11- 17 mei 2017 Paxos en Corfu

In deze baai op Paxos beleven we een winderige nacht als we hier met Jaap en Suzan zijn in 2015. Nu fietsen we er nog eens heen en alles lijkt vredig. Op donderdag 11 mei motoren we 5 uur naar Paxos en vinden een mooie plek in de noordelijke ingang van Gaios.

Die nacht blijft er een behoorlijke swell staan, waardoor de mensen op de boten in het plaatsje zelf geen oog dicht doen. We helpen nog een Engelsman, die op een onmogelijke plek heeft afgemeerd verhuizen naar een betere locatie. Het blijkt dat de ex-marine officier wel jarenlang op zee voer, maar als kanonnier weinig kaas heeft gegeten van het varen. Ze waren doodsbang om te verhalen. Niet zo vreemd als je nul begrip hebt van manoeuvreren met een jacht. Triest eigenlijk als je niet eens weet of je een links of rechts draaiende schroef hebt en wat dat betekent voor je boot. In Gaios werden we dit keer aangeslagen voor €24,30 havengeld. Op zich niet verkeerd voor de lokale gemeente van dit mooie eiland, maar we waren eerlijk gezegd wel blij dat de havenmeesteres de volgende dag niet langs kwam, waardoor het gemiddelde weer op een vertrouwd laag niveau kwam. Omdat het bewolkt is en een beetje regent poets ik de draad van de zeereling spierwit.

Als het weer het toelaat vertrekken we richting Corfu. Na de regen op Paxos laten we de zeilen drogen in een heel licht briesje. In Corfu vinden we een plaatsje in de oude haven. Ook Frans en Diana liggen hier met de “Utopia”. Hun zoon Boris is er ook met z’n twee jongens. Nog geen half uur later vaart de “Cosi” binnen met Marc en Corine. Zij zijn vanuit Messina op Sicilië rechtstreeks hierheen gevaren. Het weerzien is hartelijk. Onze zeilmaten van de trip rond de Peleponesos zijn weer bijeen. Dat wordt uiteraard gevierd met een etentje aan de kant. Daarbij krijgt Mary een lekker luchtje van onze vrienden voor haar 67e verjaardag op 16 mei. Helaas eet ze tijdens deze maaltijd een verkeerde mossel, waardoor ze op haar verjaardag zelf niet op haar best is…… buikloop!

We zijn nu al meerdere keren in Kerkira (de hoofdstad van Corfu) geweest en ontdekken steeds weer nieuwe mooie kanten aan deze parel van de Ionische eilanden. De in bloei staande bomen en de kleurenpracht van de vele Bougainville struiken vallen in dit jaargetij extra op.

Het weer is nog instabiel met wat wind en regen. We blijven liggen en kunnen lekker fietsen in een stad, die altijd gezellig druk is en alle sferen heeft van Venetië tot Parijs. Daarbij stinkt de gratis haven gelukkig maar heel af en toe. De uitlaat van de riolering is nog altijd niet verlegd. Ondanks de principe afspraak om met drie boten naar Albanië en Montenegro te varen blijken de voorkeuren te zijn gewijzigd. Marc en Corine willen niet verder varen. Frans en Diana eventueel tot Montenegro. Ik heb eerder die week in een droom al een duidelijk signaal van m’n onderbewustzijn gekregen: “Niet naar Kroatië doorvaren. Niet fijn voor Mary”. We besloten eerst maar eens te ankeren in Kasmati, de baai waar wij met Marleen hebben geluncht, toen we een rondrit maakten met een gehuurde auto. Daarna zouden we nog samen naar Saranda in Albanië varen. Het ankerbaaitje was prachtig en we hebben er een tijdje heerlijk gelegen, maar er kwamen eind van de middag een paar buitjes over met veel wind. In de laatste bui gingen onze ankers krabben.

Terwijl wij ons anker ontdeden van een gigantische klomp klei en wier, zagen we “Utopia” en “Cosi” (die tegen elkaar waren afgemeerd en last kregen van de deining) terugvaren richting Corfu. Mary en ik besloten, nadat we het anker in de schemer dichter bij het strand in schoon zand lieten vallen, te blijven liggen. Gelukkig trok de bui snel over en werd het uiteindelijk een heel rustige nacht. Ik ben er wel vaak uit geweest want de ankerwacht App op de telefoon deed het net nu natuurlijk niet en ik kreeg ook het ankeralarm op de plotter niet aan de praat. De volgende morgen was er geen vuiltje aan de lucht.

