. Vandaar verder gewerkt aan Stoom, dat weer een daverend succes werd met 270.000 bezoekers en een sluitende begroting. In die tijd heeft Mary een routine borstonderzoek. Op 28 mei vlogen we terug naar Athene, waar we Henk en Annemiek van der Ree in het busstation troffen om samen richting Preveza naar de boot te rijden. Het was (buiten “opstapper” Jaap Boers) de eerste keer dat er een stel aan boord kwam om mee te genieten van het prachtige vaargebied en het mooie weer. En ook nu genoten we van romantische plaatsjes, idyllische baaitjes, heerlijke maaltijden en machtig zeilen.

Immers: “Gedeelde vreugd is dubbele vreugd!” Het weer was echter on-Grieks. Nog altijd veel dynamiek in de lucht en af en toe een stevige bui. De temperatuur bleef gelukkig opperbest, net als onze stemming. Die werd niet eens verziekt (toepasselijk woord) door het bericht dat Mary naar Nederland terug moest voor nader onderzoek. Er was iets niet goed, zeg maar gewoon fout. Het kostte wel even tijd om deze dreun te verwerken, maar al snel kwamen we op een ander mooi gezegde: “Men lijdt het meest van het lijden dat men vreest”. Je kunt van alles bedenken, maar op dit moment kun je er niets aan doen. Nader onderzoek zal uitwijzen wat er precies aan de hand is. Mary bleek gelukkig goed in staat om haar stemming te laten bepalen door wat we meemaakten tijdens deze heerlijke zeiltocht. Dank aan Annemiek en Henk om ons te helpen met het vinden van die welkome afleiding. Ook André en Annette Sluimer kwamen daar nog aan te pas, want zij hebben vanaf de Pinksteren voor 14 dagen een zeilboot in Lefkas gehuurd, met het idee om met twee boten daar rond te trekken. Dat lukte nu niet want wij gingen 10 juni al weer terug naar Nederland in hetzelfde vliegtuig als Henk en Annemiek. De volgende dag zaten we bij de arts in het Albert Schweitzer ziekenhuis en werd de diagnose borstkanker vastgesteld. Drie weken later moest Mary geopereerd worden. Wonder boven wonder konden we in het weekend daarvoor weer in ons eigen huis. De familie Van den Berg, die een jaar ons huis woonde, wilde medio juli verhuizen, maar toen ze hoorden van Mary’s situatie hebben ze alles op alles gezet om het huis eerder op te leveren. Het huis zag er gelukkig nog prima uit. Complimenten aan deze lieve mensen! De operatie op 1 juli is heel goed verlopen. Om 14.00 uur was Mary op OK en om 18.15 uur weer thuis met een pleistertje op haar borst en een in haar rechter oksel. Op 11 juli horen we de uitslag van het onderzoek en het daar aan gekoppeld behandelplan. Mary houdt zich sterk en krijgt veel steun van de kinderen, familie en de grote vriendenkring. Het is zeker dat we nog een tijd in Nederland zijn. Ik was de trouwe lezers een verklaring schuldig voor de stilte op de blog. Die is er nu. Kijk nog even naar de plaatjes bij deze voorlopig laatste pagina. Ik ga pas verder als we weer gaan varen. Wij hopen ergens in september a.s. ons bootje weer te kunnen opzoeken om opnieuw afleiding te vinden. Met vriendelijke groeten en tot schrijfs,Mary en Marco Boven een plaatje van de Blauwvoet genomen met onze nieuwe onderwatercamera, symbolisch voor de afstand die we even nemen tot onze bootreis. Onderstaand wat plaatjes van donkere luchten, die zich letterlijk en figuurlijk boven ons vormen. Maar ook beelden van de zon die daarachter weer tevoorschijn komt en van leuke momenten uit de afgelopen periode. Ik doe er nu voor de wedstrijd Nederland-Argentinië een paar bij en zal er later nog toevoegen.

7 mei 2014 April roert z’n bil, maar mei brengt zomer

Maandag, dinsdag en woensdag brengen afwisselend weer, maar ook heel veel regen. De atmosfeer is voor Griekse begrippen nog erg onrustig. We gebruiken het wat mindere weer om bootwerkjes te doen. Mary naait de door haar gehaakte lapjes aan elkaar tot een leuk hip dekentje ontstaat voor Zara of Amber en gaat snel verder met het tweede dekentje.