8-10 mei 2017 Paleros en Lefkas

Van Nidri uit zeilen we op ons dooie gemak naar Paleros. Alle lijntjes van de zeilen nog eens nagelopen met dit rustige weer. Je kunt het beter nu in orde hebben dan er achter komen dat je reeflijn verkeerd zit als het niet uitkomt. Ik heb altijd gedacht dat Paleros een beetje verloren in een hoekje lag, maar nu we het zien blijkt het verrassend leuk. Klein goed beschut haventje met een pier waar veel charterboten liggen, in afwachting van het seizoen. En jawel, ook de “Vaarttuig” van Herman en Juliëtte en de “White Whale” van Rits en Marianne liggen er. Herman wacht op een stuk rvs-plaat voor z’n boeganker. Rits ligt er bijna permanent deze winter. Ze kijken vanuit hun riante dekhuis zo het water richting Lefkas uit en de haven is bovendien gratis.

Er ligt zelfs een Spirit28 te wachten op een stukje hoog aan de wind zeilen! We eten niet bij Tomorro, waarvan de eigenaar als een soort havenmeester klanten ronselt, maar in Mitika, de kroeg ernaast. De volgende dag nemen Rits en Marianne ons mee met de auto en we bezoeken een allerleukst plekje tegenover het eiland Kastos. Herman en Juliëtte rijden mee met hun eigen auto. Heerlijk geluncht daar, direct aan het water in de toenemende wind. Als we weggaan verzwikt Juliëtte haar enkel. Ze heeft veel pijn, maar gelukkig valt het de volgende dag weer mee.

Op 10 mei meren we, na een kort stukje motoren, af aan de kade van Lefkas. Het is geen weekend en er is plek tussen de charterboten. Dit lijkt op thuiskomen. Hier lagen we ook in april 2014, na ons winterverblijf in de Marina Lefkas. We slenteren door het nog altijd charmante Venetiaanse plaatsje en nemen een koffie in ons vertrouwde café SeetoSea.

23 april tot 8 mei 2017 Preveza en Nidri

In enkele dagen tijd prepareren we de boot voor de tewaterlating. UV-doek er af, zeilen er op, alle vallen weer uit de winterslaap, etc. Op dinsdag 25 april gaan we op kraambezoek bij Nanda, Vangelis en hun dochter Danaë. Woensdag gaat de boot te water en we steken meteen over naar jachthaven Preveza omdat het aan de kade nog te veel schommelt. Daar maken we de boot verder schoon en vaarklaar. Als we zijn volgetankt met schoon water gaan we naar de kade van Preveza. Daar liggen ook “Vaarttuig” van Herman en Juliëtte, “Utopia” en nog wat Hollanders. Het is alsof we thuiskomen. Dit is ons vierde seizoen in Griekenland en we kennen al heel wat mensen hier. Donderdag eten we met z’n zessen bij de Turk aan de baai achter Preveza.

In de dagen erna doen we allerlei klusjes aan de boot. Het zeil kleine dingetjes zoals het vernieuwen van de urenteller, oplossen van een “vol” signaal van de holdingtank, controleren van alle accu’s, etc. Maar je bent er wel lekker zoet mee. Mary naait een nieuwe rand op de zitbank in de kajuit. De ca. 30 Griekse woordjes komen als vanzelf weer boven als we boodschappen doen en hier en daar een hapje eten. Bijzonder deze keer is dat we €50 moeten betalen voor een “permit”. Dat gaat over vier schijven om het minder simpel en waarschijnlijk fraudebestendig te houden. Je gaat van Port Police (formulieren) naar City Service Center (kopie paspoorten), Bank (€50) en terug naar Port Police. Overal wachtrijen….De laatste stap doen we in Nidri, daar is het rustiger. We fietsen uiteraard nog wat rond en verkennen weer een ander gebiedje dat we niet eerder zagen. Nu met prachtige gumtrees, die me altijd aan Australië doen denken, aan de oever.

Het is tijd om te bewegen en we gaan vrijdag 28 april richting het eiland Lefkas. De ingang van het kanaal bij de bootbrug van Lefkada is eindelijk afgemaakt. Het kanaal is nu overal verbreed en uitgebaggerd tot 6 meter. We worden op de marifoon opgeroepen door Elaine van de “Mychi (chi is Chinees voor geluk). Ze heeft ons op de AIS zien varen en vraagt wanneer we langskomen. We varen meteen door naar Nidri. Er zijn al veel charterschepen onderweg zo vroeg in het seizoen. In Nidri meren we af bij Hotel Armonia, waar eigenaar Con druk in de weer is om z’n hotel zomerklaar te maken. Ook de wrakke steiger wordt voorzien van een nieuw dek. Dan op zoek naar de “Mychi”. Die blijkt een steiger terug te liggen. Het weerzien is allerhartelijkst. Met de nieuwe Toyota Hi-Ace van Elaine en Jan gaan we eten in een kroeg (alweer van een George) bij de waterval. De volgende dag kopen we 30 meter extra ankerketting bij Nidri Marine voor €120 omdat 60 meter soms een beetje te kort lijkt. Vrijdagavond is de wekelijkse borrel in de jachtclub Vlicho Bay, voor Engelsen ook wel Velcro Bay of Klittebandbaai. Op de vouwfietsen toeren we naar de jachtclub en ontmoeten weer veel van onze Engelse bootkennissen. Brian en Vicky vragen ons de volgende dag hun nieuwe huis te komen bekijken. Als we daar zijn blijkt dat ze een barbecue geven met nog wat andere vrienden. Een mooi huis, zo onder de olijvenbomen. Brian stalt ook campervans en heeft een echte swimmingpool. We kletsen lang met een Griekse Aussie, wiens naam we alweer zijn vergeten.

De foto's: de altijd verzandende invaart van Lefkas vanaf de Ionische Zee, de tsunami van grond bij Paleros, diezelfde bergrug nu vanuit Tranquille Bay, deze baai bij twee zonsopkomsten en de condenserende wolken rond de berg boven Nidri.

18-22 april 2017 Met de auto naar Griekenland

Voor de eerste keer met de auto naar onze boot in Preveza. Overnacht in een snel-weg-pension in Illbach, waar we een heerlijk Chinees restaurantje treffen. Dwars door Basel naar het mooie Luzern. Op één van de vele stoomboten koffie drinken en door naar Locarno.

Wel eerst de Alpen over. Tot onze schrik zagen we, met net teruggeplaatste zomerbanden, de temperatuur teruglopen tot 1 graad Celcius terwijl de sneeuw steeds dikker werd. Eenmaal in de Gotthardtunnel was het al snel weer 26 graden C.

Hotel Olanda bleek een prachtig pensionnetje met riant uitzicht over het Lago Maggiore en een subtropische tuin, aangelegd door de eerste Hollandse eigenaar ergens in 1920. Door naar Bologna, waar we Frans en Diana van de “Utopia” ontmoetten. Uiteraard diverse Palazza en “koeltorens” van de rijken uit de Middeleeuwen gezien.

Onderweg naar de boot in Ancona nog even een bezoekje gebracht aan het minilandje San Marino.

Voor de veerboot uit Ancona vertrok moest er nog een vluchteling af, die terug wilde naar Griekenland!

Het gevaren worden is wel weer een leuke ervaring. We hebben een binnenhut en slapen onder het gebrom van de scheepsdiesel. ’s Morgens zien we de kust van Albanië, waar we later zelf hopen te varen.

Na aankomst in Igoumenitsa nog ruim een uur rijden naar Preveza. We parkeren de auto naast de boot in Aktio. Alles staat er goed bij. Goed om te weten dat het anti-UV doek zo goed blijft zitten, ondanks de soms stevige wind. Wel een beetje vreemd dat er een stukje doek open staat vanaf de er naast staande motorboot. De tie-ribs zijn netjes doorgeknipt. Later missen we twee zeilpakken, een zaklantaarn en het Nespresso apparaat. Iemand aan het winkelen geweest?

5 juni 2017 We zijn er weer!

In de afgelopen zes weken al veel meegemaakt, maar ik kwam er steeds niet aan toe om het op de blog te zetten. Dat doe ik niet meer dagelijks en alleen als ik even echt niets anders te doen heb of als het weer niet uitnodigt om buiten te zijn. Het zijn dan terugblikken op stukjes van de reis van dit voorjaar. Helaas voor de trouwe volgers geen vervolgverhaal dus. Wen er maar aan…..

4 april 2017 Nog twee weekjes wachten

Na een zachte winterperiode in Nederland, onderbroken door een mooi weekend samen in Alicante en een al even mooi weekend met de kinderen en kleinkinderen in de Ardennen, gaan we 17 april weer op reis naar Griekenland. Dit keer met de auto. Dit berichtje is een vooraankondiging van een herstart van de blog. We zijn van plan naar de Adriatische Zee te gaan dit keer. Het wordt de laatste reis met onze mooie boot want eind dit seizoen zullen we stoppen met zeilen. Leeftijd en fysieke ongemakken gaan een te grote rol spelen. Als het getij verloopt verzet men de bakens. Dat doen we met spijt in 't hart na 40 jaar samen zeilen. Als compensatie bereiden we ons al voor op reizen met een camper. Niet zo uitdagend als met eigen boot verre kusten ontdekken, maar wel fijn dat er een handrem op zit als 't even minder leuk wordt. Ook met een camper kun je verre kusten ontdekken hebben we al bedacht. De meeste camperplaatsen vind je immer aan de havens. Tot later!