We fietsen over blubberige paadjes over een schiereilandje voor de baai bij Vonitsa, waar de Pepino ligt. Op de terugweg kleppen we lekker wat met Belgen op het terras. Het regent pijpenstelen, hagelt knikkers, waait stevig en onweert ook nog. April roert z’n bil is een variatie op een uitdrukking voor een andere maand. De boot ligt goed op ons Rocna anker. De boot buren hebben allebei twee mooringlijnen gepakt en ook geankerd. Omdat de mooringlijnen op zijn vangen wij de wind voor de anderen op met slechts één, maar gelukkig ook heel goed anker. Dat geeft vertrouwen. De volgende dag blijken de accu’s onder de 12 vlot gedoken en ik zet weer de motor een uurtje bij. Nu de compressor maar eens bekeken, want het ding blijft aanstaan en trekt de accu’s leeg. Later zou blijken dat de koelvloeistof op is. Woensdag, op de verjaardag van Suzan van Jaap varen we terug naar Preveza. We nemen afscheid van de heese Astrid en haar Hongaarse vriend Terry en hun met oranje getooide Janneau Sun Light 31.

Nog even tanken aan de gemeentekade, want je kunt maar genoeg hebben. Na een paar dagen regen staat de kade vol water. Het zand spoelt zo weer de haven in. Het weer is nu gelukkig beter, maar we willen stroom en ik moet er achter komen wat er met de koelkast mis is. Je moet er niet aan denken dat je geen goede koelkast hebt en lauw bier moet drinken! Een luxe probleem dus. Op ons gemak varen we weer de Amvrakikos Golf uit en meren, gelet op de voorspellingen en ook vanwege de gezelligheid weer af in Preveza Marina. We horen dat er strijd is tussen de overheid en de exploitant. De waterleiding is afgesloten door de gemeente. Daarom ook een betaalbare haven (€1 per meter). Die avond zijn we te gast bij Marian en Leendert en eten calimares, een soort inktvis. Heel apart.

1 mei, Dag van de Arbeid, is in Griekenland voor velen helaas zoals altijd een dag zonder arbeid. De stad is bomvol met Grieken en de terrassen zijn de hele dag 100% bezet. Wij fietsen langs de kust en bezoeken daar enkele oude Venetiaanse forten, die nog altijd de ingang van de Amvrakikos Golf bewaken. Zo te zien kost het de Grieken moeite om slopers en verveelde jeugd uit de monumenten weg te houden, of ze juist te betrekken bij de voor het toerisme in dit plaatsje erg interessante forten. We ontmoeten een dame die, als ze ziet dat wij een meer dan gemiddelde interesse aan de dag leggen, zich opwerpt als beschermvrouw van alle monumentale schoonheid en hebben een lange conversatie wat hier nodig zou zijn om de boel, in economisch opzicht, op gang te krijgen. Zoe (betekent leven, weten we dat ook weer) zegt dat ik hier burgemeester moet worden. Ik bedank voor de eer en we fietsen lekker verder naar het volgende fort.

Die avond eten we in The Mermaid op uitnodiging van Rob en Christa van de Garuda. Leendert en Marian zijn er ook bij en we hebben weer dikke pret. De uitbater en ook zijn dochter zijn taalvirtuozen, want ze kennen heel wat Nederlandse uitdrukkingen. Moppie en lekker kontje zijn de meest beschaafde. Dat leren ze van de vele gasten van de flottieljes. Vrijdag de was opgehaald en netjes aan de lijn in de zon te drogen gehangen. Lekker fris, beter dan in zo’n stinkdroogtrommel vind Mary. Ik ben er intussen wel achter dat het koelgas uit m’n koelkast is weggelopen. Moet niet kunnen, maar het ding is in 2011 ook al een keer bijgevuld. Ergens een lekje dus. Helaas heeft Griekenland geen Waeco dealer, maar de havenmeester weet raad. Hij kent iemand die in de airco’s en koeling werkt.

Wij gaan ‘s middags weer een lekker stuk fietsen en bezoeken nu Pantokratoras, het tweede en grootste fort uitgebreid. Schitterdende uitzichten en een heel fraai fort, waar Arjan van Dijk Events dikke feesten zou kunnen organiseren. Ook hier is te zien dat aanzetten tot restauratie helaas verzanden. Continuïteit van politiek beleid is hier niet vanzelfsprekend.

Weer buiten ontmoeten we Bart en Marijke uit Zeeland, die hier al 30 jaar rondzwerven met de LadyMar. Terug in Preveza drinken we heel gezellig een aangeklede borrel aan boord van de Scarab van Bob en Truus, die hier ook al sinds jaar en dag varen. Het zijn lopende encyclopedieën over waar je wel en niet moet gaan, maar ook heel aimabele mensen. Mary maakt omelet voor de avond. Zaterdag begint met regen. Mooi Stoomweer voor mij dus en winkelweer voor Mary. Ze gaat Preveza in met Marian. Voor z’n klein plaatsje heel leuke winkels trouwens. Weer een stukje gefietst om de beentjes bij te houden en daarna het gebruikelijke borreluurtje en happen bij de kroeg van Jan, waar we al eerder op het terras zaten. Volgens Bob een helemaal authentieke Griek. Hadden we toch een goeie neus voor oud en teak dus. Die dag kwam de koelkastman niet op het afgesproken tijdstip. Morgen…?

Zondagmorgen weer regen. Stoomwerk dus. Jaap en Diana zijn weer terug bij hun boot, die hier geparkeerd lag zolang ze op huizen passen. Om 12.00 uur komt zowaar de koelmonteur en hij brengt z’n broer mee. Het is geen weer om met vrouw en kind op pad te gaan, dus even tijd voor een klusje. Het duurt een uur, maar dan werkt de koelkast weer zoals het moet. We moeten €50 afrekenen en hij zegt het lek ook te hebben gevonden. Fantastisch! Als heel snel daarna kom ik tot de conclusie dat de koelkast de reden was van het gebrek aan volle accu’s. Terwijl ik dit typ en alleen de koelkast werkt trekken de zonnepanelen de accu’s vol tot 14.15 Volt. Super!

. We eten lekkere nassie aan boord. Maandag om 10.30 uur gaan de dames met de auto van Diane en Jaap naar de Lidl en komen weer terug met vele flessen water en een paar dozen bier. En drie paar schoenen, want daarvan kun je er nooit genoeg hebben. Wel leuke hoor. ’s Avonds dineren we aan boord van de Kiara. Het is een soort afscheidsetentje. Heerlijke Pulpo (ook inktvis) en garnalen! De heren gaan daarna nog eventjes stevig tekeer over de toestand in de wereld, Europa, Wilders, Rusland, de pensioenleeftijd, etc. etc. Op het enige moment dat het een seconde stil is schreeuwt Marian: “Jongens kan het ook een beetje zachter? Het lijkt hier wel een kippenhok!”. Het is even stiller, maar de conversatie gaat al snel weer op standje 10. Heerlijk toch een beetje Muppetshow nadoen? Dinsdag 6 mei vertrekken we weer uit Preveza. Het weer is eindelijk om. In Italië is nog een stevige windhoos geweest en nu moet het maar klaar zijn. We krijgen hoge druk en de depressies moeten nu opzouten. Als we de haven uitvaren zie ik een monsterlijk grote slurf onder de wolk boven Lefkas hangen. Is het nou nog niet klaar met de weerfenomenen? Gelukkig wel. De wolken lossen op en de zon wint terrein. Sterker nog, als we afmeren in de stille Markou baai zie ik in de wolkenlucht m’n moeder vredig toekijken. Het is goed. We luisteren naar de intense stilte, die wordt begeleid door druk kwakende kikkers, het langgerekte klagen van zeemeeuwen, vrolijk tjilpende bosvogels, het geklingel van een kudde schapen, een pruttelende buitenboordmotor van een eenzame visser en het gespetter van boven water springende opgejaagde visjes.

In de blauwe lucht trekt een vliegtuig krijtstrepen. Weerspiegeld in de zon, werkt een auto zich over de horizon. We nemen een glaasje en hebben het goed.